Dat is even lekker aan een seizoen beginnen!
"Zeg dat wel. Ik had niet gedacht dat ik dit zou kunnen. Het was voor mij ook wel een verrassing dat die tijd er nu al uitrolde. Ook in mijn allerbeste jaren begon ik niet met zo'n tijd. Het is tweeënhalf jaar geleden dat ik mijn laatste 34'er reed op een laaglandbaan, dus in dat opzicht is het geweldig om het seizoen hier in Inzell met een tijd van 34,9 seconden te beginnen."
Wat dacht je toen je de tijd zag?
"Ik voelde tijdens de rit dat het wel goed ging. Ik reed tegen mijn ploeggenoot Kai Verbij en die schaatst de laatste tijd onwijs hard. Dus toen ik hem net voor bleef, wist ik dat ik lekker bezig was. Vooraf dacht ik: als ik onder de 35,5 seconden rijd, zou dat heel mooi zijn. Dan heb ik in ieder geval het idee dat ik op de goede weg ben. Maar het werd dus een 34'er. Dat kwam niet alleen als een verrassing voor mezelf, maar ook voor anderen. Ik heb sinds mijn olympische gouden medaille in Sotsji niet meer zoveel berichten gehad als afgelopen zaterdag."
Analyseer je race eens.
"De opening is nog niet zoals die moet zijn. Ik opende in 9,8 seconden, net als Dai Dai Ntab. Vorig jaar noteerde ik ook vaak een 9,8. Als ik met de internationale top mee wil doen, moet dat naar een 9,6 en bij topwedstrijden zelfs naar 9,5. Ik heb de beelden van m'n race teruggezien. Er zijn nog wel dingen die beter kunnen. De bocht is daar een goed voorbeeld van, daar ben ik hard mee aan het werk. Toch is het fijn om te merken dat bepaalde dingen al heel goed gaan. Vooral de ronde was erg sterk. Ik reed hem in 25,1 seconden, dat was bijna net zo snel als Kai."
Je bent de eerste Nederlander, die dit seizoen een 34'er noteert op de 500 meter. Daarnaast was je nog nooit zo snel in de maand september. In 2013, een jaar voor jouw olympisch gouden medaille, reed je 'pas' een 34'er op 25 oktober.
"Om eerlijk te zijn, zeggen die statistieken mij niet zoveel. Ik ben blij dat ik weer in het groepje zit dat zich kan plaatsen voor de grote wedstrijden. Maar als ik er straks op de belangrijke momenten weer buiten val, heb ik nog steeds niks, dus ik moet zorgen dat ik scherp blijf. Desalniettemin kan ik niet ontkennen dat je door zo'n goede tijd veel lekkerder aan het seizoen begint. Ik dacht na die race: yes, ik kan het weer. Dat gevoel heb ik de laatste twee jaar niet gehad."
Voelde dat ook echt zo?
"Zeker. Vorig seizoen had ik het gevoel dat ik het ook wel in me had, maar liet ik het nooit zien. Dan kun je jezelf wel voor de gek houden, maar de realiteit is dat er een tijd van 35,8 seconden op het scorebord staat. Nu was ik bijna een seconde sneller. Dat is een wereld van verschil."
Een beter begin van het olympisch seizoen had je je niet kunnen wensen.
"Het zou qua timing inderdaad erg lekker zijn als het dit jaar allemaal weer op zijn plek valt. Als ik alleen al aan de Spelen denk, begint het alweer te broeien. Zo'n snelle tijd in het begin van het seizoen is fijn, maar het is nu aan mij om rustig te blijven en deze lijn door te trekken. Ik moet niet te veel bezig zijn met de vraag of ik me zou kunnen plaatsen voor de Spelen. Dat zoiets überhaupt tot de mogelijkheden zou behoren, had niemand vorig seizoen gedacht. De media schreven mij al af. Hoe vaak heb ik wel niet gelezen: 'Het zal wel klaar zijn met die Mulder'. Dat idee had ik zelf trouwens nooit, maar als je twee jaar lang het gevoel hebt, dat je achteruitrijdt, is dat natuurlijk niet lekker."
Heb je weleens getwijfeld of je ooit nog op je oude niveau terug zou komen?
"Ik ga niet ontkennen dat ik weleens dacht: is dit het echt? Ben ik over mijn top heen? Toch heb ik niet zozeer aan stoppen gedacht. Ik vond het schaatsen nog altijd erg leuk om te doen. Daarnaast heb ik vorig jaar veel blessures gehad. Mijn doel voor deze zomer was dan ook om blessurevrij te blijven. Op een gegeven moment maakte ik zelfs grapjes van: ha, weer een week overleefd zonder blessures. Dat is eigenlijk de hele zomer zo doorgegaan. Op een gegeven moment merk je dat je steeds fitter wordt. Vervolgens stap je op het ijs en gebeurt er dit. Het zit er dus kennelijk nog steeds in. Het idee wat ik altijd had, werd nu bevestigd."
Afgelopen seizoen stond je onder contract bij Team Victorie, dat vanwege het uitblijven van een sponsor gedwongen moest stoppen. Je besloot terug te keren bij Team Plantina (voorheen Team Beslist). Welke rol speelt die overstap?
"Bij deze ploeg train ik iedere dag met jongens die tot de wereldtop behoren: Dai Dai heeft vorig seizoen een World Cup gewonnen, mijn broer Ronald heeft het Nederlands record op de 500 meter en Kai werd Europees- en wereldkampioen sprint. Hun aanwezigheid helpt natuurlijk enorm. Die gasten kunnen allemaal een 500 meter onder de 35 seconden rijden. Ze jagen mij op, daar word je alleen maar beter van. Ook mijn coach Gerard van Velde is erg druk met mij geweest, dus het is fijn dat het zich nu al vertaalt in een mooie tijd."
Ben je vastberaden om jouw olympische titel te prolongeren?
"Natuurlijk, maar om eerlijk te zijn, vind ik dat nog een ver-van-mijn-bed-show. Het eerste doel is om het goed te doen tijdens de NK Afstanden eind oktober. Daar hoop ik me te plaatsen voor de World Cups. Ik denk dat die essentieel zijn om goed te presteren tijdens het olympisch kwalificatietoernooi. Ik bekijk het per toernooi. Ik moet nu gewoon zorgen dat ik dit niveau vasthoud en het niet bij deze ene wedstrijd blijft."