Er moest toch nog even naar gekeken worden na het einde van de Bauernfeind Marathon: de finish tussen Simon Schouten en Niels Mesu. Het oordeel? Dat het verschil tussen de beide kemphanen slechts tweeduizendste van een seconde bedroeg.
’’Ach’’, reageerde Schouten schouderophalend, ’’transpondertijden zeggen ook niet altijd alles. Ik zag op de streep wel dat de winst voor mij was.’’ Niels Mesu was al net zo stellig. ’’Het verbaast me dat het verschil met de transponders zo klein was. Zelf had ik meteen al het idee dat ik zag dat Schouten had gewonnen.’’
Voor de 26-jarige West-Fries betekende dat al zijn derde overwinning in korte tijd, nadat hij eerder zegevierde in Hoorn en Enschede. Op kunstijs. En dat was altijd de ondergrond waar het succes voor hem niet vanzelfsprekend was. ’’Lekker dat het er nu allemaal een beetje uit komt.’’ Met een hoofdknik naar Jorrit Bergsma. ’’Het wordt toch makkelijker met zo’n goeie knecht die zich opoffert, die geweldig de sprint aantrekt zodat ik alleen nog maar volle bak tot de streep hoef te gaan. Dat was dit keer gelukkig net genoeg.’’
Maar voor het succes dat hij dit seizoen opeens wel boekt, heeft de nuchtere Andijker ook niet echt een verklaring. ’’Tja, misschien dat het er toch mee te maken heeft dat ik nu vaak in een goede positie zit. In een goede ploeg als A-ware zit je immers altijd van voren, kom je ook vaker in de gelegenheid. Daarnaast heb ik zelf ook wel meer snelheid ontwikkeld.’’
Bovendien leek hij niet slechter geworden van weer een trainingskamp op het Canarische eiland Tenerife. ’’Zeven dagen geweest, veel gefietst’’, stelde Schouten. De vlucht naar het zuiden is nieuw voor hem. Schouten gaf doorgaans aan een zuideljk trainingskamp voor het natuurijs niet te zien zitten, in tegenstelling tot Jillert Anema. ’’Jillert wilde dat ik het een keer probeerde. Werkt het, dan werkt het. Werkt het niet, doe ik het niet meer. Of het echt goed heeft uitgepakt, zien we op natuurijs, maar dit is al lekker.’’
Dat natuurijs, daar ligt de echte focus van Simon Schouten. Daar ligt zijn kracht en ook zijn ambitie. ’’Natuurijs, daar is het echte schaatsen ontstaan. Vind ik ook het mooiste dat er is.’’
De zege van Schouten kwam opnieuw na een spetterende koers. Ook in Alkmaar werd er weer op het scherpst van de snede gestreden, waarbij de vluchtpogingen elkaar snel opvolgden. Er was uiteindelijk een groep die een ronde voorsprong had, en een twaalftal rijders met twee ronden voorsprong.
In die eerste groep Bob de Vries, in de tweede Mats Stoltenborg, de drager van het oranje leiderspak. Die liep dus uit op de Nederlands kampioen, en Stoltenborg had graag nog iets verder afstand genomen. Zijn ploeg diende nog wel een protest in, omdat de groep van De Vries kleiner zou zijn dan het twaalftal dat hem dubbelde, en dus uit koers had moeten worden genomen. Dat werd niet gehonoreerd, omdat de twaalf in twee delen hun 'tweede' ronde pakten.