De woorden waarmee Schouten zijn overwinning begroette, waren veelzeggend. ’’Het werd tijd’’, stelde de West-Fries onomwonden. En de ontboezeming daarna liet evenmin iets aan duidelijkheid te wensen over. ’’Helaas was het niet op natuurijs.’’
Dat hij de wedstrijden op natuurijs moest afsluiten zonder overwinning zat diep bij Schouten, dat was duidelijk. Daarvan maakte de man die twee jaar geleden zegevierde in de Alternatieve Elfstedentocht ook geen geheim. ’’Het zit me echt dwars. Ik was er ziek van. Vijf keer top vijf gereden, maar geen zege. Ik heb na thuiskomst uit Zweden echt een paar dagen nodig gehad om dat te verwerken. Het was vooral nadenken: hoe kan het dat ik niet heb gewonnen?’’
De gretigheid van Schouten op natuurijs laat zich makkelijk verklaren. Het is zijn terrein, dat heeft hij in de afgelopen jaren wel duidelijk gemaakt. Maar er is meer. ’’Natuurijs maakt onze sport, maar maakt ook de reputaties. Op natuurijs zijn de helden ontstaan.’’ Schouten heeft de beelden nog duidelijk op zijn netvlies, kan de grote namen van weleer zo opdreunen. ’’Maar misschien is dat niet meer van deze tijd. Toen staken er nog mannen bovenuit, nu is het peloton in de breedte veel sterker.’’
Terg in Nederland werd de pijn al snel enigszins verzacht. Schouten pakte op Flevonice de eindzege in het klassement van de KPN Grand Prix. ’’Een meevaller’’, zegt hij lachend. ’’En dit is natuurlijk ook leuk om mee te pakken.’’ Ploeggenoot Frank Vreugdenhil maakte de eenvoudige realiteit nog eens duidelijk. ’’Een overwinning is een overwinning’’, hield hij Schouten voor.
Die zege kwam tot stand na een wedstrijd waarin het peloton de traditie van dit seizoen hoog hield: na een spectaculaire koers dus. Daarin schopten vier mannen het tot een rondje voorsprong, met naast het drietal van het podium ook Erik Jan Kooiman. Daar leek nog een flinke groep bij te komen, maar die strandde in het zicht van de haven, waardoor de vier konden strijden om de podiumplekken.
Van dat kwartet vielen Bart de Vries en Kooiman al snel af. Ploegleider Ron Neymann maande Schouten al snel tot doorrijden op het moment dat hij zag dat Kooiman op enige achterstand reed. Een goede zet. Schouten kreeg Bob de Vries mee, de andere twee bleven achter.
In het tactisch steekspel leek Schouten echter het onderspit te delven. De Vries deed amper kopwerk en reed vervolgens in de laatste ronde iets weg van Schouten, In de laatste bocht leek het pleit zelfs beslecht.
’’Was ik ook even bang voor’’, beaamde Schouten. ’’Het was een redelijk gaatje en ik voelde dat ik echt een heel goede bocht moest lopen. Dat deed ik, op mijn allerhardst. Vervolgens kwam ik ook met veel meer snelheid die bocht uit, waardoor ik lekkerder op het rechte stuk uitkwam. Uiteindelijk hield ik op de streep een schaatslengte over.’’
Voor Bob de Vries was er echter ook een mooi douceurtje. Met alleen de cupfinale in Amsterdam nog te gaan, weet de boer uit Haule zich verzekerd van de eindzege in de KPN Marathon Cup. Volgende week mag De Vries de trofee ophalen op de Jaap Edenbaan.