De brede glimlach, haar zwierige slag en haar sociale blik op topsport typeren Merel Conijn. Maar welke momenten hebben haar gevormd? Met wie kun je hierover beter in gesprek gaan dan met de twee mensen die Merel liefdevol hebben grootgebracht: Sjaak en Jacqueline Conijn.
De eerste schaatslessen kreeg Merel op zevenjarige leeftijd, via het jeugdschaatsen bij de ijsvereniging in Edam. Het was haar vader die groot voorstander was geweest. “Ik vond het belangrijk dat ze leerde schaatsen, zodat ze mee kon doen aan tochtjes door de polder. Vroeger kon ik niet schaatsen en dat heb ik als een gemis ervaren. Daarom wilde ik het mijn kinderen wel meegeven. Natuurijs is toch prachtig?”
Moeder Jacqueline vult aan: “Merel had de mazzel dat er tijdens die eerste jaren altijd strenge winters waren. Als de lessen waren afgelopen in december, reed ze met haar vriendinnetjes in januari op de sloten. Na een wedstrijdje op een buitenbaan wilde ze er haar sport van maken.”
Wedstrijdzwemmen, turnen, ballet, atletiek en schaatsen; Merels hele week was gevuld met sporten. Sjaak: “Ze is altijd ondernemend geweest en had veel energie. Zo was ze dolblij dat ze met haar vijf jaar jongere broer Sil kon optrekken, zodat ze ook in haar tienerjaren nog lekker buiten kon spelen. En alles wat ze op sportief vlak aanpakte, lukte haar. Ze had ook door kunnen gaan met atletiek of zwemmen, want daar was ze eveneens goed in.”
Merel erfde het sportieve karakter en de winnaarsmentaliteit van haar vader, gecombineerd met het technisch vernuft van haar moeder. Maar op het ijs ging ze absoluut niet over lijken. “Bij juniorenwedstrijden had ze er geen probleem mee dat ze als vierde was geëindigd. Ze kon blij zijn voor een ander”, zegt Sjaak.
Dat oog voor een ander kwam ook afgelopen WK naar voren, toen Merel opviel door een bijzondere actie. In plaats van een persoonlijke sponsor koos ze ervoor het logo van War Child op haar pak te zetten, om zo geld in te zamelen voor het goede doel. “Merel vindt het zo mooi dat ze dat mocht doen. Maar het gaf haar ook wat extra druk, want ze wilde daardoor extra goed presteren.”
Sjaak en Jacqueline vertellen dat het omkijken naar anderen mede gegroeid is door haar jeugd. Niels, haar acht jaar oudere broer, is meervoudig gehandicapt. Als kind stoeide Merel met haar broer, lachten ze samen of kroop ze bij hem op de rolstoel, maar wist ze ook dat meer zelfstandigheid van haar verwacht werd. “Dat ze op jonge leeftijd gestimuleerd werd het zelf te doen, heeft haar kracht gegeven[Lv1] ”, aldus Jacqueline. “Ze heeft meegekregen dat het niet altijd draait om ergens de beste in te zijn. Iedereen heeft zijn eigen niveau. Merel kan daardoor slechte resultaten beter relativeren”, vult Sjaak aan.
Sjaak: “Wat Merel ook gevormd heeft daarin, is haar geloof. Ze vindt het christendom heel belangrijk en de waardes die daarbij horen.” Jacqueline vervolgt: “We hebben haar niet gedoopt bij haar geboorte omdat we wilden dat ze de keuze zelf zou maken. Toen haar broertje geboren werd, zei ze op zesjarige leeftijd dat ze ook gedoopt wilde worden. Dat Merel gelooft dat er meer is tussen hemel en aarde sterkt haar. Ze draagt ook een kruisje bij zich.”
Merel Conijn in haar jonge jaren
- Eerste keer op het ijs
Op 4-jarige leeftijd op de buitenbaan van Middelie - Eerste vereniging
IJsvereniging Edam - Eerste coach
Sjaak Conijn en Ellen Hooghiemstra
Een ander woord dat past bij de anekdotes die pa en ma Conijn vertellen over Merel is daadkracht. Sjaak: “Als Merel ergens voor gaat, doet ze dat voor de volle honderd procent.” Op zeventienjarige leeftijd werd Merel uitgenodigd voor TalentNED, een opleidingsploeg in Enschede, waar de rijders ook intern wonen. Sjaak: “Ik zag dat helemaal niet zitten. Ze was nog jong en ik vond dat ze prima hier kon trainen met de selectie in Noord-Holland. Ik was huiverig, maar Merel zei: ‘Nee, dit wil en ga ik doen. Het wordt tijd om zelfstandig te zijn.’ Ze wilde de wereld intrekken op haar zeventiende. Uiteindelijk heeft ze daar wel een stukje professionaliteit meegekregen.”
Na TalentNED kwam Conijn voor het eerst bij een commerciële ploeg terecht: Worldstream, net opgezet door Koen Verweij en Jutta Leerdam. Hoewel haar ouders eerst twijfelden of er genoeg aandacht was voor de ontwikkeling van alle teamleden, vinden ze het inmiddels jammer dat de ploeg slechts een jaar bestaan heeft. “De schaatsers waren heel hecht en wilden elkaar naar een ander niveau brengen”, vertelt Jacqueline.
Sjaak vervolgt: “Het draaide niet alleen om het schaatsen, er werd breder gekeken, in tegenstelling tot tegenwoordig. Bij Worldstream organiseerden ze bijvoorbeeld activiteiten die draaiden om teambuilding of het overwinnen van angsten. Ineens ging Merels carrière zo snel. Ze miste op een honderdste de Spelen. Zonde. Achteraf gezien is het misschien wel goed dat ze zich niet geplaatst had, want ze had daar geen potten kunnen breken. Het heeft haar bovendien scherp gehouden om door te gaan naar de volgende Spelen.”
Ditmaal reist Conijn af naar de Winterspelen in de wetenschap dat ze zich gekwalificeerd heeft voor de drie en vijf kilometer. Als familiemens kan ze daar haar hart ophalen, want een groot deel komt naar Milaan om haar aan te moedigen. Wat zijn de verwachtingen van haar ouders? “Merel heeft de beste seizoenstijd op de vijf kilometer dit jaar. Het zou een teleurstelling zijn als ze geen medaille haalt, tenzij er meerdere rijders boven hun kunnen presteren. Ik wens haar toe dat ze naar haar mogelijkheden presteert”, vertelt Sjaak. Jacqueline: “Ik ben al heel trots dat ze geplaatst is, ik hoop dat er een beloning bij komt.”
Benieuwd wanneer Merel in actie komt tijdens de Olympische Spelen? Bekijk hier het olympisch dagprogramma met de startlijsten, uitslagen en de deelnemers van de langebaanschaatswedstrijden in Milaan.
