De Canadese Crockett was tot en met de Spelen sprintcoach in Zuid-Korea, maar ging daarna weer in zijn vaderland aan de slag. En Lee wilde mee. Dat gebeurde niet meteen, maar pas een jaar later. En niet zonder slag of stoot.
Het was nog niet eenvoudig voor de Koreaanse kampioene om de oversteek naar Canada te maken. "We hebben wat politieke zaken moeten uitvechten", legt Crockett uit. "Ze staan binnen de Koreaanse bond niet echt open voor atleten die het systeem willen verlaten."
Dat ervoer Erik Bouwman, Nederlandse coach in Koreaanse dienst, ook. Hij steunde Lee in haar wens om weg te gaan omdat het volgens hem belangrijk voor haar ontwikkeling is om in een andere omgeving te werken.
Crockett ziet dat ook. "Ze heeft heel wat moeten opgeven in Korea toen ze hier naartoe kwam. Je moet je voorstellen dat daar de jongere ploeggenoten haar was deden en dat er elke dag eten voor haar klaarstond in de kantine van het sportcomplex. Alles was daar te gemakkelijk."
"Hier is dat anders. Ik vergelijk het met het huis uitgaan, op jezelf gaan wonen. Ineens moet je denken om je was, je boodschappen en het betalen van je rekeningen. Maar ik zie ook de vrijheid en de opwinding die met die zelfstandigheid meekomt", zegt Crockett.
Hoewel de Koreaanse, beschermde en hiërarchische structuur een wereld van verschil is met die in Calgary, past Lee goed in de groep. "De cultuurschok was maar klein. Ze past heel goed in de groep."
En ze vertrouwt haar coach volledig, iets wat ze niet zo snel heeft. "Ze is iemand die trainers maar moeilijk vertrouwd, maar wij hebben samen al jaren goed gewerkt", aldus Crockett. "Ze heeft zich nu aan mij verbonden. De reden dat ze hier is, is omdat ze met mij wil werken."
In het jaar dat ze zonder Crockett trainde speelden haar knieklachten op en zat ze niet lekker in haar vel. Dat lag ook aan de onbehouwen benadering van de Koreaanse coaches, denkt Crockett. "Krachttraining in Zuid-Korea is een auto op je nek nemen en gaan."
"Wij doen het anders. Natuurlijk traint ze nog altijd hard, maar wij trainen slim. En sinds ze zich hier gemeld heeft, heeft ze geen moment last van haar knie gehad."
En dus ligt de weg weer open voor Lee om net als in de aanloop naar de Winterspelen van Sotsji, en tijdens dat toernooi zelf, de 500 meter weer haar afstand te maken. "2013-2014 was een bijzonder jaar. Toen reed ze 36,3. Zover is ze nu nog niet."
Toch zit ze er niet ver vandaan, oordeelt Crockett. "Ze begon dat seizoen met 36,8 en dit weekend kwam ze tot 36,9. Ze zit er dus bij in de buurt. Ze zal weer gaan domineren op de 500 meter op weg naar de Spelen van 2018."