Dat tempo zat er vorige week bij mij tijdens mijn races in Tsjeljabinsk ook al aardig in. Voor mij aan het begin van het seizoen een wereldbeker (1500m) winnen en een tweede plaats (3000m) is haast - moet ik zeggen - ongekend. Ik ben van nature een slow starter en heb wedstrijden zoals deze nodig om sterker en beter te worden. En zo in vorm te komen voor later in het seizoen als het echt om de prijzen gaat. Maar... winnen voelt altijd goed en smaakt naar meer! Misschien dat ik dat hier op de mooiste ijsbaan van de wereld een vervolg kan geven.
En ja, dan heb ik het eigenlijk al gelijk gezegd: de mooiste ijsbaan van de wereld. Er zijn al vele foto’s van Astana overgekomen naar Nederland en ik kan je verklappen, de foto’s liegen niet! Het is echt de mooiste ijsbaan van de wereld. Het is fijn om er te zijn, het is vrolijk, goed ijs een lekkere temperatuur om in te trainen en bovendien: volgens mij kan hij ook razendsnel zijn!
Wat een overgang zal dat zijn als we volgende week weer met het hele schaatscircus richting Heerenveen af reizen. Enkele woorden die dan in me naar boven komen zijn : koud, grauw en grijs en toch ook wel ietwat deprimerend. En nee dan heb ik het niet over Thialf wanneer er een World Cup, EK of WK gehouden wordt. Dan gaat er niets boven een kolkend Thialf-stadion. Dat is het mooiste wat je als schaatser kan meemaken: kippenvel door je pak heen en een publiek dat je letterlijk naar de finish draagt. Maar, lieve mensen, kom voor de aardigheid eens langs op een doordeweekse dag zo rond een uurtje of 10 in de ochtend. Dan zul je zien, voelen en ervaren wat ik, en ik denk de top van het Nederlandse schaatsen, met mij bedoelt.
Je kan er heel lang over praten of heel kort en duidelijk zijn maar Thialf is echt aan vervanging toe. Dat is geen verwend schaatsgedrag maar de realiteit. Willen we over vier, tien of twintig jaar nog steeds kunnen concurreren en winnen dan moeten we daar nu in investeren. En daar zit nou net de bottleneck: geld.
Hier in Astana bepaalt een burgemeester dat er een nieuwe ijsbaan moet komen en - pats! - hij komt er. Wij in Nederland houden van polderen en bezuinigen, iedereen heeft er een mening over en zo blijven we praten en discussiëren totdat we te laat zijn.
Schaatsen is meer dan alleen een sport, het leeft. Tijdens Olympische spelen en WK’s brengt het een wij-gevoel. Wij winnen... Wij zijn de beste... Ook ons koningshuis is fervent schaatsliefhebber en viert elke overwinning mee. Was onze kroonprins Willem Alexander maar zo machtig als de burgemeester van Astana. Dan zou ik vragen: Zeer geachte Kroonprins, twijfel niet, en wacht niet langer, maar geef opdracht voor een nieuw Thialf.
Maar helaas zo simpel ligt het niet. De ‘politiek’ moet een antwoord geven en dat is vaak een dusdanig lang gebeuren, dat ik vrees al te zijn gestopt voordat de nieuwe mooiste ijsbaan van de wereld in Heerenveen staat.