“Jens is magie, met een gebruiksaanwijzing en geen topper die naast zijn schoenen loopt. Wel een mannetje dat heel veel zelf doet. Die helemaal bezeten is. En soms zelf een bepaalde kant op wil met zijn eigen analyses. Dan moet je hem er even bij roepen. Want je moet zorgen dat hij erbij blijft. Hij is niet zo proactief dat hij continu blijft praten.
Dus is het af en toe even van: hé Jens, laten we even dicht bij elkaar blijven. Laten we de connectie houden. Hij moet dichtbij blijven. Dat was hij, op deze Spelen. We hadden heel goed contact, wat hij nodig heeft
Eerder, in andere wedstrijden, was hij magie. Dan was hij ook in vorm, vaak. Maar dan was dat dichtbij blijven ver weg, omdat hij afwezig was. Na een rit zei hij weleens van: ‘Ik heb alles vergeten, ik weet niet meer wat er gebeurd is’. Een soort black-out. Op deze Spelen had hij die scherpte. We hadden af en toe contact tijdens een rit, of voor een race. In die fase was hij de hele tijd in the moment. Dan verrichtte die gozer wonderen. Nu werd het plaatje pas compleet.
“Je moet hem ook af en toe magie laten doen. Tijdens de trainingen hamer ik elke keer op basics, in techniek enzo. Soms krijg ik opmerkingen. ‘Sommige mensen zitten ons wel heel erg in één mal te drukken’. Jongens, antwoord ik dan, basics horen erbij. En tegen Jens zeg ik: doe eerst even die basics en zoek daarna lekker je eigen magie. Dan gaat-ie op zoek om dingen te proberen die hij op internet heeft gevonden. Kip Carpenter en ik staan in het midden daar om te lachen. Magie oefenen. Lekker laten gebeuren. Ik denk ook weleens wat doet hij nou? Dan heeft-ie kennelijk weer iets gevonden dat werkt. Mooi toch? Een vakidioot. Ik houd van vakmensen.”
Freek van der Wart: 'Superblij voor Niels en de ploeg'
Het drama kan de boeken in, voor de eeuwigheid, niet meer als een kwellende gedachte die te pas en te onpas door het hoofd schiet. Het drama van 2014, toen vier Nederlandse shorttrackers voor het eerst in de olympische relayfinale stonden en na vier seconden koers klaar waren met dromen van een plak, hoeft niemand meer te achtervolgen. Freek van der Wart, degene die destijds viel, is er duidelijk over. "Dat was niet alleen een drama voor mij hoor. Wij waren ook met zijn vieren. Ik ben superblij voor de jongens die het hier in Milaan hebben gedaan, ze hebben zo'n mooie rit gereden. Dominerend met nog 32 ronden te gaan: het is heel knap om dan de zege zo naar huis te brengen. Daar droomden wij in 2014 ook van. Zij hebben het gewoon gedaan!" Van der Wart corrigeert zich ogenblikkelijk. "Maar niet gewoon hè, dit was niet gewoon."
Voor Van der Wart en de kompanen van weleer was het extra bijzonder dat ze het spektakelstuk live konden meebeleven. Met dien verstande dat Sjinkie Knegt - die een kleine week wedstrijden in Milaan bijwoonde - alweer thuis in Bantega zat, Niels Kerstholt de coach van dienst was en Daan Breeuwsma wel naast Van der Wart op de tribune meeleefde met het gevecht. "Jammer dat Sjinkie er niet meer was, dan hadden we het met z'n vieren kunnen afsluiten. Ach, dit was ook prachtig, om het dan met Niels te delen, de architect van deze overwinning, van deze gasten."
Er kwam iets achteraan. "Die finale van twaalf jaar geleden heeft een heel grote impact gehad op mijn leven. Ik was niet de meest getalenteerde shorttracker, was al redelijk oud met m'n 26 jaar. Ik realiseerde me dat ik een kans, misschien een tweede zou krijgen. En die tweede ging ook niet goed, door een blessure. Daarom heeft de relay van Sochi een litteken op mijn sportcarrière veroorzaakt, dat me tot op de dag van vandaag heeft gemotiveerd om dingen wel goed voor elkaar te krijgen. De pijn wordt niet weggemasseerd, want die relay is mijn ervaring. Maar ik vind het ongelooflijk mooi wat Niels en die jongens hebben gepresteerd."
