Aan hartje winter om precies te zijn. Sneeuw, ijs, toertochten schaatsen en koek-en-zopie maken de periode rond Kerstmis compleet! Iedere schaatsliefhebber kent vast wel de beelden en foto's van langgerekte sloten en bevroren meren, waar een horde mensen achter elkaar over het zwarte, gladde ijs glijden. De bomen langs de kant hebben witte takken en je hoort de wind door het bruine riet waaien.
In de strenge winter van ’97 ging ik ook met mijn ouders en zusje Yara de bevroren meren op. Goed ingepakt in warme schaatskleding, handschoenen, sjaal en muts stapte ik met mijn noortjes het harde ijs op. Ik kan het mij nog herinneren als de dag van gisteren.
We trokken onze schaatsen aan bij de waterkant en mijn vader hield zijn schaatsbeschermers altijd in zijn handen, achterop zijn rug. Yara zat op de slee die mijn vader voorttrok en samen met mijn moeder gingen we op pad.
Eerst ons inschrijven, want na je tocht krijg je een medaille als je een rondje volbracht hebt. Volgens mij is mijn pr uit die tijd vijftig kilometer! Schaatsend gleden we door het winterlandschap. Af en toe een bruggetje over klunen en bij de koek-en-zopie aangekomen stond de chocolademelk of de snert altijd te wachten!
Ik was besmet met het schaatsvirus en binnen de kortste keren was mijn eerste schaatsles een feit. Gelukkig kon ik al snel mijn geleerde kunsten vertonen op het natuurijs en met mijn ouders meeschaatsen.
Ondertussen is het al bijna 2012 en het schaatsvirus heeft mij nog steeds niet losgelaten. Elke dag ben ik op het ijs bezig om mijn techniek te perfectioneren en mijn grenzen op fysiek, mentaal en technisch vlak te verleggen. Ook de beelden van een strenge winter en natuurijs laten mij niet los. Rond Kerstmis denk ik daar altijd aan en elk jaar hoop ik dat ik zo'n winters plaatje in kan stappen.
Ik zal zelf in mijn actieve schaatsloopbaan geen toertochten gaan rijden, maar ik ga wel kijken als er rondjes uitgezet worden en de natuurijsliefhebbers hun schaatsen over het zwarte ijs laten glijden. Hopelijk komt er dit jaar een strenge winter zodat veel kinderen, net als ik vroeger, besmet raken met het schaatsvirus en mijn ouders hun aantal toertochtenmedailles uit kunnen breiden. Dat is voor mij toch echt een beeld wat bij Kerstmis hoort!
Bij deze wil ik jullie allemaal alvast fijne feestdagen en een sportief en gezond 2012 wensen en hopelijk veel natuurijspret!