Na haar zilveren medaille hield Merel Conijn nog even halt op het middenterrein. Ze poseerde voor de telefoon van fysiotherapeut Erik Wink. Toen ze vervolgens weg wilde lopen, kwam ook Jillert Anema aangelopen met zijn mobiel. Met een gefocuste blik maakte hij een filmpje van de stralende Conijn. Er liepen tientallen fotografen rond op het grootste schaatstoernooi ter wereld, maar de nuchtere Friese begeleidingsstaf wilde liever een intiem inkijkje met eigen telefoon.
Mooie beelden voor in het archief, samen met de foto’s van Conijn die met het rood-wit-blauw om haar schouders een ereronde schaatste. Of ze dat als nummer twee ook daadwerkelijk mocht, valt te bezien. Maar de paar duizend Nederlandse fans vonden dat de Noord-Hollandse daar zeker recht op had en ontvingen haar met open armen.
De Nederlandse driekleur had ze even daarvoor in handen gekregen, nog voor Francesca Lollobrigida haar race gefinisht was. Op dat moment geloofden de eerder genoemden Oranje-gekken erin dat hun schaatser goud zou winnen. Wat had de Nederlandse daar dicht bij in de buurt gezeten. Maar Lollobrigida was halverwege haar race op de vechtmodus overgegaan en met haar sprint op de laatste honderd meter kon ze net voldoende weerstand bieden aan die verwoestende slotronde van Conijn (31,4) om haar tweede olympische gouden medaille te pakken.
Hoewel Anema na afloop vertelde dat Conijn die versnelling eerder had kunnen – en moeten inzetten, hoeft Conijn niet rouwig te zijn om het verliezen van goud. Zeker omdat die zilveren medaille de afgelopen dagen ver weg leek. De Noord-Hollandse was na haar drie kilometer overweldigd door de olympische ambiance en teleurgesteld in haar eigen optreden. Een negende plek, ruim zeven seconden achter Lollobrigida, vond ze Conijn-onwaardig. Twijfels slopen in haar hoofd, want ze had zich zo fit gevoeld. De 24-jarige trok zich terug in haar cocon, waar alleen intimi haar nog konden bereiken. Een wandeling met haar vriend en gesprekken met ouders en vriendinnen brachten haar steun. Haar coaches kozen er juist voor haar met rust te laten, om ‘haar talent de ruimte te geven’.
Ook werd er gesleuteld aan haar materiaal. Geen risico op zo’n belangrijk moment, vond ze zelf. “Dit moest anders, want ik ontspan niet”, gaf Conijn mee aan de begeleiding. Al snel voelde ze verbetering op het ijs en groeide het vertrouwen, waardoor ze donderdagavond weer kon fladderen op haar schaatsen.
Terwijl ze vertelt over de aanpassingen in haar materiaal en haar race, kan ze haar blik niet op de luisterende journalisten houden. Steeds dwalen haar ogen af naar beneden, waar die zilveren schijf in haar handen rust. De brok in haar keel duwt ze ondertussen weg, want de emoties zitten dieper dan de onzekerheid van de afgelopen week.
De strijd die ze voert gaat veel verder terug. Een tijd lang was Conijn het contact met haar lichaam kwijt en voelde zich belabberd. De oorzaak kwam pas laat aan het licht: een calciumtekort. Eindelijk kon er gewerkt worden aan een oplossing. “Fysiek gezien is er veel veranderd, wat ik heel moeilijk heb gevonden. Ik heb zelfs getwijfeld of ik ooit dit niveau nog zou halen. De medici zeiden dat ik er vier jaar voor nodig zou hebben. Nu zitten we op drie jaar.” Opnieuw werpt ze een blik op haar medaille: “En het gaat best goed.”
Geen wonder dat 'content creators' Anema en Wink al deze momenten willen vastleggen. Zo’n zwaar hoofdstuk verdient een laatste bladzijde vol vrolijke foto’s. In de avond mag het duo misschien nog wel een keer in actie komen. Als Conijn rond de klok van elf wordt gehuldigd in het TeamNL Huis, moet dat natuurlijk ook op beeld worden vastgelegd. Een verzoeknummertje voor de Snollebollekes heeft ze nog niet: “Vanavond dans ik op alles”.
