Voor de ervaring is het sowieso goed om zo meteen vijf dagen deel uit te maken van TeamNL dat in een uitpuilend Thialf jacht zal maken op de podiumplekken in het allround- en sprinttoernooi. “Ik schat de kans klein in dat ik mag meedoen. Joh, eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe het allemaal in z’n werk zal gaan, want dit soort dingen heb ik nog niet eerder meegemaakt. Ik krijg een oranje kledingpakket dat iedereen van de selectie heeft. Wat er staat te gebeuren, zie ik wel. Het is mooi dat ik dit kan meepakken aan het einde van het seizoen. Daarna is het echt klaar, dan staat m’n agenda vol met allerlei leuke dingen, zoals een weekendje Gent met m’n vriendinnen en een vakantie, al heb ik nog geen idee waarheen”, vertelt Smit, die verrast werd door haar derde plaats achter sprintkampioen Suzanne Schulting en Marrit Fledderus.
Want zo geweldig voelde ze zich ’s avonds en ’s nachts niet na de eerste dag van het toernooi die wél werd gekenmerkt door twee persoonlijke records. Eerst had ze zich licht verbeterd op haar minst sterke afstand, de 500 meter (van 37,98 naar 37,89), vervolgens liet ze 1.14,40 noteren voor de 1000 meter, weliswaar zestienden achter de ongrijpbare Schulting maar goed voor de tweede tijd. De prestaties verleidden Smit niet tot grootse plannen te smeden voor dag 2. “Ik heb er niet eens erg over nagedacht wat er mogelijk zou zijn. Je wilt jezelf altijd verbeteren, maar ik sliep in de nacht van zaterdag op zondag nogal slecht. In eerste instantie lag ik vrij lang wakker en voelde me wat brak, of misselijk.”
Je hoort Smit zachtjes grinniken. “Dat kwam denk ik doordat ik ’s avonds zalm had gegeten, terwijl ik niet eens van zalm houd. De vis werd op tafel gezet, ik dacht: ik probeer het weer een keer, en nam een hap. Oh, dat gaat prima. Dus at ik die zalm volledig op. Toen ik ’s nachts wakker lag en eraan terugdacht, was het van oei, nu vind ik het niet zo smakelijk meer. Ik denk dat het een beetje tussen m’n oren zit en ik van de gedachte misselijk werd. Niet van de zalm zelf hè.”
De mindere nachtrust brak de Noord-Hollandse gelukkig niet op. Dankzij opnieuw een hoge 37’er en de vierde tijd van de dag op de 1000 meter kon ze zondagmiddag dolblij op het podium plaatsnemen. “Of het verwacht was, vind ik een lastige vraag. Ik ben afgelopen weekend heel erg bezig geweest om mijn taken uit te voeren. Als dat lukt, dan schaats ik behoorlijk goed. De twee pr’s hadden nog iets scherper kunnen zijn, want ik beging een paar foutjes op beide afstanden. Te gehaast, denk ik. Waar ik vooral zo blij om ben is dat ik eindelijk een heel seizoen zonder problemen heb kunnen afmaken, na drie jaar van ellende met mijn rug en andere fysieke malaise. Het is jammer dat het seizoen nu voorbij is.”
Smit heeft het programma gereden dat ze wilde, en de negatieve gedachten bleven – mede door de hulp van een mental coach – achterwege. “Ik heb ook geleerd met mijn coaches (Ingo Bos en Geert Kuiper, red.) niet verder te kijken dan de dag van vandaag. En ik kon flink paniek zaaien zodra ik meende iets in mijn rug te voelen, terwijl er soms niets aan de hand was. Dat ben ik kwijt. Ik leef in het nu en niet in de toekomst.”
Dat geldt ook voor het sportieve perspectief. Hoewel ze al een paar jaar lonkt naar een contract bij een topteam, zijn er nog niet veel geïnteresseerden langs geweest. Ze beseft dat ze een transfer zelf niet kan forceren; de belangstelling moet bij de teams ontstaan. Zolang daar geen sprake van is, groeit ze lekker door in het Development Team Fryslãn. “Komt er niks, dan komt er niks. In dat geval heb ik Ingo en Geert altijd nog, en de tijd om mezelf verder te ontwikkelen.”
