Vlak voordat Antoinette Rijpma - de Jong het podium op mocht om haar gouden medaille in ontvangst te nemen, keek ze naar voren. Aan de andere kant van het ijs stonden drie ontzettend trotse mensen op een rij. Haar man Coen Rijpma greep op de tribune met zijn handen naar het hoofd, nog steeds niet beseffend wat zijn vrouw had gepresteerd. Vervolgens sloeg hij de armen om de ouders van Rijpma - de Jong, die al net zo vol emoties zaten. Dit was niet alleen het goud van de Friezin, dit was het goud van de hele familie.
We spoelen de film een kwartier terug. Na een rit die absoluut niet foutloos was, reed Rijpma - de Jong vol twijfels uit. Met nog twee schaatsers in de baan was ze verzekerd van een medaille, maar dat goud was toch onhaalbaar met topfavoriet Miho Takagi aan het vertrek? Niets bleek minder waar, de Japanse beet zich stuk op Rijpma - de Jongs tijd en de dertigjarige schaatser greep daarmee op haar vierde Spelen de eerste olympische titel.
Na knuffels te hebben ontvangen van haar coaches nam ze de Nederlandse driekleur mee het ijs op. ‘Simply the best’ knalde uit de speakers en de Oranje-fans lieten Rijpma-de Jong door een explosie van kabaal gaan. Het werd niet één ereronde, het werden er wel drie. Alles greep ze aan om in dat moment van pure euforie te blijven hangen. Even werd ze gestopt voor het spandoek ‘Antoinette, jij gaat als een raket’, want daar stond haar man. Blikken vol ongeloof werden uitgewisseld. Beiden konden niet bevatten wat er gebeurde.
“Soms is het zo makkelijk om altijd maar door te gaan en kritisch en hard naar mezelf te zijn. Dit was het perfecte moment om dat even los te laten en te genieten van de ereronden. Hier schaats ik voor. Vandaag voelde het alsof ik in Thialf reed en het hele publiek achter me stond. Mijn ouders, Coen en iedereen die mij support – ik denk dat mijn opa en oma nog zitten te huilen voor de tv – voor hen doe ik het. Zij zijn het allerbelangrijkst.”
Haar man speelde een bijzondere rol in Milaan. Hij was de veilige uitvalsbasis waar ze op elk moment van de dag terecht kon, wat ze eerdere Winterspelen gemist had. Hij verbleef in een appartementje vlakbij het olympisch dorp, waar Rijpma - de Jong terecht kon voor haar middagslaapje, de was of pannenkoekjes. Zo kon ze even ontsnappen uit de olympische bubbel en zich terugtrekken. “Het was heel fijn om deze Spelen samen met Coen te beleven. Hij heeft zich voor mij opgeofferd. Dat ik dit terug kan geven, voelt voor mij als een opluchting. Ik ben heel trots.”
Als oprichter van de Antoinette Rijpma - de Jong Foundation, dat zich inzet om (gepeste) jongeren te ondersteunen via de kracht van sport, heeft ze een prachtig statement afgegeven. “Ik hoop dat ik heb laten zien dat er altijd licht is aan het eind van de tunnel. Je dromen kunnen werkelijkheid worden, als je het maar van binnen voelt, oke bent met jezelf en jezelf accepteert. Wat een ander van je vindt, moet je aan de kant proberen te schuiven. Ga voor je droom en laat je niet uit het veld slaan door iedereen om je heen. Ik hoop dat ik met deze gouden medaille een rolmodel kan zijn. Als klein meisje wilde ik heel graag olympisch kampioen worden. Na vier Spelen is dat op mijn dertigste gelukt.”
De vechter in Rijpma - de Jong heeft gezegevierd. “Eindelijk was het vechten een keertje genoeg.”
