Hij sluit even aan bij de Belgisch-Franse trein, daarna schaatst hij verschillende rondjes mee met de Amerikanen. Wie vrijdagmiddag Viktor Thorup in Thialf ziet rijden, heeft geen idee dat het leven van de 31-jarige schaatser de afgelopen week totaal veranderd is. Hij is nog geen 24 uur in Nederland of hij heeft zijn ijzers al ondergebonden. Voorafgaand aan het WK Allround gaat hijn weer even terug naar zijn routine van slapen, eten en trainen. En netflixen met zijn vrouw Sofia Thorup, want daar heeft hij deze maand nog helemaal geen tijd voor gehad.
De afgelopen dagen werd Thorup geleefd. Talkshow in, talkshow uit. Iedereen wilde horen hoe hij vorige week zaterdag geschiedenis heeft geschreven door als eerste Deen ooit een individuele medaille te winnen op de Winterspelen. “Die drie dagen waren wild, hectisch en zonder slaap. Maar het was geweldig om te zien dat de sport die ik doe voor mijn plezier, met de mensen van wie ik houd, zoveel kan betekenen voor anderen. Natuurlijk wist ik dat mijn zilver de eerste individuele medaille voor Denemarken was, maar ik had onderschat hoeveel impact dat zou hebben.”
Thorup probeert het onder woorden te brengen. “Waar schaatsen een heel kleine sport is in Denemarken, leeft de Olympische Spelen enorm. Van de een op de andere dag was ik een beroemdheid. Dat doet meer met me dan verwacht. Mijn medaille geeft me de kans anderen blij te maken. Of het nu met een handtekening is, een foto of door een kind mijn medaille vast te laten houden. Zo kan ik iets teruggeven.”
Bart Schouten is zes uur van zijn leven kwijt
Bart Schouten was de gehele periode van de Winterspelen aanwezig in Milaan, maar er ontbreken zes uur aan herinnering op de dag van de 1500 meter voor de vrouwen. Een ongeval met de racefiets zorgde voor een ‘blinde vlek’ in zijn geheugen én hij miste daardoor de historische medaille van zijn Deense rijder Viktor Thorup op de mass start. Een akelig verhaal met een, naar het laat aanzien, goede afloop.
“Vrijdag 20 februari had ik ’s morgens op het ijs gestaan voor een training, later op de middag (16.30 uur) werd de 1500 meter gereden”, vertelt Noord-Hollander Schouten, als schaatscoach al sinds 2010 werkzaam in Canada. Tegenwoordig runt hij zijn eigen (internationale) team en heeft hij een bedrijf in coaching. “Er zat vijf uur tussen de training en de wedstrijd, dus ik dacht een stukje te gaan fietsen. Tijdens die rit kreeg ik een ongeluk met de racfiets, waaraan ik geen herinneringen heb overgehouden. Op een politievideo leek ik te worden aangetikt door een passerende auto, of moet ik zijn gevallen door losliggend grind op de weg. Da’s moeilijk te zeggen, ook omdat ik het zelf niet heb gezien. Ik hield er schaafwonden en een hersenschudding aan over, maar ik ben bovendien zo’n zes uur kwijt van de periode vlak voor en na het ongeluk.”
In het ziekenhuis waar Schouten terechtkwam – met een speciale olympische vleugel – werd hij ‘supergoed’ geholpen door een Engelse arts. “Er werd van alles getest, onderzocht en na een nacht (ter observatie, red.) mocht ik weer weg. Of ik alweer de oude ben, is moeilijk te zeggen. Ik doe rustig aan, want die hersenschudding is er nog steeds. Komend weekend ben ik erbij als het WK wordt verreden, maar ik kan niet het ijs op want het is beter voorlopig niet mijn hoofd te stoten.”
Vooral de terugkeer in zijn geboorteplaats was bijzonder, waar veel bekenden hem onthaalden. “Sommigen waren in tranen door mijn prestatie, dat zegt mij meer dan woorden. Mijn oude coaches waren heel bescheiden over hun aandeel, maar zij zijn juist de reden dat ik zo van de sport houd. Het was mooi dat ze voor mij allemaal samen waren gekomen. Een van hen vertelde dat het helemaal niet ging om die medaille. Door hem realiseerde ik me dat het zilver vooral een tastbaar aandenken is aan de bijzondere reis die ik heb afgelegd.”
