Voor de bekende televisiepresentator en theatermaker Jörgen Raymann is het volgen van het schaatsen een must. De sport bindt Nederlanders en wil hij er ook middenin staan. “We zijn er goed in en ik vind het mooi dat we als land zo massaal achter onze schaatsers staan. Het Oranje-gevoel."
"Schaatsen is ook van ons allemaal, dat moeten we koesteren, juist in deze tijd.” Tijdens de wereldkampioenschappen afstanden in Thialf zat hij dan ook aan de buis gekluisterd. “Ik heb de vijf kilometer van Sven Kramer met veel interesse gevolgd, prachtig hoe hij toch weer won. Wat een race.”
Zijn eigen hoogtepunten op het ijs zijn echter een stuk beperkter. Sterker nog, Raymann op de schaats is een zeldzaam tafereel. “Ik heb in mijn hele leven twee keer schaatsen aangehad. De eerste en de laatste keer."
"Helden Magazine had in de winter van 2009, toen er overal in Nederland ijs lag, mij gevraagd om op een sloot bij Vinkeveen te schaatsen. Samen met Ruud Gullit en kickbokser Remy Bonjasky. Suriname on Ice! Het was geen succes.”
“We vonden het alle drie doodeng. Zelfs met die keukenstoel erbij. En toen het ijs ook nog begon te kraken, wist ik niet hoe gauw ik er vanaf moest zien te komen. Ik ben nog nooit zo blij geweest om ergens rustig langs de kant te kunnen staan. Die schaatsen gingen echt meteen uit. Heerlijk toen die dingen eindelijk uit mochten!”
Ook op zijn beide metgezellen had het grote avontuur indruk gemaakt. “Gullit concludeerde toen dat schaatsen gewoon te koud is voor ons. Dat het daarom niets is voor ons Surinamers. Hij heeft gelijk.”
Raymann gaat er eens goed voor zitten. “Kijk; als wij onze schaatsen uittrekken, onze hardloopschoenen aantrekken en aan een marathon beginnen, gaan jullie ook lopen piepen. Dat het te warm is. Dat is ook prima. Zo houden we elkaar mooi in evenwicht.”
Maar zoals in alles zijn er ook uitzonderingen. “Voor Shani Davis heb ik echt diep respect. Prachtig dat hij weer goud heeft gewonnen, is er toch tenminste één succesvolle donkere schaatser."
Het sprintgeweld van bijvoorbeeld een Shani Davis trekt Raymann ook meer dan de langere afstanden. “Die tien kilometer in Sotsji was echt prachtig, maar persoonlijk verkies ik toch de korte afstanden. Maar laten we het schaatsen vooral koesteren als iets dat ons, in dit mooie land, allemaal bindt!"
"Zo’n strijd tussen Heerenveen en Almere over de locatie van een nieuw schaatscentrum, dat is toch jammer? Dat past niet bij de sport, en helpt het ook niet vooruit. Volgens mij kunnen we beter gezamenlijk optrekken, daar heeft uiteindelijk iedereen baat bij.”
Zo hebben ook zijn kinderen daar baat bij. Want in tegenstelling tot Raymann, trekken zij wel meteen de schaatsen aan zodra er ijs ligt. “Als het kan gaan ze het ijs op met ijshockeyschaatsen en doen ze de gekste trucjes met hun vriendjes. Dan blijf ik mooi achter en zet ik samen met mijn vrouw de televisie aan. Zij kijkt graag naar kunstrijden. Dat vind ik trouwens ook prachtig om te zien!”
Voorlopig zal hij echter weinig van de sport meekrijgen. Daags na de WK afstanden vliegt de familie Raymann naar Suriname. “Of daar ook ijs is? Ja, om te mengen in de whisky.”