Deltrap had de handen al voor haar gezicht. Weg eerste individuele EK-medaille. Weer te wild gereden, uitgerekend door landgenoot Diede van Oorschot te toucheren in de bocht. Minuten leken uren te duren en de achtbaan waar Deltrap zich in bevond werd steeds emotioneler. De tranen drongen zich op, de droom leek vervlogen. Tot de woorden van de scheidsrechter doordrongen bij de twintigjarige shorttracker. Achter Arianna Fontana, die al op de Spelen had gestaan voordat Deltrap haar eerste verjaardag vierde, was ze de nummer twee van Europa. “Heel bijzonder. Eerst kon ik niet geloven dat ik als tweede over de finish was gekomen. Toen ik zag dat er nog een aantal acties bekeken werd, vond ik het heel spannend om te moeten wachten. Het zou toch niet zo zijn dat ik tweede ben geworden en dan een penalty krijg. Mijn coaches dachten dat ik geen straf zou krijgen. Zelf durfde ik er niet vanuit te gaan.”

Zoë Deltrap EK Shorttrack
Meer hoop dan vrezen. | Foto: KNSB - Shapevisions
Zoë Deltrap EK Shorttrack
Zilver! | Foto: KNSB - Shapevisions
Zoë Deltrap EK Shorttrack
Ook tot blijdschap van vriend Jens. | Foto: KNSB - Shapevisions

Die ijzingwekkende minuten beleefde Deltrap bij haar coaches en Jens van ’t Wout. Waar zij normaal in haar lange oranje jas langs de boarding staat om haar vriend te feliciteren met opnieuw een medaille – op dit EK waren er vijf medailles voor Van ’t Wout, waarvan vier gouden - waren de rollen zondagmiddag even omgedraaid. De man die haar races analyseert, haar tips geeft en het liefst de hele dag over hun gedeelde passie shorttrack praat, speelde nu een bijrol. “Jens was heel hard aan het juichen voor mij. Thuis praten we niet veel over shorttrack. Dan zeg ik dat ik het over iets anders wil hebben dan schaatsen, anders wordt het too much. Eerst keken we ook niet samen naar de trainingsvideo’s, maar ik vraag hem steeds vaker om tips. Ik denk dat het me vandaag geholpen heeft.”

Ook een belangrijke rol speelden de rust en het zelfvertrouwen dat Deltrap zondag liet zien. Waar ze weleens te ongeduldig naar voren stormt, durfde ze nu de juiste momenten te kiezen. “Dat ik als tweede achter Fontana eindigde, geeft mijn zelfvertrouwen een boost. Soms struggle ik daarmee en word ik onzeker voor mijn rit. Nu hield ik me voor dat ik een goed resultaat kon afleveren, omdat ik al sterke races had laten zien. Het resulteert in zilver, waar ik van tevoren niet van had durven dromen met drie sterke Italiaansen in de finale. Dit was het hoogst haalbare voor mij.”

Zoë Deltrap EK Shorttrack
Achter Fontana zilver pakken is zeker geen schande. | Foto: Orange Pictures

Op naar Milaan. Zou je zeggen, want de zilveren plak geeft Deltrap geen garanties dat ze tijdens de Winterspelen de 1500 meter mag schaatsen. Het eerste startbewijs is vergeven aan Xandra Velzeboer, het tweede is voor Suzanne Schulting, is het laatste dan voor Deltrap? “Dat moet Niels bepalen, ik wacht dat af.”

Arianna Fontana gaf Suzanne Schulting advies

Met haar gouden medaille, haar elfde individuele EK-titel, bewees Arianna Fontana op de weg terug te zijn. Deze winter tobde ze met verschillende blessures, waardoor haar droom om op twee disciplines – langebaan en shorttrack – in actie te komen op de Spelen in rook opging. In tegenstelling tot haar 'concullega' Suzanne Schulting, die wel slaagde in haar missie.

Arianna Fontana EK shorttrack
Terug op het EK-podium. | Foto: Orange Pictures

Het was uitgerekend de Italiaanse die Schulting van advies voorzag op het moment dat de Nederlandse verplicht rust moest houden. “Wij hebben respect voor elkaar. In het begin van haar carrière begreep ik Suzannes karakter niet. Daardoor begonnen we niet met een goede onderlinge verstandhouding. Later leerden we elkaar beter kennen en kwam er meer begrip. Sinds Beijing hebben we geregeld contact. Toen ze een pauze moest inlassen (door het cmv-virus en overtraindheid, red.), vroeg ze mij om advies. Ik heb al vaker een pauze genomen en kwam steeds sterker terug. Daarom zei ik tegen haar dat ze in zes maanden of een jaar tijd niet zou vergeten hoe ze moest schaatsen. You will be fine”, gaf Fontana haar concurrent mee.

Voor Fontana is in februari de cirkel rond. Als vijftienjarig meisje won ze in Turijn haar eerste olympische medaille, in Milaan hoopt ze dat voor de laatste maal te doen. “Ik ben heel blij dat ik deze kans twee keer krijg. De meeste wintersporters hebben nooit een Spelen in hun eigen land, ik twee keer. Dat ik ook nog eens de vlaggendrager ben, maakt het extra speciaal.”