Acht Marathon Cups, vier Grand Prix’ in Zweden, de Aart Koopmans Memorial (2023), het Open Nederlands Kampioenschap (2025) op de Weissensee en de winst van de barre 200 kilometer vorig jaar in Zweden; Esther Kiel heeft een mooi palmares bijeen geschaatst. Daarnaast reed de wereldkampioen ploegenachtervolging bij de junioren verschillende internationale wedstrijden op de langebaan, met de zilveren mass start-medaille uit de World Cup in 2023 als hoogtepunt.
De regerend Open Nederlands kampioen reist nog eenmaal als wedstrijdrijder af naar de Weissensee, waarna ze in Zweden voor het laatst een gooi doet naar een Grand Prix-zege. Niet omdat haar lijf de zware belasting niet aankan, maar omdat ze zelf het plezier in haar sport aan het verliezen is moet ze ingrijpen. Kiel legt zichzelf veel druk op om te presteren en probeert alles eruit te halen, maar loopt vaak op tegen het blok van Albert Heijn Zaanlander.
Haar coach Eelco Kooistra begrijpt de beslissing van zijn rijder, die vorig jaar al te kennen gaf twijfels te hebben. “Het is altijd een gevecht met Zaanlander. Dat is een mooie, maar op een gegeven moment ben je uitgevochten. Esther zit op de top van haar kunnen, veel beter wordt ze niet meer. Die verbetering heeft ze wel nodig om de beste te zijn. Dat wil ze graag bereiken, maar zit er helaas niet in. Na vijftien jaar schaatsen, waarin je elk weekend overal heen gaat, snap ik dat ze toe is aan iets anders.”
Daarmee komt een einde aan hun samenwerking van vier jaar. Kiel kwam in de ploeg na een mislukt avontuur bij het langebaanteam Worldstream, waar ze het plezier was verloren in het schaatsen. Met al een beetje marathonervaring – en een zege – kwam ze in een team met drie ervaren marathonvrouwen: Elsemieke van Maaren, Merel Bosma en Ineke Dedden. Ze pakte het spelletje snel op, mede door haar zelfbewuste houding. “Na de wedstrijden kon Esther gelijk vertellen wat ze anders had kunnen doen. Vervolgens paste ze dat direct toe in de volgende koers. Ze is een heel snelle leerling”, vertelt Kooistra.
Kiel had daarbij veel aan de adviezen van haar ploeggenoten. “Het viertal had een mooie chemie. Ieder had haar eigen kwaliteiten en van alle drie leerde Esther veel. Van Elsemieke bijvoorbeeld hoe je je positioneert in de sprint. Merel en Ineke waren heel nuchter. Omdat Esther uit de langebaanwereld kwam, moest ze daar aan wennen, maar ze heeft er veel aan gehad en de marathonmindset eigen gemaakt. Niet alleen op de marathon heeft dat haar veel gebracht, ook op de langebaan.”
Na het afscheid van Bosma en Dedden en het vertrek van Van Maaren kreeg Kiel een andere rol in de ploeg. De afgelopen twee winters neemt zij de andere rijders bij de hand. “Veerle (van Koppen, red.) en Femke (Mossinkoff, red.) is ze nu aan het coachen tijdens de wedstrijden en trainingen. Mooi om te zien hoe dat gegroeid is.”
Naast de zeges die ze pakte in het peloton, groeide Kiel door de marathontrainingen ook in het racen tegen de klok. In 2023 haalde ze zelfs de World Cups door een tweede tijd op de 1500 meter, voor Antoinette Rijpma-de Jong en achter… Marijke Groenewoud. “Van de 1500 meter tot de 200 kilometer beheerst Esther. Dan ben je echt heel allround.”
Die zege op de 200 kilometer zullen Kooistra en Kiel zich nog lang heugen. Door de weersomstandigheden op de Weissensee werd de langste afstand van het peloton verplaatst naar Zweden. In een koers vol kou en strenge wind haalden na 7,5 uur slechts zeventien vrouwen de finish.
“Iedereen was er helemaal klaar mee”, blikt Kooistra terug. “Ik stond tijdens de laatste ronde bij de verzorgingsstraat en zag vanaf een paar honderd meter afstand dat het rood-wit-blauw van Esther in gevecht was met Elsemieke (inmiddels rijdend voor de concurrent, red.). Vervolgens gingen de rood-wit-blauwe armen de lucht in. Kippenvel. Nu nog, als ik er weer over praat. Dit blijft je altijd bij. Het doorzettingsvermogen van Esther kwam hier zeker naar boven.”
Want tijdens de koers was Kiel, net als alle deelnemers, meerdere malen gevallen. Achteraf bleek dat ze een hersenschudding had opgelopen, waar ze tot augustus de gevolgen van zou ondervinden. “Het was een barre editie, waarin Esther zo bikkelhard was voor zichzelf. Zo vind je ze niet vaak meer. Helaas heeft ze er lang last van gehouden. Afgelopen zomer heb ik nog weleens gevraagd of ze er geen spijt van heeft gehad dat ze door is gereden. Geen moment, antwoordde ze. Dat ze nu weer zo goed schaatst, verbaast me. Maar het typeert Esther ook. Ze heeft er een goede kop opzitten en wil altijd het maximale eruit halen. Daarnaast is het een echte teamplayer die verandert in een killer tijdens de races. Heerlijk om met zulke sporters te werken.”
Nog twee maanden trekken ze samen op. “Ik gun het haar dat ze nog een paar mooie prijzen pakt op natuurijs. Ze heeft een prachtig palmares, maar we zijn er nog niet.” Hoe de wedstrijden ook zullen verlopen, Kooistra is trots op de weg die ze hebben afgelegd. “Mooi dat we haar schaatsleven met vier jaar hebben verlengd.”