De aandacht is nog steeds overweldigend. Dat varieert van de 19.000 berichten in zijn inbox – ‘zoveel vrienden heb ik niet’ – tot een chefkok in een restaurant die vraagt of hij een champagneglas wil signeren, zodat hij die aan zijn vrouw kan geven die onlangs genezen is van kanker. “Voor haar had de race ontzettend veel betekend.”
Terug naar die 21e februari. “Dit seizoen was elke race beter dan ik ooit had kunnen hopen. Steeds stond ik vol zelfvertrouwen aan de start. In Milaan was dat compleet anders. Hoewel het de grootste dag uit mijn carrière zou worden, behoorden de dagen ervoor tot de slechtste. Ik had de tien kilometer niet kunnen finishen door ziekte, waarna ik me alleen maar slechter ging voelen, inclusief overgeven en diarree. In acht dagen tijd stond ik slechts twee keer op het ijs. Bovendien viel ik ook nog een keer. Gelukkig kon Sofia met hulp van iemand van de Amerikaanse delegatie mijn ijzers herstellen, anders had ik niet eens kunnen schaatsen. De dag voor mijn race raakte mijn coach Bart Schouten betrokken bij een auto-ongeluk (zie kader). Hij heeft niet eens bij mijn race kunnen zijn. Alles ging mis die laatste week. Maar het is een goede les voor de rest van mijn leven: met de goede mindset kun je veel veranderen.”
De zorgen over of hij de halve finales wel door kon komen werden geparkeerd en op het nippertje plaatste hij zich – overigens net als Jorrit Bergsma – voor de eindstrijd. Daar wist hij dat een ontsnapping de enige weg naar een medaille zou zijn. Hij verschool zich achter in het peloton, waar hij het overzicht kon bewaren. Toen hij Bergsma tempo zag maken, dook hij er gelijk achteraan. “We gingen kop over kop, totdat Jorrit aan het eind slimmer en sterker bleek. Terwijl ik me niet in wilde houden – voor mij was zilver al geweldig – deed hij twee rustige kopbeurten, om vervolgens ervandoor te gaan. Hij heeft het goed gespeeld.”
Voor Thorup voelden de laatste rondes niet als een triomftocht. “Jorrit heeft mij verslagen, maar de wedstrijden ervoor was ik beter: in Milaan tijdens de oefenwedstrijd over drie kilometer, in Inzell bij de mass start en de vijf kilometer. Ik wist dat ik meer in me had dan ik op die dag kon laten zien, dat was frustrerend. Pas op het laatste rechte stuk kon ik genieten. Hoeveel mensen kunnen hun droom immers leven met alle belangrijke mensen om zich heen? Sofia stond 100 meter na mijn finish, mijn ouders 200 meter verderop en daarachter mijn vrienden vanuit het inlineskaten en de voorzitter van mijn skeelervereniging. Binnen een minuut nadat mijn droom was uitgekomen zag ik hen allemaal.”
Tijdens de medailleceremonie was Thorup weer even terug op de parkeerplaats in zijn geboorteplaats Slagelse, waar hij zijn eerste voorzichtige pasjes op skates maakte. Alle mensen die een bijdrage hadden geleverd aan zijn carrière passeerden op dat moment de revue in zijn hoofd. “Dit zilver voelt als een kleine prijs of een souvenir voor iets waar ik al 25 jaar mijn leven aan spendeer.”
“Ook zonder deze medaille was mijn reis ongelooflijk geweest. Maar deze prijs kan mij helpen aan meer ongelooflijke momenten in de toekomst, of het nu gaat om herkenning, kansen, zelfvertrouwen of financiële hulp. De afgelopen dagen kreeg ik vaak de vraag of Sofia en ik doorgaan met schaatsen en wat er zal veranderen. Ik hoop niets. We houden van de sport. Het zou mooi zijn als we wat meer ondersteuning krijgen en onze eigen fysio en materiaalman mee kunnen nemen naar de races. Wij twee hebben niet meer nodig dan een goed team om ons heen om gelukkig te zijn en goede resultaten te halen.”
