Hij had het eten tot zich genomen omdat zijn maag wat rommelde na een onrustige en korte nacht, gevolgd door een ochtend zonder ontbijt. “Dat was niet zo’n goed idee, geloof ik”, sprak hij overigens lachend na de relaxte training vrijdag. “Toen ik daarstraks terugliep naar mijn kamer moest ik even stoppen met wandelen, want het mengde van binnen allemaal niet zo goed.”
De import-Fries kon het lijden, net als de hoofdpijn die hij had overgehouden aan een avond van strijd en spanning. “Terwijl ik nergens last van had bij de opkomst voor de finale. Ik hield me niet bezig met de uitslag, of hoe het zou verlopen. Hoe gaaf is het dat ik dit mag doen, dat zat er in mijn hoofd. Het was spannender om tot de A-finale te geraken, want dat wilde ik per se. Vanaf het moment dat ik me daarvoor plaatste, werd het een en al genieten.
"Nu ik goud heb, beschouw ik het olympisch toernooi niet als geslaagd. Zeker niet. Deze afstand is achter de rug. Ik ga vanavond even naar het TeamNL Huis voor die huldiging en daarna is het weer klaarmaken voor de 1500 meter van zaterdag. Het is fijn dat ik heb gewonnen en er veel vertrouwen uit heb gehaald. Ik kan echter niet veel meenemen van mijn ervaringen naar de volgende race, want daarin krijg ik te maken met heel andere tegenstanders. De Koreaan Rim bijvoorbeeld zal heel goed zijn straks.”
William Dandjinou moet een aardige tik hebben overgehouden aan de demonstratie van de Nederlander. “Hij houdt van de show eromheen en ik denk dat William heel graag zou hebben gewonnen. Die vierde plaats zal niet hetgeen zijn geweest dat hij in zijn hoofd had. Ik sprak hem kort na de race. Hij feliciteerde me en had het een leuk duel gevonden”, besloot Van ’t Wout die zijn ouders slechts kort had gezien. “Ja, vlak voor de huldiging kwamen ze van de tribune afgelopen naar de reling. Toen hebben Melle en een van de coaches me opgetild zodat ik ze kon knuffelen.”
