Toen Vladimir Semirunniy na zijn olympische 10.000 meter over de finish kwam, wist hij één ding zeker: dit was een goede race. Maar een medaille? Daar had hij eerlijk gezegd niet op gerekend. “Ik dacht dat ik vierde zou worden”, zegt hij. Terwijl de andere rijders hun ritten reden, bleef zijn tijd (12.39,08) verrassend lang bovenaan staan. De 23-jarige langeafstandsspecialist reed bij zijn olympisch debuut naar zilver, een prestatie die zijn doorbraakjaar nog eens extra glans gaf.
In de dagen voor de race voelde alles goed. De trainingen waren snel en gaven vertrouwen. Zelfs heel veel vertrouwen. “Ik had me ingesteld op een wereldrecord.” Maar op de dag van de wedstrijd voelde zijn lichaam anders. Toen hij op de fiets stapte voor de warming-up, merkte hij dat zijn benen niet hetzelfde aanvoelden. “Ze werden steeds zachter”, zegt hij. “Zoals spaghetti.” Wat dat betreft heeft de 10.000 meter één groot voordeel. “De eerste vijf ronden moeten zo makkelijk mogelijk voelen. Je hebt tijd om in je ritme te komen.”
Tijdens de race voelde hij twijfel. “Na twaalf ronden werd het echt zwaar. Het voelde moeilijker dan ik had verwacht.” Dat kwam deels door de omstandigheden. In Milaan was het warm in de hal, warmer dan hij gewend is. “In Tomaszów is het veel kouder. Daar voelt de lucht anders. In sommige hallen krijg ik zelfs rode ogen van de droge lucht."
Zijn olympische week begon bovendien niet zoals hij had gehoopt. Semirunniy stond namelijk op de reservelijst voor de vijf kilometer. Dat kwam omdat hij eerder in het seizoen niet genoeg wereldbekerpunten had gehaald om zich rechtstreeks te plaatsen, terwijl hij op basis van zijn resultaten van vorig jaar wel degelijk als medaillekandidaat werd gezien. “Ik hoopte tot het laatste moment dat ik kon starten.” Dat gebeurde niet.
Het was een teleurstelling, maar tegelijkertijd probeerde hij het professioneel te benaderen. Samen met zijn coach bereidde hij zich tot het laatste moment voor alsof hij wél zou starten. “Je moet altijd klaar zijn”, zegt hij. Achteraf denkt hij dat die vijf kilometer hem misschien had kunnen helpen. “Dan had ik al een race gehad en was ik met een rustiger hoofd aan de tien kilometer begonnen.” Zijn race leverde uiteindelijk zilver op, achter winnaar Metodej Jílek en vóór Jorrit Bergsma, die brons pakte.
Toen hij van het ijs kwam pakte hij meteen zijn telefoon. Zijn eerste telefoontje ging, zoals altijd, naar zijn ouders. “Mijn moeder nam niet op”, zegt hij lachend. “Iedereen belde haar al eerder om haar te feliciteren.” Zijn vader nam wel op. Aan de andere kant van de lijn werd gesprongen en gedanst voor de televisie. Een dag later gingen zijn ouders naar de schaatsbaan in Jekaterinenburg, de stad waar Semirunniy opgroeide. “Ze gingen samen naar de baan om te schaatsen en om het daar te vieren.” Een klein en symbolisch moment misschien, maar het lijkt hem meer te doen dan hij laat merken.
Die scène krijgt namelijk extra betekenis als je kijkt naar het pad dat Semirunniy heeft afgelegd. Hij werd geboren in Rusland, maar tweeënhalf jaar geleden nam hij een ingrijpend besluit. Hij wilde op het hoogste niveau internationaal schaatsen en koos ervoor om voor Polen uit te komen. Dat betekende een nieuwe ploeg, een nieuw land en een nieuwe nationaliteit. Het was geen eenvoudige keuze. Maar toen hij in Milaan met een olympische medaille stond, voelde hij voor het eerst hoe groot die beslissing eigenlijk was geweest. “Toen begreep ik dat het echt gelukt is.”
Of het een goede keuze is geweest? Zo kijkt hij er zelf eigenlijk niet naar. “Ik denk niet dat er goede of slechte keuzes zijn in het leven”, zegt hij. “Maar mijn keuze heeft wel iets opgeleverd.” En dat voelt voor hem als bevestiging.
Sinds de Spelen is er nog iets veranderd in zijn leven. In Tomaszów, zijn woonplaats in Polen, is hij inmiddels een bekend gezicht. “In elke winkel herkennen ze me”, zegt hij een beetje onwennig. “Iedereen groet me en lacht.” Hij geniet ervan. “Het is helemaal niet vervelend. Mensen zijn gewoon positief.” Veel tijd om bij te komen had hij niet. Interviews en officiële verplichtingen volgden elkaar op. “Het was een grappige ervaring”, zegt hij. “Ik heb veel mensen ontmoet en zelfs de minister van Sport gesproken. Mentaal moet ik nog een beetje herstellen”, zegt hij.
Zondag wacht mogelijk een nieuw podium, dat van het WK Allround. Eerder dit seizoen liet Semirunniy in Thialf al zien hoe hard hij kan rijden. In december schaatste hij een indrukwekkend baanrecord op de 10.000 meter: 12.28,05. Maar omdat dat in de B-groep gebeurde, zorgde het voor discussie omdat de ritten in die divisie met vier schaatsers tegelijk in de baan worden afgewerkt. Voor Semirunniy was dat juist extra motivatie. “Als mensen het niet geloven, kom ik in maart terug en doe ik het opnieuw”, zei hij toen. Hoe kijkt hij nu naar die gedurfde uitspraak? “Het is nu allround, en geen losse afstanden. Maar ik denk: als het gevoel in de benen goed is, kun je alles hard rijden.”
Na de eerste dag van het WK Allround staat Semirunniy vierde in het klassement, achter Jordan Stolz, Sander Eitrem en Peder Kongshaug. De Pool heeft een achterstand van 3,96 seconden op leider Stolz. Semirunniy werd negende op de 500 meter (36,69) en derde op de 5.000 meter (6.08,15). Het hele programma en de uitslagen vind je hier.
