Een rondgang langs de schaatsers op de Weissensee maakt duidelijk dat er nauwelijks is getreurd om de beslissing de landstart af te schieten. Niet dat iedereen faliekant tegen is, maar er blijken toch bijzonder weinig schaatsers die een dergelijke manier van starten hoog op hun verlanglijstje hadden staan. Simon Schouten zei het al nadat hij op nieuwjaarsdag de Nederlandse titel pakte. "Niemand zit daar echt op te wachten. Je kunt de Alternatieve daar niet winnen, maar je kunt 'm wel verliezen."
Crispijn Ariëns staat met zijn ploeggenoten van Okay Fashion & Jeans/Interfarms klaar om het ijs van de Weissensee te verkennen. De titelverdediger in de Alternatieve is helder in zijn mening. "Ik vind het niet erg dat dit niet doorgaat. Misschien is het leuk voor de mensen om naar te kijken, maar voor ons zelf voegt zo'n landstart weinig toe. Bovendien is de kans op blessures groot. We hebben vanochtend even dat stuk gelopen, maar er ligt ook alleen maar ijzige ondergrond. Ik vind het prima zo. Gewoon starten zoals het hoort en zoals we het al dertig jaar doen."
Overleg?
Onder de rijders is hierover verder geen overleg geweest, maakt Ariëns duidelijk. "Overleg? Welk overleg? In september is ons gevraagd wat we hiervan vonden. Als ploeg hebben we gezegd dat we er niet om staan te springen. Dat gold voor meerdere ploegen. Toch is het doorgezet, om dan nu te besluiten dat het niet doorgaat. Weet je, als je iets wilt proberen, doe dat dan in de Aart Koopmans memorial of zo, maar niet in een wedstrijd waarvan je er maar eentje hebt in een seizoen."
Swen Faber zag in zijn ploeg Skate4Air geen heel uitgesproken meningen. "We stonden er eigenlijk neutraal in. Een paar voor, een paar tegen. Maar in principe had iedereen het wel geaccepteerd als we toch hadden moeten lopen. Over het algemeen maakt het ons allemaal niet zo heel veel uit. Gewoon rijden. En wij zijn hier met Skate4Air toch vooral om geld bijeen te brengen in de strijd tegen taaislijmziekte."
Anne Tauber heeft net haar eerste rondjes erop zitten. De rijdster van iM Farming vond de landstart op zich wel een leuk initiatief. "Dat is wel hoe het gaat bij de echte Elfstedentocht. Maar ik ben zelf niet zo'n goede hardloper, had me graag meer willen voorbereiden als dit echt doorging. Dan zou ik er ook in de zomer aan werken."
Gekke situatie
De Friezin denkt ook dat een dergelijke start de koers veel zou beïnvloeden. "Je zou een gekke situatie krijgen, waarbij al voor de start het peloton in groepjes uiteenvalt. Daarom ben ik toch blij dat het niet doorgaat. De Alternatieve heeft het qua spektakel volgens mij ook niet nodig. Het zijn vaak al heel mooie wedstrijden, en eerlijk voor de schaatsers. De beste rijders met het beste duurvermogen winnen. Dat was wel anders geworden."
Jouke Hoogeveen en zijn teamgenoten van De Haan Westerhoff oefenden de landstart al diverse keren. "Afgelopen week nog een paar keer op Flevonice. We hebben dat heel serieus benaderd. Maar eerlijk gezegd zijn we heel opgelucht dat het niet doorgaat. Zo'n start is gewoon een extra element waar je als schaatser waarbij iets kan misgaan. Als sporter wil je alles zo veel mogelijk onder controle hebben en omdat je niet weet hoe dit gaat, is het gevoel van controle minder. Daarom zijn we blij dat het van de baan is."
In de echte Elfstedentocht ligt dat anders, vervolgt Hoogeveen. "Daar heeft zo'n start een reden, namelijk dat je anders met tweehonderd wedstrijdschaatsers het donker in vliegt. Hier is die noodzaak niet aanwezig. En de wedstrijd op zich is al spectaculair genoeg. Pak vorig jaar, met de val van Elma de Vries, de winst van Crispijn Ariëns en de hele eindfase van de wedstrijd. Dat was prachtig drama." En dan lachend: "Aan één kant vind het eigenlijk wel jammer. Ik had er net een column over geschreven."
