Er zijn zoveel factoren die eraan bijdragen dat een olympisch atleet zomaar transformeert naar een winnende sporter. In het geval van Jens van ’t Wout, met vier medailles een van de mondiale sterren op de 25e Winterspelen, zal zijn maniakale manier van sportbeleving hem hebben geholpen. Niemand die zo kan opgaan in het analyseren van eigen races of duels tussen anderen, maar die ook dagelijks zoekt naar elementen om de spelvreugde in zijn sport op te schroeven. Dan is er nog een kwaliteit die niet velen is gegeven: met vrijheid en blijheid de piste opstappen. Jens benadrukte het elke racedag opnieuw dat het een privilege was te mogen shorttracken, zonder dat direct te koppelen aan resultaten. Die zijn bijna ‘bijvangst’, om een term te gebruiken die bondscoach Niels Kerstholt standaard in zijn beschouwingen laat langskomen.
Drie keer goud en een bronzen plak zijn dat natuurlijk niet. Shorttrackers worden pas onder het grote publiek bekend als ze tijdens de Spelen het podium hebben beklommen, of zodra er zich rond hun optreden iets extreems of bijzonders heeft voorgedaan. Van ’t Wout is nu BN’er dankzij zijn onverwachte goldrush, versterkt door zijn soepele omgang met de media, en omdat hij heeft geleerd van eerder gemaakte fouten. Dat laatste is een constatering van Kerstholt, ter sprake gekomen toen de kopman van de ploeg zijn eerste goud had veroverd op de 1000 meter.
Hoewel volgens Van ’t Wout de perfecte rit in shorttrack niet bestaat en ook nimmer te zien zal zijn, was er op de uitvoering van dit nummer in de finale heel weinig aan te merken. De verklaring zat ’m in de minutieuze voorbereiding waarbij de jongste Van ’t Wout veel had te danken aan zijn secondant en broer Melle. Samen filterden ze de voorbije maanden de (schoonheids)foutjes uit de races van Jens en bestudeerden ze tot vervelens toe beelden van concurrenten, die van William Dandjinou in het bijzonder. Het ging nog verder. In de trainingen van TeamNL drong het duo er herhaaldelijk op aan bij Kerstholt om zelfbedachte plannetjes of tactieken te mogen uitproberen. De coach genoot van dat verzoek en stemde er meestal mee in, wetend dat ze weer een stap in de juiste richting zouden zetten.
Mooi, nee, geweldig dat die passie en bezetenheid zich dubbel en dwars hebben uitbetaald in het ijspaleis aan de zuidrand van de Italiaanse metropool. De zege op de 1000 meter is een schoolvoorbeeld geworden van shorttrack tot een kunst kunnen verheffen; de 1500 meter winnen is gelukt omdat Van ’t Wout het overzicht wist te bewaren waar anderen door de bomen het bos niet meer zagen. En, om toch nog een keer terug te komen op het begrip perfecte rit: dat predicaat verdiende de legendarische race over 45 rondjes naar de pot met goud aan het eind van de regenboog. Die prestatie werd de knaller van het vijftal van Oranje in de mannenrelay waar iedereen het meest naar smachtte, gezien de voorgeschiedenis van twaalf jaar lang mentale deuken oplopen. Juist omdat Kerstholt dag in dag uit bleef hameren op het woord van vier letters die voor hem bijna heilig zijn geworden in twee weken topsport van de hoogste plank.
Tot dat zorgvuldige gesmede team behoorden vanzelfsprekend ook de vijf vrouwen onder aanvoering van de parel Xandra Velzeboer. Ze liet zich niet van de wijs brengen toen de olympische titel op de mixed relay als zand door haar vingers glipte na een rare crash op het onberekenbare ijs. De ‘taken’ goed uitvoeren, haar leidraad als ze in de racemodus kruipt, hield de Culemborgse op koers naar gouden medailles op de 500 meter en de 1000 meter. Tussendoor zal Velzeboer ook de handen vol hebben gehad om haar jongere zus Michelle - die vallend en opkrabbelend door het toernooi ploeterde - weer moed in te spreken. Dat ze daarbij alle assistentie kreeg van de andere rijders, de complete staf, én de enorme waardering van enthousiaste Nederlandse fans op de tribunes, zorgde ervoor dat de barometer van de Spelen steevast uitsloeg naar mooi weer. En dat leidde automatisch tot een gevoel van blijdschap en ontspanning.
Dat bleek de gedroomde voedingsbodem voor de grandioze shorttrackdagen in de Milano Skating Arena, die weldra weer als een doodgewone, sfeerloze evenementenhal staat te verpieteren langs de ringweg rond Milaan.
