Evert Hoolwerf is dan misschien pas dertig jaar, zijn loopbaan als schaatser beslaat al meer dan de helft van die jaren. De schaatser van Reggeborgh is een absolute liefhebber, die van zijn passie zijn beroep maakte, maar op het ijs altijd zijn liefde voor de sport bleef behouden en dat ook uitstraalde. Dat vuur brandde al vroeg, want de oudste van de twee broers Hoolwerf stond al op het ijs toen hij amper kon lopen. En al vroeg was ook duidelijk dat zijn kwaliteiten bovenmodaal waren.
Het grote publiek maakte kennis met Evert Hoolwerf toen hij pas vijftien jaar was. Op de Weissensee, zo ongeveer het tweede thuis van het gezin Hoolwerf, mocht de tiener strijden aan de zijde van de kleppers uit de BAM-ploeg, Arjan Stroetinga en Willem Hut. Die kwamen een derde man tekort in de strijd van de ploegenachtervolging, destijds nog een geliefd onderdeel op het bergmeer. De jonge Hoolwerf stond toen al zijn mannetje.
Nu, vijftien jaar later, komt er dan een einde aan een imposante loopbaan. Evert Hoolwerf is bezig aan zijn laatste seizoen, iets dat hij al aan het begin van de winter kenbaar maakte binnen zijn ploeg Reggeborgh. Erover praten doet de man die sinds kort in Lemmer woont nu nog liever niet. Dat typeert Evert Hoolwerf, die niet veel waarde hechtte aan de spotlights, behalve als hij weer een overwinning had behaald.
En dat gebeurde natuurlijk met grote regelmaat. De erelijst van Evert Hoolwerf is indrukwekkend. De Eemdijker tekende alleen al voor 23 overwinningen op kunstijs, waarmee hij net buiten de top tien van all-time grootverdieners staat. De eerste zege was in november 2014 in Dronten, al twee dagen later in Hoorn gevolgd door winst in de Sjoerd Huisman Bokaal, een prijs die veel betekende voor de jonge Hoolwerf. Zijn voorlopig laatste zege boekte hij dit seizoen net voor de kerst in Enschede. Memorabel was de exercitie tijdens de Vierdaagse in december 2021. Hoolwerf schreef alle vier etappes op zijn naam. De mooiste is die op nieuwjaarsdag van 2023. Die dag veroverde Hoolwerf de Nederlandse marathontitel op het ijs van de Jaap Edenbaan.
Ook op natuurijs kan Hoolwerf uit de voeten. Hij won vier wedstrijden in de Grand Prix, opvallend genoeg allemaal in het Zweedse Luleå. En dat is misschien wel het enige hiaat in de erelijst van Evert Hoolwerf: hij neemt afscheid zonder winst op zijn geliefde Weissensee, die altijd als zijn habitat aanvoelde. Zeker, er waren podiumplaatsen, zoals zilver in het ONK van 2018. Maar de winst die hij zo graag wilde, die kwam er niet. Wél nog een Nederlandse titel, maar dan als inliner. Afgelopen zomer was Hoolwerf de sterkste in Warmenhuizen.
Crispijn Ariëns reed lang tégen, maar ook mét Evert Hoolwerf. De twee kennen elkaar door en door, en de ervaren Ariëns heeft niets dan lof voor zijn wat jongere teamgenoot. “Hij schaatst met zijn hart”, vertelt Ariëns. “Vol overgave, altijd alles of niets. En hij is een echte winnaar. Dat vind ik zo mooi als persoon en als sportman, dat hij boven alles wil winnen, dat het team wint. Dat is fantastisch. Hoe hij soms op emotie dingen voor elkaar krijgt, daar kan ik soms nog wat van leren.”
Want dat Evert Hoolwerf veel meer een gevoelsmens is dan veel mensen kunnen bevroeden, staat vast. Voor Crispijn Ariëns is dat niets nieuws. “Hij vertelde ons voor het seizoen al dat hij ging stoppen, dus hebben we ons daar al op kunnen voorbereiden. Maar dat maakt het niet minder lastig. Hij is als persoon en in het team echt goud waard, en zeker ook voor mij persoonlijk. Ik ga een heel goede vriend en ploeggenoot echt missen.”
De man die Evert Hoolwerf al het langste kent, is natuurlijk zijn broer Bart. Ze groeiden samen op als schaatsers op het ijs van de Weissensee, maar belandden vervolgens ieder in andere ploegen. “Ik reed bij Okay Fashion & Jeans en Evert kwam uit voor A-ware. In die tijd reden we ook veel tégen elkaar, maar daarna kwamen we eigenlijk samen bij AB Vakwerk. Tussendoor heb ik nog even bij Jumbo gereden, maar nu zitten we alweer een paar jaar samen bij Reggeborgh. Dat is heel mooi”, vertelt Bart Hoolwerf.
Al die jaren deed hij veel samen met zijn broer. “We trainden samen, vooral op de fiets, gingen samen naar de wedstrijden. Dat zal voor mij echt wel wennen worden als hij niet meer zo nauw bij het schaatsen is betrokken. Het wordt straks vreemd voor mij om in een peloton te rijden zonder Evert.”
In de jaren waarin ze in verschillende ploegen reden, streden de twee broers vaak samen om de winst. De sprints waren zinderend, en de uitkomst werd vaak door één van beide met veel jubel begroet. “Die sprints, daar zat altijd iets extra’s op”, weet Bart nog al te goed. “Het waren de leukste sprints om te rijden, maar ook de moeilijkste. Hij weet precies hoe hij mij kan pakken, maar andersom natuurlijk ook. En uiteindelijk hadden we allebei wel dezelfde kwaliteit om het op de laatste honderd meter te pakken."
"Ik weet nog dat ik bij Jumbo reed en we tijdens een marathon in Utrecht samen in de kopgroep zaten met in totaal een mannetje of acht. We gingen als vijf en zes de laatste bocht in en kwamen als één en twee over de finish. Dan was het gewoon een wedstrijdje wie die laatste honderd meter het hardst kon rijden. Dat waren de mooiste duels.”
Over de grootste kwaliteiten van zijn broer hoeft Bart Hoolwerf niet heel lang na te denken. “Zijn koersinzicht. Hij kan heel goed aanvoelen wat er staat te gebeuren. Als het peloton op knappen staat, dan is Evert daar altijd heel scherp op. Daarnaast kan hij zichzelf gigantisch wegcijferen voor een ander. Hij is de beste sprintaantrekker die ik ooit heb gehad, vooral ook omdat hij mij kent en weet waar hij mij moet afzetten. Daarbij voelde hij als geen ander aan welk tempo hij moest rijden. In mijn ogen is hij ook super allround, één van de beste marathonschaatsers in het peloton. Ik ga hem absoluut missen, maar de ploeg en de sport zeker ook.”
