“De eerste van het seizoen, meteen in het oranje, fantastisch”, waren de typische eerste woorden die Schilder uitte met de grote Jaap Eden trofee in haar armen. De 20-jarige rijdster wist vorig seizoen haar eerste twee wedstrijden te winnen en is de nieuwe jaargang ook gelijk met een knaller begonnen. Die zege kwam tot stand uit een kopgroep van zes vrouwen, waarin ze met Jade Groenewoud nog een ploeggenote aan haar zijde had.
Groenewoud was namelijk de eerste die samen met Iza Stekelenburg (Turner) en Femke Mossinkoff (Puur ICT-BTZ) het hazenpad koos. De drie bouwden een mooie voorsprong op en werden met hulp van Judith Krabbenborg (Turner) aan hun ronde geholpen. Daarop mocht een achtervolgende groep met Schilder, Susanne Prins en Vera van Ditshuizen ook aansluiten. Daarna zette Royal A-ware nog een aantal versnellingen in, maar het peloton bleef grotendeels bijeen.
“Dat was denk ik ook niet wat iedereen verwachtte”, vertelde Schilder over haar tactische keuzes. “Maar ja, bij ons geldt ‘winnen is winnen’. Het maakt niet heel erg uit met wie.” Met twee vrouwen in de kopgroep had Royal A-ware de ideale situatie gecreëerd, al zat er met Mossinkoff en Van Ditshuizen nog een ander koppeltje mee.
In de finale keken de vrouwen in eerste instantie vooral naar elkaar, totdat Jade Groenewoud de knuppel in het hoenderhok gooide. De zenuwen waarvan ze voorafgaand aan de wedstrijd had toegegeven dat ze die toch wel had, was ze de baas en gedecideerd bouwde ze een mooie voorsprong op. Mossinkoff zette echter op tijd de achtervolging in en zorgde ervoor dat de vrouwen gezamenlijk aan de laatste ronde begonnen.
“Heel even dacht ik nog dat ik nog kon gaan als Jade teruggepakt werd”, sprak Schilder. “Maar ik weet ook dat ik niet moet twijfelen. Dat heb ik van vorig jaar meegenomen als leermoment. Vera en Susanne zaten de hele tijd al achter mij, dus ik wist gewoon dat alles wat ik zou proberen verspilde energie zou zijn. Dan maar sprinten.”
Het was de juiste afweging, zoals ze eerder ook al de juiste keuze maakte om het WK Inlineskaten in Paraguay te laten schieten. “Als ik zie wat daar allemaal gebeurd is met de chaos rond het wegparcours, ben ik heel blij dat ik gewoon hier in Nederland ben. Toen ik de uitnodiging kreeg heb ik Jillert voor de grap nog geappt dat Paraguay nog wel een optie was, maar ik wist eigenlijk meteen al dat het beter zou zijn om hier te blijven. En nu rij ik volgende week voor het eerst in het oranje in de topdivisie. Dat vind ik wel heel cool.”
De inspanningen van Mossinkoff om Groenewoud terug te halen bleken niet helemaal voor niets. Van Ditshuizen sprintte namelijk nog naar de tweede plaats. Namens Next / Utibo maakte Prins het podium compleet. Stekelenburg greep als eenling en aanvalster van het eerste uur net naast de prijzen.
Primeur voor Van der Monde bij de beloften
De aftrap van het seizoen kwam voor rekening van de vrouwen beloften. Zij reden hun eerste vijftig ronden grotendeels gezamenlijk in de rondte. Aline de Jong tekende namens P&G Safety voor een lange ontsnapping in de finale, maar zag een peloton op snelheid nog langszij komen. Patricia Koot leek in de sprint lang op weg om haar rentree in het peloton op te luisteren met een overwinning, maar moest genoegen nemen met de tweede plaats. Sam van der Monde pakte de eerste zege van het seizoen en haar eerste zege bij de beloften.
Op weg naar Amsterdam vanuit haar woonplaats Heerenveen liep de spanning al op, vertelde ze na de wedstrijd. “Maar dat kwam vooral omdat het heel druk was op de weg.” Het is alweer haar derde seizoen bij de beloften, dus echte zenuwen had ze niet meer. “We hebben ook gewoon goed kunnen trainen in Thialf de laatste weken en we hebben een leuk team. Des te leuker is het om gelijk te winnen.”
Daarmee kon Van der Monde gelijk haar doel voor dit seizoen afstrepen. “Maar dat betekent niet dat ik gelijk ga stoppen hoor”, lachte ze gelijk. “De anderen in de ploeg gun ik het ook heel erg en dat kunnen ze ook. Vandaag gingen we zonder plan weg en was de sprint voor mij.” Van juichen na de streep was echter geen sprake. “Ja, daar dacht ik eigenlijk niet zo over na. Ik was vooral blij dat ik er was, want mijn benen waren gewoon kapot.”
Na Van der Monde en Koot eindigde Kyra Kamstra op de derde plaats.
