Veel van zijn rijders vertrekken de komende weken naar zonnige oorden. Om op het strand te liggen met een bak ijs en een blikje energiedrank, zoals Jens van ’t Wout het verwoordde. De bondscoach zelf kiest een heel andere tijdsbesteding. Hij maakt zich klaar om te verhuizen. “Er is genoeg te doen in het nieuwe huis. Fijn om even wat anders om handen te hebben en niet met de sport bezig te zijn”, aldus de 42-jarige Kerstholt.
Hij is eraan toe, zo wordt duidelijk gedurende het gesprek. Bood hij zaterdagmiddag nog ontspannen snoepjes aan, zondag leidde hij het interview in met een zucht. “Ik ben moe, iedereen is klaar. Ik voel het zelfs in mijn buik.”
De emoties van de slotdag droegen daar zeker aan bij. Niet alleen trotse gevoelens wegens de medailles van Xandra Velzeboer, Jens van ’t Wout en Selma Poutsma (zie kader), ook door de woede rondom de finale van de mixed relay. Nederland was klaar om revanche te nemen na de val in de halve finale van de Olympische Spelen. Met twee keer de snelste tijd in de voorronde leken de shorttrackers goed op weg, tot Xandra Velzeboer volledig stilviel in de strijd om de medailles. Reden? Een bot ijzer.
Al tijdens de trainingen deze week viel het de Oranje-equipe op dat er vuil op het ijs lag. Het werd aangekaart bij de ISU. Helaas was eerst de val van Velzeboer nodig voor er echt actie ondernomen werd, want in het vervolg van het zondagprogramma werd er extra gedweild, geschaafd aan het ijs en gelet op viezigheid. “Vroegen we of ze het konden fixen, gingen ze met een mop over het ijs vegen. Alsof je daarmee steentjes en zand kunt wegkrijgen…”
Kerstholt probeerde zijn rijders af te sluiten van de onrust. “Ik zeg altijd dat we niet te veel moeten focussen op randzaken. Natuurlijk is het ijs belangrijk, maar wij moeten zorgen dat onze vaardigheden, vorm en techniek op orde zijn. Daar steken we onze tijd in. De rijders verwachten echter wel dat ik op zulke momenten in actie kom en als een bulldozer naar de ISU ga en boos word.”
Met het ijzer van Velzeboer als bewijs beende Kerstholt naar de jury. “’Shit, dit is wel heel erg’, kreeg ik als reactie. Dat zijn standaard antwoorden waar ik niks aan heb. Maar we hadden er toch niets aan gehad, want de finale was al gereden. We dachten vandaag de concurrentie hier te pakken, helaas heb je dan net pech.” Na afloop diende het kamp een officiële klacht in, in de hoop dat er een protocol wordt opgesteld, zodat er regels komen voor bijvoorbeeld het dragen van buitenschoenen rondom het ijs.
Ook zilver glimt
Voor zowel Jens van ’t Wout als Selma Poutsma was zilver het maximaal haalbare op zondag. Van ’t Wout werd (na een straf van William Dandjinou) tweede op de 1000 meter, na zaterdag al zilver gepakt te hebben op de 500 meter. “Dit zijn mijn beste individuele resultaten op een WK ooit.” Een knappe prestatie na twee weken ziek te zijn geweest én een val. “Ik ben benieuwd hoe ik gepresteerd had als ik fit aan de start had gestaan. Vandaag voelde ik me in de kwart- en halve finale veruit het beste, alleen in de finale was het op. Ik herstelde niet meer. Jammer, want ik had meer van mijn lichaam verwacht.” De drievoudig olympisch kampioen had in Montréal zijn eerste individuele wereldtitel willen winnen. “Nu moet ik nog door, anders had ik moeten stoppen”, grapte de 24-jarige shorttracker.
Poutsma voelde geen enkele teleurstelling na haar zilveren plak op de 500 meter, achter de onverslaanbare Xandra Velzeboer. “Het is lang geleden dat ik een individuele medaille heb gehaald (brons in 2023, red.). Ik ben er ontzettend blij mee, ook omdat ik voor mezelf goede dingen heb laten zien. In de heats voelde alles nog een beetje onwennig. Vandaag lukte het om de rust te behouden en te vertrouwen op mezelf. Als ik te graag wil, wordt het harken in plaats van schaatsen. Nu dacht ik niet te veel na en ging alles vanzelf, viel de timing op zijn plek en bouwde ik makkelijker op natuurlijke wijze snelheid op.”
De 26-jarige rijder heeft even tijd nodig om deze winter te verwerken. “De afgelopen twee weken heb ik mijn gevoelens onbewust nog weggestopt omdat we ons wilden focussen op het WK. Nu merk ik pas hoeveel impact zo’n seizoen op me heeft, al weet ik niet precies hoe ik me voel.” Met haar vriend Melle van ’t Wout zal ze vanuit een rustig oord kunnen terugblikken op het hele circus.
Aan het eind van de middag was de meeste woede weggezakt en voerden trots en vermoeidheid de boventoon. Kerstholts team had net als in Milaan zeven medailles gewonnen. Waren het er in februari vijf gouden, in Canada bleef TeamNL steken op twee. “Toch ben ik blij met hoe we het seizoen afsluiten. We rijden goed en iedereen is nog scherp na alle euforie van de Spelen. Bovendien hebben we veel startplekken voor volgend jaar afgedwongen, alleen op de 500 meter bij de mannen missen we er een.” De verhuiskoffers moeten nog worden ingepakt, maar de bondscoach – die nog niet eens de officiële bevestiging heeft dat hij na zijn geweldige Spelen mag blijven – heeft zijn gedachte alweer bij volgend jaar.
