Na afloop van haar bronzen race kreeg Tineke den Dulk een bijzondere felicitatie. Een foto van kat Guus, met de tekst dat hij trots op zijn oude oppas was. Die slaat de brug tussen de offers van de afgelopen jaren en het succes dat ze in Milaan bereikt heeft. In 2022 leidde Den Dulk geen optimaal topsportleven. Haar weken zaten propvol. In de ochtend trainen in Hasselt, vervolgens naar haar studie in Antwerpen en de rest van de dag was gevuld met haar bijbaantje, het uitschrijven van radio-interviews, of het oppassen op honden en katten. “Ik vraag me weleens af hoe ik het allemaal gedaan heb”, moet de Friezin, die sinds vijf jaar uitkomt voor België, toegeven. “Nu zou mijn hoofd ontploffen. Financieel is het lastig geweest, stressvol ook met het veranderen van land.”
Vier jaar geleden ontbrak het de Belgische bond aan middelen om de volledige selectie naar een World Cup te sturen. Den Dulk had beide bijbaantjes nodig om zelf de trip naar Montréal te kunnen bekostigen. Uitgerekend in de Canadese stad behaalde ze de eerste medaille op de mixed relay: zilver. Het bracht een balletje aan het rollen, want er kwam meer steun vanuit Sport Vlaanderen. Niet veel later kwam de echte verlichting, toen Den Dulk zich aansloot bij Defensie.
Via teamgenoot Adriaan Dewagtere hoorde ze van Topsport Defensie, een programma dat talentvolle atleten ondersteunt, zodat ze voltijds hun sport kunnen beoefenen. Voor de toelating werd er naar zowel haar prestaties als haar normen en waarden gekeken om te beoordelen of ze zou passen bij Defensie. Eenmaal aangenomen werd ze ondergedompeld in het leger en volgde ze gedurende drie maanden een basisopleiding tot soldaat.
“Ik leerde in een normaal peloton van alles: schieten, kaartlezen, bivakkeren. Alles wat een soldaat ook doet. Het was afzien, maar leuk afzien. Topsport is dat ook, zij het op een luxe manier, in de optimale omstandigheden. Bij Defensie was dat allesbehalve zo. Ward Pétré (teamgenoot die gelijktijdig de opleiding volgde, red.) en ik memoreren er regelmatig aan: ‘Gelukkig liggen we nu niet om twee uur ’s nachts te wachten in een kuil die we zelf hebben moeten graven, vol met muggen.’” Desondanks ziet ze veel gelijkenissen tussen de topsport en Defensie. “Beide draaien om teamwork, discipline, jezelf willen verbeteren, onder druk staan.”
In ruil voor financiële steun moet Den Dulk aan een aantal criteria voldoen. Eén van de sportieve eisen dit jaar was het halen van de Spelen, waar ze glansrijk in geslaagd is. “Daarnaast moeten we deelnemen aan een aantal activiteiten. Als ambassadeurs zijn we aanwezig bij sportevenementen of vertellen we het een en ander op open dagen.” Verwacht overigens niet dat Den Dulk onmiddellijk gebeld wordt als de vijand de Belgische grens oversteekt, want daarvoor is ze (nog) niet opgeleid. “Maar in de toekomst lijkt het me zeker leuk om bij Defensie iets te doen met mijn diploma filmstudies.”
Alle opofferingen van de afgelopen jaren en het vertrouwen van Defensie hebben zich uitbetaald in Milaan. De 28-jarige shorttrackster heeft het maximale gehaald uit haar olympisch avontuur. De bronzen medaille was boven verwachting voor het mixed relay-team. “Wij hebben met z’n vieren drie races in een uur tijd gereden, terwijl de andere landen met z’n zessen op het podium stonden. Zo knap hoe wij dat als team gedaan hebben. Ik heb echt trots naar mijn ploeggenoten gekeken. “Twee jaar lang hadden we met België geen medailles meer gepakt, op geen enkele wedstrijd. Nu doen we het op het belangrijkste moment.” Extra bijzonder: het was de enige plak in Milaan voor onze zuiderburen.
Tien dagen later volgde een ander hoogtepunt: in de kwartfinales van de 1500 meter pakte ze een ronde voorsprong op haar tegenstanders. Het leverde haar een plek op in de halve finales, luid gejuich van het publiek “en een staande ovatie van koning Filip, dat kunnen niet veel mensen zeggen”, voegt Den Dulk toe.
Het idee om vroeg in de race een poging te wagen om een rondje te pakken, niet heel gebruikelijk in het shorttrack, speelde al een week in haar hoofd. Uiteindelijk waren het haar teamgenoten die haar het laatste duwtje gaven. Op de avond voor de 1500 meter zaten ze, net als voor elke racedag, in een restaurant in de buurt te eten, toen coach Joey Mantia het woord nam. “Ineens vroeg hij: ‘Wie vindt dat Tineke een rondje moet pakken?’ Iedereen stak vervolgens zijn hand op. Al bij het opstappen van het ijs lachte ik naar Joey, omdat ik dacht dit is echt crazy wat ik nu ga doen. Uiteindelijk was het een heel toffe ervaring. Al heb ik me zelden zo slecht gevoeld als in die twintig minuten daarna… In de halve finale was ik niet zoveel meer waard, maar ik was al heel blij met mijn plek bij de eerste twintig.”
Komend weekend mag ze op het WK in Montréal wederom een gooi doen naar een plek bij de eerste twintig en een goede notering op de mixed relay, al wordt Den Dulk beperkt door een knieblessure. En door vermoeidheid na de avonturen in Milaan. “Hoewel ik echt nog zin heb om te racen hier, merk ik ook dat ik uitkijk naar het einde van het seizoen.”
