Na Gioya’s ereronde met de Nederlandse vlag boven haar hoofd verschijnt eerst coach Jack de Rijke in de catacomben. “Dat ze kampioen is wel”, zegt hij tevreden op de vraag of het een verrassing is. Zijn ploeg, Team Puur ICT-BTZ, is in de basis een marathonteam. “De rest van de ploeg is nu in Zweden en die winnen daar alle wedstrijden. En Gioya zegt: 'Ik wil het NK Allround rijden'. Dan weet je: als zij dat wil en ze is goed, kan er wel iets moois uitkomen.”
Dat Lancee hier piekt, is volgens De Rijke geen toeval. “Ze was al goed in oktober. Toen dacht ik: ze gaat ook mee voor de World Cups.” Maar Lancee kampte eerder dit seizoen met een rugblessure en moest zich de afgelopen maanden terugvechten naar haar oude niveau. De laatste weken ziet De Rijke het vertrouwen groeien. “Twee marathons gewonnen. Goede prestaties. En nu hoop je dat het goed valt.” Dat gebeurt. Met drie stevige pr’s en overtuigende races laat Lancee zien dat haar combinatie van marathon en langebaan geen compromis is, maar een kracht.
Volgens haar coach zit haar groei van de afgelopen jaren niet alleen in fysieke inhoud. “Er zit een gigantische kop op.” Hij wijst op de tegenslagen. “Ze is drie, vier keer zwaar geblesseerd geweest. Drie jaar geleden liep ze nog met een walker omdat ze haar been gebroken had. Mentaal is ze heel sterk. Ik ben benieuwd hoe ze het had gedaan in het veld met Merel Conijn en Antoinette Rijpma - de Jong.”
Even later reageert Lancee aarzelend op dat compliment. “Ik neem dat zelf niet altijd even goed mee. Ik krijg thuis ook weleens te horen van: "Je kan echt meer dan dat je denkt'. Haar eerste reactie is meestal sceptisch. “Ja, dat is makkelijk gezegd, maar ja… doe het maar, denk ik dan.”
Toch wordt haar mentale ontwikkeling dit weekend zichtbaar. “Ik reed op de Weissensee ook de 200 kilometer uit, waar ik absoluut niet voor getraind had.” Urenlang rijden in de kopgroep vraagt om mentale kracht. “We praten dan niet, je bent alleen maar met jezelf bezig.”
Daar leert ze iets fundamenteels. “Mijn hoofd denkt dat ik minder kan dan dat ik daadwerkelijk kan.” Dat besef gebruikt ze nu op de langebaan. “Tijdens de race heb ik nu aangeleerd dat ik moet denken: je moet niet zeuren, je moet niet huilen, want je bent bijna bij de finish. Niet zielig doen”, zegt ze met een glimlach.
Toch is ze zondag, op de slotdag van dit Daikin NK Sprint, nerveuzer geweest dan ze heeft gewild, vooral voor de 1500 meter. “M’n ontbijt ging ook niet lekker weg. Ik had geen honger.” Ze heeft druk gevoeld die er misschien niet hoefde te zijn. “Ik heb dan het gevoel dat ik dan iets te bewijzen heb, terwijl ik in vorm ben, dus dat is helemaal niet zo.” Tussendoor heeft geprobeerd zichzelf niet af te leiden met de gedachte aan een mogelijke titel. “Gisteren is het wel door m’n hoofd gegaan dat je dat moment kunt meemaken. Maar dan denk ik ook: we moeten eerst nog twee afstanden.”
Dat ze liever tegen het volledige nationale veld had gereden, steekt ze niet onder stoelen of banken. “Ik vind het jammer dat niet iedereen rijdt. Je wil natuurlijk tegen de beste rijders strijden.” Tegelijkertijd erkent ze de realiteit. “Nu ben ik de beste hier, maar ja. Je weet niet wat dat betekent in een ander veld."
Voor De Rijke doet de context van dit toernooi niets af aan de waarde van de titel. “Over vier, vijf jaar weet niemand meer wie er wel en niet aanwezig is geweest, maar Gioya is wel de winnaar van een Nederlandse titel.” Hij blijft ingetogen, maar straalt zichtbaar. “Dat je haar dan met die vlag ziet rijden. Ja, dat is super gaaf.” Wat het met hem doet? “Trots. Enorm.”
Lancee zelf heeft het nog niet helemaal laten landen. “Toen ik die vlag aangereikt kreeg, dacht ik wel echt van, ja, dit is wel heel leuk. Het publiek is ook zo enthousiast. En iedereen gaat voor je staan. Dan heb je wel door dat het best bijzonder is hoe hard je kunt rijden.”
In ’t Hof lacht, Wijfje huilt om podiumplaats
Het toernooi bij de vrouwen kent een dramatische ontknoping. Sanne in ’t Hof weet dankzij de zege op de slotafstand nog voorbij te gaan aan Jade Groenewoud en Melissa Wijfje en zo naar het zilver te rijden. In ’t Hof, zesde na de 1500 meter, had nooit verwacht dat ze haar achterstand, variërend van een krappe zeven tot meer dan 26 seconden, op maar liefst vier concurrenten zou goedmaken.
“In een allroundtoernooi verwacht je niet een van je betere 5000 meters te rijden. Als ik mijn OKT-tijd van 6.57 zou rijden, had ik wel verwacht dat ik het niet zou redden. Alleen ik reed ineens een stuk sneller en de rest langzamer. Dan is het een mooie afsluiter voor mij.” In ’t Hof heeft vooraf dan ook niet gekeken naar een schema of een tijd die ze wilde rijden. “Je weet niet wat er mogelijk is en hoe je bent na zo’n toernooi. En dan gaat het toch ineens heel lekker! Dat was dit…”
Wijfje, de enige vrouw in het eindklassement die eerder op het NK-podium heeft gestaan, spreekt daarentegen over haar ‘slechtste weekend ooit’. “Ik heb gewoon niet mijn beste zelf laten zien. Het lag niet per se voor het oprapen, want Gioya rijdt heel sterk, maar het toernooi lag open en ik heb die strijd niet echt kunnen aangaan”, zegt ze teleurgesteld. Na het OKT eind december heeft ze getracht haar bakens te verzetten. Ze reisde naar Milaan om haar man Marcel Bosker aan te moedigen en betaalde na terugkomst in Nederland haar Poolse trainingsgenoten terug door bij de marathons als coach langs de kant te staan.
“Op die manier heb ik me geprobeerd te herpakken, maar de reis naar Milaan heeft de voorbereidingen naar dit toernooi wel een beetje onderbroken. Ik had er meer van gehoopt, maar ik liet geen goede wedstrijden zien.” Hoe verder, nu ze na een verloren seizoen geen grote commerciële ploeg heeft om op terug te vallen “Geen idee”, zegt ze eerlijk. “Het kan nog alle kanten op. Tot rust komen, dan evalueren en na vandaag ga ik er eens rustig over nadenken.”
