Een half uurtje na een van de grootste dompers uit hun carrière konden de vier vrouwen hun emoties nog niet de baas. Gearmd stonden ze hun verhaal te doen, waarin ze uitlegden hoe Selma halverwege de finale Michelle een goede duw had gegeven, maar de Canadezen op dat moment net naar binnen waren gestuurd. Gevolg: Michelle vloog de boarding in, de medaillekansen waren verkeken. “Hier hadden we zelf niks aan kunnen doen”, oordeelde Xandra, die nog het makkelijkst woorden kon vinden . “Die duw was heel goed, maar Canada wisselde heel wijd en ging vervolgens krap de bocht in. De Canadese zette af met links, waardoor ze tegen Michelles schaatsen reed.”
Xandra vervolgde: “Ik neem het ze kwalijk, al hoort dit ook bij het racen. Had zij tien centimeter verder naar voren gezeten of Michelle naar achteren, was dit niet gebeurd. Ik geloof trouwens ook niet dat ze het expres deed. Wacht, ik kom terug op wat ik net zei. Ik neem het ze niet kwalijk”, herstelde Xandra zichzelf. De frustratie en machteloosheid waren van haar gezicht af te lezen. “Ik hoopte nog dat de jury zou ingrijpen. We gingen voor goud, dat was meteen weg na de valpartij. Ook een medaille zat er niet meer in. Heel pijnlijk.” De oudste van de zussen Velzeboer heeft dit toernooi al twee gouden plakken gepakt en had dat gevoel van pure euforie graag met haar teamgenoten gedeeld.
Bij Michelle stonden de tranen nog in haar ogen, op het moment dat ze moest vertellen over de malheur die haar de hele Spelen achtervolgt. Eerst was er de valpartij van haar zus bij de mixed relay, op de 500 meter had ze pech en ook op de kilometer kwam ze niet uit de verf. “Maar ik had deze relay nog om naar uit te kijken, dat was mijn houvast. Hier hadden we onze zinnen opgezet. Ik kan niet begrijpen waarom wij als ploeg en ik in het bijzonder zoveel pech hebben. Dat doet pijn.”
Vlak na het interview keerden de vrouwen terug naar de baan. Terwijl hun eigen verdriet nog niet verwerkt was, stonden ze toch ook vol bewondering te kijken naar Melle en Jens van ’t Wout, die zilver en brons hadden gepakt op de 500 meter. Tijdens de huldiging sloeg Niels Kerstholt vaderlijk een arm om zijn vrouwen heen. Na alle euforie van de afgelopen dagen, waarin vier individuele races op rij gewonnen werden door een TeamNL-schaatser, moesten nu de nodige tranen gedroogd worden.
Zeker voor Selma en Zoë wisselden alle emoties elkaar in rap tempo af, omdat ze ook trots voelden voor hun geliefdes Melle en Jens die op het podium stonden. “Die finale van de mannen kwam te snel na onze eigen teleurstelling”, vertelde Selma. “Mijn gevoelens gingen van hot naar her. Voordat ik mijn eigen verdriet verwerkt had, wilde ik er zijn voor mijn partner. Dat was ingewikkeld.” Zoë voegde toe: “Vanuit de kleedkamer hadden we ze aangemoedigd. Toen zij het goed gedaan hadden, konden we weer even blij zijn. Daarna kwam de teleurstelling weer keihard terug.”
Vooraf was de grote vraag of Niels Kerstholt vast zou houden aan het winnende kwartet van het EK of dat Zoë Deltrap plaats zou moeten maken voor Suzanne Schulting, die al anderhalf jaar geen relay had gereden. Uiteindelijk besloot de bondscoach het hechte collectief in stand te houden.
Xandra: “Het is heel pijnlijk dat het zo moet eindigen, maar ik ben ontzettend trots op deze meiden. Vandaag had ik er heel veel vertrouwen in dat we het af zouden maken, die kwaliteiten hebben we. We zaten ook op de perfecte positie in de race. Het is kloten dat het zo geëindigd is.”
