Half tien verzamelen, een goede warming-up en klokslag tien uur rolden de wieltjes van elf skeelerende atleten vrijdagmorgen over het prachtige asfaltparcours van schaatstrainingsclub Donia in Sint Nicolaasga. Het officiële begin van de voorbereiding op de langebaancompetitie was vooral een kennismakingsuurtje waarin wat intervaltraining op het programma stond. De staf, in het tweede seizoen van de ploeg uitgebreid met de ervaren coach Geert Kuiper, keek langs de baan toe. Hein Otterspeer roerde zich wel, door her en der technische aanwijzingen te geven en zo nu en dan een rijder even apart te instrueren. Meer hoefde ook niet, in de wetenschap dat het team in de stille periode sinds half maart aanzienlijk is gewijzigd. Eerst maar goed wennen aan elkaar, luidde het credo.
Tegenover het vertrek van Anna Boersma, Jasper Tinga, Daan van der Elst, Romée Ebbinge, Claretta Caravita, Sven Kemp en Sofie Bouw staat de komst van voorlopig een viertal: Pien Smit, Jildou Hoekstra, Jur Veenje en Ted Dalrymple. Mogelijk voegen zich er in een later stadium nog enkele schaatsers bij. “We hebben in elk geval een ploeg waarvan het niveau in de breedte flink omhoog is gegaan”, stelt grondlegger van de formatie, Ian Steen, tevreden vast. “Dat zorgt er weer voor dat de top van het team ook sterker wordt.” Met de top doelt hij in eerste instantie op Isabel Grevelt, die internationaal al de nodige ervaring heeft opgedaan. Een beetje door fantaserend is het niet ondenkbaar dat de Alkmaarse in de oersterke Pien Smit al snel een uitstekende sparringpartner zal hebben.
“Pien is hartstikke goed. Als junior hoorde ze bij de wereldtop, maar ze heeft veel pech gekend. Ik ken haar van mijn tijd in het Gewest Fryslân; als alles op z’n plek valt – in haar geval bekent dat een programma opstellen waarmee ze blessurevrij kan blijven – kan Pien heel mooie dingen laten zien. We hebben haar geregeld zien schaatsen afgelopen winter. Ze won veel in de Holland Cup. Als ze wat minder de focus op die wedstrijden legt en meer piekt naar het NK aan het begin van het seizoen, kan ze zich misschien plaatsen voor het internationaal circuit. Dat zou wel een wat andere planning vereisen. Laten we eerst kijken waar de doelen van Pien liggen. Ze is in elk geval hetzelfde type schaatser als Isabel: goed op de 500 en vooral 1000 meter, en de 1500 is eveneens een onderdeel dat ze aan kan.”
De 22-jarige Smit zegt sinds het eerste gesprek het vertrouwen te voelen van haar begeleiding. Hoewel ze even stiekem hoopte dat er zich een topteam zou melden, is ze zeer blij met de switch vanuit Development Team Fryslân. “De coaches kijken naar me als schaatser, maar net zo goed naar de persoon en de behoeften die ik heb. Wat ik erg fijn vind, is het aantrekken van Geert Kuiper. Met hem en Ingo Bos heb ik aan een opbouw kunnen werken die ik nu niet drastisch wil veranderen. Geert weet er alles van, daarom is het zo goed dat hij in de ploeg is gekomen. Nee, het is niet dat ik dat heb voorgesteld. Toen het ter sprake kwam, heb ik wel meteen gezegd: niet twijfelen!”, vertelt de Noord-Hollandse die dit voorjaar derde werd op het Daikin NK Sprint.
Onder leiding van met name Otterspeer hoopt ze in technisch opzicht te verbeteren. “Op dat vlak is er veel te leren. Hein beschikt over zoveel ervaring. Volgens mij zit hij ook op z’n plek bij Staan, wat helpt om al zijn kennis te delen met ons. Ik heb er ongelooflijk veel zin in, na een heerlijk off-season.”
Smit treft meer oude bekenden bij Staan. Jildou Hoekstra reed ook bij het Development Team Fryslân. De Friezin van 22 combineert de sport straks met een stage van een half jaar die ze moet volgen als bijna afgestudeerd verpleegkundige. “Daarnaast kan de focus volledig op het schaatsen”, aldus Hoekstra die pas ruim een jaar weer serieus aan topsport ruikt, na lange tijd geworsteld te hebben door problemen aan haar schildklier. Ze is er wijzer van geworden, want kent haar lichaam nu stukken beter. “Ik pik eerder de signalen op waardoor ik eerder op de rem kan trappen wanneer het te gek gaat. Of juist meer gas kan geven, omdat ik in de gaten heb dat er meer in me zit. Zo is het denk ik mogelijk een uitgekiend trainingsprogramma samen te stellen. Ik heb de afgelopen twee jaar hard gewerkt om weer een grotere trainingsbelasting aan te kunnen. Nu kan ik dat verder uitbouwen”, oordeelt ze.
Hoewel ze in jaargang 2025-2026 nog geen al te hoge ogen gooide in de verschillende toernooien, koestert ze wel haar deelname aan het Olympisch kwalificatietoernooi. Op de 500 meter eindigde ze respectievelijk als dertiende (38,52) en veertiende (38,38), beide keren was dat een persoonlijk record. “Ik dacht na de eerste dag dat het vast wat harder kon, en het was mooi dat het ook lukte twee dagen later. Terwijl de meeste rijders in hun tweede poging langzamer bleken. Bij het NK Sprint vroeg ik me af hoe ik door dat toernooi zou rollen, met vier afstanden. Wat bleek? Zowel de 500 als de 1000 was sneller dan de dag ervoor. Ik durf er geen labeltje op te plakken, maar misschien ben ik wel een dieseltje als sprinter, haha!”
