Suzanne Schulting stapte niet met een geweldig gevoel van het ijs na haar eerste training in het Fiero Milano. Terwijl de meeste schaatsers nog aan het opwarmen waren, lag zij al languit op het ijs. Veel delen over wat er was gebeurd, wilde ze niet. “Het was een beetje gekkig. Ik ging over mijn punten of kwam op iets terecht, ik weet het niet precies. Kan gebeuren, ik schrik daar niet van”, vertelde ze bij de NOS om de zaak zo luchtig mogelijk te houden. Een fijne kennismaking met de congreshal was het zeker niet. Na de val pakte ze de draad weer op en sloot ze – bij gebrek aan ploeggenoten – even aan bij de Duitse trein om op snelheid te kunnen schaatsen.
Voor debutant Joy Beune was de schaatsarena al iets vertrouwder, zaterdag had ze haar eerste rondjes gemaakt in de beurshal. “Toen had ik nog weinig gevoel in de bochten, inmiddels zijn de omstandigheden van het ijs prima. We mogen niet klagen. Ik heb veel druk op het ijs. De komende dagen zullen ze het nog verder finetunen, maar van mij hoeft er weinig meer aan veranderd te worden.”
“Ook mijn draai in Milaan heb ik inmiddels gevonden. Ik was heel excited van tevoren en heb van het weekend lekker kunnen rondkijken. Tot nu toe vind ik het heel leuk hier. Hoewel het dorp kleiner is dan bij eerdere Spelen is het hartstikke gezellig. Alles is goed voor elkaar en er zijn genoeg leuke dingen om te ondernemen.”
Een van die dingen is het verzamelen van pinnetjes. Elk land heeft een eigen pinnetje met de naam en vlag van het land erop. De atleten kunnen speldjes met elkaar uitwisselen of nieuwe vergaren. Inmiddels hangen er al bijna twintig aan de TeamNL-tas van Beune. “Ik had niet gedacht daarvoor te vallen, maar vind het hartstikke leuk om ze te verzamelen en te ruilen. Frankrijk, Canada, Estland, Amerika, België, Noorwegen heb ik onder andere al.”
Ook kwam er zondagmiddag iemand langs die de make-up van Beune kwam doen. “Ze vroeg wat ik wilde en ik zei: doe maar de full coverage. Hartstikke leuk dat ze even een half uurtje de tijd voor je nemen. Verder kunnen we ontspannen op de TeamNL-verdieping in ons appartementencomplex, waar we koffie zetten en gezellig met elkaar kunnen zitten, straks ook met de shorttrackers erbij. Tot nu toe voel ik nog helemaal geen spanning voor de wedstrijden. Ik kijk er alleen maar naar uit.”
Een andere debutant, de 24-jarige Kerkhoff, voelt ook nog geen zenuwen. Wel komt er deze eerste dagen veel op haar af. “Tijdens ons trainingskamp in Inzell waren we nog afgesloten van de gekte, nu gaat het echt beginnen. Alles is nieuw en moet ik even op me in laten werken. Het is veel, maar wel leuk. Je merkt dat de Spelen iets groots zijn. Cool om dat te ervaren. Met het team proberen we wel bij onszelf te blijven”, vertelde de rijder van het altijd nuchtere Albert Heijn Zaanlander.
Voordat Kerkhoff haar schaatsen onderbond, kreeg ze een rondleiding door de schaatshal. Ook een kijkje op de tribune stond op de agenda. Daar juichte ze met Merel Conijn en Marijke Groenewoud lachend voor ploeggenoot Jorrit Bergsma, die al aan het proefrijden was op het Milanese ijs. Bergsma is inmiddels de oudste van het peloton - ‘Claudia Pechstein is gestopt, daar heb ik geen concurrentie meer van’ – en begint aan zijn vierde Olympische Spelen. “Mijn eerste in 2014 kon ik lekker onbevangen ingaan. Nu neem ik mijn ervaring mee, vooral op de mass start telt dat.”
Hoewel Bergsma pas zondagavond voet aan Italiaanse grond zette, merkte hij een groot verschil met vier jaar geleden. “Milaan is veel positiever en leuker. De corona-Spelen in Beijing gaven mij niet het olympisch gevoel dat ik kende van Sochi en Pyeongchang. De stress van het niet besmet raken, elke dag testen en de mondkapjesplicht zijn we gelukkig kwijt. Bovendien is het heel bijzonder dat mijn familie kan langskomen, omdat de kinderen nu ouder zijn. Ze kunnen het bewust meemaken en vliegen twee keer op en neer om bij mijn mass start en tien kilometer te kunnen zijn. Dat geeft voor mij een extra dimensie aan deze editie.”
Wie ook present is in Milaan, is de fanclub van Bergsma. Geïnspireerd op de haardracht van de Fries noemen ze zich ‘De Matties’. Ze verkopen truien en hebben hun eigen lied opgenomen, mét twee speciale zangeressen: Marijke Groenewoud en Bente Kerkhoff. “Ontzettend leuk. ‘De Matties’ zijn heel spontaan begonnen. In december wilde de vriendengroep van mijn broer iets ludieks doen tijdens het OKT. Een van de jongens kwam op het idee om een haarbandje met een matje om te doen. Ook op tv kwamen ze voorbij en werd er gezegd: ‘in Milaan hopen we ze weer te zien’. Zo kwam van het een het ander. Heel grappig wat ze ondertussen allemaal gedaan hebben en hoe fanatiek ze zijn geworden. Met de school van mijn kinderen hebben ze me voor vertrek uitgezwaaid en gisteren hadden ze nog een fakkeltocht in ons dorp georganiseerd.”
De echte olympische fakkel heeft de Italiaanse stad nog niet bereikt, dat gebeurt komende vrijdag in het San Siro-stadion van de voetbalclubs AC Milan en Inter Milaan. Tot die tijd draaien de langebaanschaatsers warm in de Fiero Milano. En proberen ze er alles aan te doen om de spanning nog even weg te houden.
