In 1870 aangelegd om het duinloze stuk land tussen Camperduin en Petten tegen het wassende water te beschermen, groeide de vijf kilometer lange dijk in de laatste decennia van de vorige eeuw uit tot een populair recreatiegebied. Aan de Noordzee-zijde wordt gevist, gewandeld en geluierd. Aan de andere kant staren vogelaars uren achtereen roerloos door hun kijkers naar de fuut, kievit en andersoortig gevogelte.
Die turende dierenvrienden kijken niet op als skaters voorbij zoeven. Nu niet, maar ook een kleine kwart eeuw geleden niet. In de zomermaanden van 1988 waren de ongekende mogelijkheden van de dijk ook door een klein hijgend en zwetend gezelschap ontdekt. Yvonne van Gennip, Leo Visser, Jac Orie en Jolanda Grimbergen hadden het geasfalteerde fietspad langs de dijk uitgekozen voor hun inline-training, al heetten de rollers destijds nog skeelers.
Waar je vandaag de dag thuis de skates aan kunt trekken om in de buurt op een mooi stuk asfalt te kunnen trainen, was dat bijna 25 jaar geleden een stuk minder vanzelfsprekend. Combibanen waren er nog nauwelijks en wilde je een fatsoenlijk stuk asfalt hebben om goed te kunnen skeeleren, dan moest je niet zelden een stuk met de auto rijden.
Van Gennip, Visser, Orie en Grimbergen verzamelden zich in ’88 één dag in de week op de Hondsbosse Zeewering in Petten om onder leiding van Arie Koops of Tjaart Kloosterboer op wieltjes aan de conditie te schaven. “Het fietspad langs de Hondsbosse Zeewering was ideaal om te skeeleren”, weet Yvonne van Gennip. “Het asfalt was egaal, waardoor je niet de kans liep over een hobbel te vallen. Ik trainde ook wel eens in het recreatiegebied bij Spaarnwoude, maar daar liep het asfalt niet lekker.” Het viertal had er in ieder geval de autoreis naar Petten voorover.
De komst van genoemd viertal trok ook ander volk aan: journalisten en fotografen. Het was namelijk niet zomaar een viertal sporters dat in ’88 neerstreek op de dijk van de Hondsbosse Zeewering. Van Gennip en Visser hadden de kernploeg van de KNSB vaarwel gezegd. De eerste zag, na haar Olympische goldrush in Calgary en de daaropvolgende losbarstende publiciteit, een wagonlading uitnodigingen op haar afkomen, die het haar onmogelijk maakte in het keurslijf van de bondsformatie verder te gaan. De tweede volgde een pilotenopleiding en kampte met hetzelfde euvel. Beiden wilden wel blijven trainen en schaatsen, maar dan op hun eigen manier. Orie en Grimbergen werden aangetrokken als sparringpartners.
In feite was hier, zeven jaar voor Rintje Ritsma in 1995 commercieel ging, al sprake van een ’schaatsmerkenteam’. KNSB en bondsponsor AEGON waren echter allerminst gecharmeerd van het initiatief van de twee schaatstoppers, waardoor potentiële sponsors een afwachtende houding aannamen om de groep Van Gennip/Visser te ondersteunen. De ploeg hield daardoor al na één jaar op te bestaan. Wat bleef was dat je op de Hondsbosse Zeewering lekker kon skaten
Huub Snoep is hoofdredacteur van schaatsen.nl