In de kantine van SV Rotterdam, wachtend op een dopingcontrole, praten de broers Haasjes tevreden na over de puntenkoers. “Het was een eerlijke strijd”, klinkt het al snel. Toch voelde het anders dan anders voor de twee die een paar jaar samen reden voor De Haan Westerhoff. Dit seizoen rijdt Ronald in het pak van Okay–Interfarms: een ander team, een ander pak en voor het eerst in lange tijd zijn broer Christian als tegenstander.
“Normaal maakten we samen een plan en maakte het niet uit wie zou winnen”, vertelt Christian. “Nu moesten we voor het eerst tegen elkaar rijden.” Dat veranderde alles. Waar ze eerder samen in de auto de koers doornamen en samen opwarmden, liepen ze hun rondjes nu alleen. “Ik was wel een beetje gespannen. Ik stond aan de start en dacht: ik weet niet welke kant dit op gaat”, geeft Christian toe.
De skeelerbroers kennen elkaar door en door. Ze weten wie wanneer versnelt, wie waar gevaarlijk is. Dat maakt het duel extra interessant, maar ook complex. “We weten allebei dat we elkaar niet los gaan rijden”, zegt Ronald. “We zijn zo aan elkaar gewaagd. Het is maar net wie een slimmere koers rijdt of een betere dagvorm heeft”, legt Ronald uit.
Ronald reed met zijn jongere broertje Joël Haasjes, debutant bij de senioren. Beiden komen uit voor Okay–Interfarms. Voor De Haan Westerhoff reed Christian samen met Chris Berkhout. Het verschil zat niet alleen in vorm, maar ook in samenwerking. “We zijn nog totaal niet op elkaar ingespeeld”, zegt Ronald over het koersen met Joël. “We reden direct achter de feiten aan.” Toch schoof de koers langzaam richting het scenario dat vooraf al in de lucht hing. Met nog enkele ronden te gaan reden Ronald en Christian samen weg, één tegen één, zonder ploegenspel of afleiding, puur op kracht en koersgevoel.
In die laatste finale-fase zat iets vertrouwds, iets van vroeger, van de stoep voor het ouderlijk huis waar de broers eindeloos tegen elkaar reden. “Wedstrijdjes deden we altijd al”, zegt Ronald met een glimlach. “Gewoon op straat. Stoep op, stoep af, de weg oversteken.” Die speelse basis leverde niet alleen behendigheid op, maar ook koersinzicht en een herkenbaar wapen: de spagaat op de streep.
In de strijd om punten halverwege de koers maakte Ronald zo’n move. “Ik voelde Kevin van der Horst van links komen, maar er was heel weinig ruimte, dus ik dacht: wat wil je nou?” Het leverde Ronald de punten op, maar Van der Horst kwam tegen Ronalds achterwiel aan en maakte een lelijke schuiver over het asfalt. “Het is echt heel jammer dat het gebeurt”, zegt Ronald, zichtbaar meelevend.
Ondanks het onderlinge duel blijft de Haasjes-band voelbaar. “Als hij wint, ben ik ook blij”, zegt Ronald over Christian. “Want het is mijn broer.” Toch willen ze allebei winnen. Voor de start spreken ze niets af en delen ze geen plannen. “Ik wil niet dat mensen denken dat wij samen rijden, als broers", zegt Ronald. “Het moet eerlijk zijn.” En eerlijk was het. Ronald pakte de titel, Christian werd tweede, gevolgd door zijn teamgenoot Chris Berkhout, die het brons veroverde.
De overwinning voelt goed, maar Ronald plaatst ook een kanttekening bij het deelnemersveld. “Er zijn genoeg jongens die voor de medailles kunnen rijden, maar die niet op komen dagen”, zegt hij. “Het is wel een NK.” Hij benadrukt dat een titel een titel blijft, maar dat hij liever een voller peloton ziet. “Het zou mooi zijn als iedereen aan de start staat.”
De komende weken verschuift het perspectief. Er volgen marathons, hopelijk grotere pelotons en internationale wedstrijden. “Op het EK hebben we elkaar nodig”, zegt Ronald. “Dan bundelen we de krachten.” Het nationale duel maakt dan plaats voor een gezamenlijke missie.
Alsof dat nog niet genoeg is, werken de broers ook aan iets nieuws buiten de baan. Internationaal worden ze door commentatoren al langer de ‘Haasjes Brothers’ genoemd. “We reden vaak met z’n tweeën, dus zo noemden ze ons”, vertelt Christian. Onder die naam zijn ze nu ook een Instagram-account gestart, waarop ze beelden delen vanuit het peloton. Het idee ontstond spontaan, met een camera achter op de helm waarmee ze hun wedstrijden van binnenuit filmen. “Mensen vinden het mooi om te zien hoe het er in zo’n peloton aan toegaat", zegt Ronald. De insteek is bewust luchtig. “Don’t take us too seriously”, staat er in hun bio. “We willen laten zien dat we plezier hebben in de sport.”
Want of ze nu samen rijden of tegen elkaar, of ze nu winnen of verliezen, één ding blijft constant: de liefde voor het skeeleren. Ontstaan op straat, verfijnd op het hoogste niveau en voortaan ook gedeeld met iedereen die (online) mee wil kijken.