Aanpassing
De dames van team CENNED hebben eveneens flink wat trainingsuren in de landstart gestoken. "Bij de echte Elfstedentocht heb je geen keuze. We waren er klaar voor dus wat dat betreft wel jammer dat het niet doorgaat, het is even een aanpassing", zegt Aggie Walsma. De landstart heeft zijn voor- en nadelen, vervolgt ze. "Het kan zeker effect hebben op de wedstrijd. Met een landstart weet je zeker dat er in de eerste honderd kilometer meteen wat gebeurt. Maar het brengt ook onzekerheid met zich mee. Je weet niet hoe het eruit gaat zien, de gladheid van het sneeuwijs brengt gevaar met zich mee voor valpartijen."
Op een bankje langs het parcours pakken Britt Tjalma en Chantal Hendriks net hun schaatsen weer in. "Ik vind eigenlijk dat het afbreuk doet aan de wedstrijd", begint Tjalma. "Je wilt niet helemaal verzuurd het ijs op komen dus dan ga je al rustiger aan doen maar je wilt ook geen achterstand op mensen die wel gaan rennen. Bovendien moet ik altijd plassen als ik heb hardgelopen en dat is heel ongunstig als je net op het ijs staat", zegt ze lachend.
"Ik heb het wel geoefend want als het moet gebeuren, wil je het wel voorbereid zijn. Maar met een hele hoge hartslag het ijs opstappen en dan een tweehonderd kilometer te rijden in groepjes... Voor hetzelfde geld ben je als eerste of tweede op het ijs met een klein groepje en daarmee moet je dan gaan rijden." Dat wordt lastig, vult Chantal Hendriks aan. "Je voelt toch de drang om naar het eerste groepje te rijden. Het duurt nog lang, misschien kom je na vijftig kilometer terug maar je weet het niet. Je wilt voorin zitten en dan ga je gehaast je schaatsen aandoen. Als het ijs wat slechter is, ga je geheid onderuit. Dan ga ik niet lekker die tweehonderd in", aldus de rijdster van team Ziuz.
Aart Koopmans memorial
Tjalma had het ook geen slecht idee gevonden om de landstart voor de Aart Koopmans memorial te doen. "Dan had ik gedacht 'dat is leuk voor zo'n laatste wedstrijd'. Die wedstrijd is ook zo anders opgebouwd. Wat had de organisatie kunnen doen om het toch feestelijk te maken? Een landstart over 200 meter zou ik ook al wat anders vinden. Of tijdswaarnemingslijnen, bijvoorbeeld een gouden kilometer. Of tussensprintjes. Een klein stukje klunen had ik best grappig gevonden. Dus je kunt best wat doen maar je moet niet in een keer rigoureus er een duatlon van maken. Maar ik vond het oprecht leuk dat ze er over na hebben gedacht", besluit de Artecef-rijdster.
De mannen van Bouw & Techniek stonden ook neutraal tegenover de landstart, zegt Bart de Vries. "We waren er wel nieuwsgierig naar maar zitten niet in tranen dat het nu niet doorgaat. We hebben er ook niet op getraind dus wat dat betreft is het misschien wel goed, ha. Ik snap de organisatie wel dat ze een keer iets anders wilde doen, daar waren wij niet op tegen. En nu is het afgeschaft. Het gaat uiteindelijk toch om die tweehonderd kilometer schaatsen en niet om die ene kilometer lopen."
"De kans op blessures is op het ijs denk ik nog veel groter met al die scheuren. De tweehonderd kilometer is al heroïek en zwaar genoeg, er komt bijna altijd iemand solo aan dus waarom moet het dan veel spectaculairder? De landstart snapte ik wel, dat heeft een band met de Elfstedentocht maar verder hoef je niet veel gekke dingen te doen om de tweehonderd kilometer mooier te maken. Twee weken geleden voor de marathonwedstrijd in Heerenveen is er een stemming geweest onder de ploegen en gisteren werd het medegedeeld aan ons."