Als er iemand is die weet hoe je moet presteren op de Winterspelen is het Timmer wel. Sinds de overwinningen van Van Gennip in 1988 zorgt alleen al de aanblik van de vijf gekleurde ringen voor een gevoel van vlinders in de buik van Timmer. De Spelen hebben iets magisch, vindt ze. Of je nou aanwezig bent als sporter of als coach.
Het begon dus allemaal op dat moment aan die keukentafel in Hoogezand-Sappemeer, op de boerderij van haar ouders. Van Gennip kreeg er door haar prestaties een blonde, getalenteerde fan bij en de thuisbaan van Timmer, Stadspark, de voormalige ijsbaan van Groningen, hoefde nooit meer op zoek naar een blokjeslegger op het moment dat de kernploeg de noordelijkste kunstijsbaan van Nederland aandeed.
Zijn er in de loop der tijd jonge blokjesleggers bijgekomen die speciaal voor Timmer naar de ijsbaan kwamen? Vast wel. De vrouw die bij een groot deel van Nederland bekend werd als 'Timmertje, Timmertje', naar de woorden die Studio Sport-commentator Frank Snoeks sprak tijdens haar eerste olympische 1500 meter, won in haar loopbaan drie gouden medailles op de Spelen, twee in Nagano (1998) en een in Turijn (2006) en werd diverse malen wereldkampioen.
Maar noem Timmer geen zondagskind met haar fenomenale gevoel voor schaatsen, haar sterke intuïtie en haar bijzondere vermogen om op het juiste moment te pieken. Een dergelijke benoeming is zo'n stempel. En stempels, daar houdt ze niet van. Bovendien is de 39-jarige Timmer inmiddels al drie jaar gestopt met het schaatsen van wedstrijden.
Toch lijkt het alsof er weinig is dat Timmer niet lukt. Ze is ondernemend. Samen met haar man Henk Timmer houdt ze zich bezig met verschillende projecten, wat varieert van het runnen van een restaurant tot de innovatie van een skeeler met een rem. Ze won op schaatsen natuurlijk alles wat er te winnen valt. En o, dan staat ze momenteel ook nog eens aan het hoofd van Team Liga.
Maar of haar succes het geluk van een zondagskind is? Nee. Het is heel simpel: Timmer pakt haar kansen. Ze kijkt naar wat er op haar pad komt en heeft een heel belangrijke voorwaarde: vindt ze er haar passie in? Dat is immers de enige manier om succesvol te zijn. En nog belangrijker: het geeft haar plezier.
Zo is er het uitdagende fotoboek 'Water en Vuur' uit 2010, ook zo'n voorbeeld van het pakken van een kans. Timmer sprak al jaren over een dergelijk idee met Anni Friesinger toen ze de Duitse fotograaf Thomas Ketner tegenkwamen. "Hij vertelt een verhaal in een boek doormiddel van fotografie en hij vond het verhaal van twee rivalen en vriendinnen mooi. Zo ontstond het boek."
Bovendien kent Timmer wel degelijk tegenslag. Een zware enkelblessure belette haar kansen voor deelname aan de Spelen van Vancouver in 2010, de plek waar ze afscheid had willen nemen.
Haar vierde plaats op de 1000 meter in Salt Lake City in 2002, de enige Spelen waar ze niet met een medaille naar huis ging, ziet ze opvallend genoeg als een van haar beste prestaties ooit. In de periode daarvoor was ze commercieel gegaan, ze raakte in conflict met haar vroegere coach Wopke de Vegt, wat eindigde in een rechtszaak. Ze omschrijft het als de ergste periode in haar leven tot nu toe als het gaat om onrecht.
De vorming van de juiste staf en rijders van Team Liga kende ook wat opstartproblemen met onder meer wisselende assistent-coaches, maar nu heeft ze haar team aardig op de rit. De samenwerking met Gianni Romme bevalt zeer goed. "Ik sta niet naast iemand die aan mijn stoelpoten zit te zagen."
Haar carrière als trainster is ook welhaast een toevalligheid te noemen. Ze schaatste twintig jaar op het hoogste niveau, maar dáár had ze nooit aan gedacht, totdat ze stopte. Nu wil ze nog minstens vier jaar door, daarna ziet ze weer verder. Wat haar onder meer zo sterk maakt volgens haar pupil Janine Smit: "Ze geeft me vertrouwen en houdt me rustig."
Timmer was zelf als sporter altijd het type dat niet houdt van zeuren, maar van hard werken, dat verwacht ze ook van haar rijders, weet Smit. "En als ze iets in haar hoofd heeft, dan gaat ze ervoor."
In Sotsji is Timmer verantwoordelijk voor twee schaatssters, Margot Boer en Yvonne Nauta. Een trainster met een groter olympisch palmares is lastig te vinden, maar nu zal blijken: kan ze dat overbrengen? Timmer weet ook, statistisch gezien is er altijd een grotere kans dat iemand niet wint dan wel. "Maar oogsten is uiteindelijk wel het allermooiste wat er is."