De teleurstelling was groot, nadat Isabel Grevelt vrijdagavond gevallen was tijdens de teamsprint. Een zekere EK-medaille was daarmee weg. Een dag later herpakt ze zich, mede te danken aan de woorden van haar moeder. Ook haar mentale veerkracht én de tips van vriend Rem de Hair brachten haar naar het podium.
De tranen stroomden vrijdagavond over de wangen van Grevelt. Ze wist dat ze voor zichzelf en haar teamgenoten de kans op goud verspeeld had. Binnen 24 uur moest ze zich herpakken, want er stond zowel een 500 als 1500 meter op het programma. Om de teleurstelling te kunnen verwerken, belde ze vanuit het hotel naar haar moeder. "Zij begreep mijn verdriet en boosheid. In plaats van dat ze zei dat het kon gebeuren of wel meeviel, bevestigde ze hoe vervelend het was. Dat bracht me rust, waardoor ik kon ontspannen. Vanochtend zat de teleurstelling nog in mijn hoofd, maar eenmaal op de baan vond ik het vertrouwen weer."
Terwijl de ogen gericht waren op haar ploeggenoot Anna Boersma, die na een valse start en koude benen niet verder kwam dan een zesde plaats op de 500 meter, was het Grevelt die een medaille pakte. Achter twee Poolse rijders eindigde ze als derde. Een mooi hoogtepunt voor Grevelt, zeker als je bedenkt hoe ze er vorig seizoen rond deze tijd aan toe was.
Anderhalf jaar geleden kreeg de Noord-Hollandse een prachtige kans aangeboden: een profcontract bij Team Essent. Daar kon ze de laatste stap naar de wereldtop zetten. Hoewel Grevelt nog steeds gelooft dat de ploeg een goede plek is voor schaatsers om zich te ontpoppen, bleek het niet de juiste match voor haar. Ze voelde zich niet meer de gids van haar eigen schaatscarrière.
Grevelt wilde zich vrij kunnen bewegen, luisteren naar haar gevoel dat haar al zo vaak had geholpen in lastige situaties. Ze leverde haar contract in en had tijd nodig om te verwerken wat er allemaal gebeurd was. Uiteindelijk kwam in april de nieuwe ploeg van Ian Steen als een geschenk uit de hemel. Steen wilde een formatie creëren waarin zijn sporters zeggenschap zouden krijgen over hun carrière en konden bijsturen als het nodig was. Voor Grevelt voelde het als thuiskomen. Een veilige omgeving waarin ze haar gevoel kon uiten. Desondanks worstelde ze mentaal nog, zocht ze naar de bevestiging dat ze weer op de weg terug was. Ja, ze had een goede zomer gedraaid, maar wilde eerst het bewijs zien op het ijs. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Mede door ziekte waren de resultaten van de eerste seizoenshelft wisselend.
Het OKT naderde inmiddels met rasse schreden. “De fysieke problemen hadden wel wat met mijn zelfvertrouwen gedaan. Maar ik merkte in de week voor het OKT dat ik weer goed begon te schaatsen.” Voor zichzelf had Grevelt, naast het proberen te kwalificeren voor Milaan, een duidelijk doel voor ogen: haar opening verbeteren. Niet met haar coaches op het ijs, maar met vriend en ploeggenoot Rem de Hair in de woonkamer.
“Toen ik een jaar of veertien, vijftien was, werd ik altijd kampioen op de 100 meter. De laatste jaren stond ik juist bekend als een rondjesrijder met een slechte opening. Ik ben explosief en sterk van mezelf, dus heb in principe alle voorwaarden. Alleen technisch kreeg ik het niet op het ijs. Daarom wilde ik daar verandering in aanbrengen. Met Rem heb ik naar oude filmpjes gekeken waarin ik goed startte. Samen hebben we wat dingen veranderd aan mijn houding. Nu heb ik een mantra wat ik opnoem, elke keer als ik aan de start sta. Eerst zet ik mijn voorste been neer, waardoor ik meer druk heb op mijn achterste. Daarnaast houd ik mijn rug bol en zorg ik dat mijn buikspieren aangespannen blijven. Het klinkt heel simpel, maar voor mij was dat net het kwartje dat moest vallen.”
Grevelt mikte eind december op een opening van 10,6 op de 500 meter. Ze kwam zelfs tot 10,55 tijdens de eerste omloop van het OKT. “Het was mijn droom ooit in de 10,5 te openen. Ik zag het als een overwinning op mezelf, ook omdat ik er al een jaar of zeven mee bezig was.” Even mocht Grevelt ruiken aan het olympisch ticket, omdat ze na de eerste run derde stond. Uitgerekend ploeggenoot Anna Boersma tikte haar uiteindelijk van het podium af.
De snellere eerste stappen en de ontlading tijdens het OKT:
Daarmee kwam een streep door de Winterspelen, want eerder in de week had Grevelt ook kwalificatie op de 1000 meter gemist. Uiteindelijk kwam ze op die afstand 0,24 seconden tekort. “Dat dreunt nog wel na. Op de 500 meter kon ik mezelf niets verwijten, maar als ik zie wat nodig was op de kilometer (1.14,71, red.), is dat nog steeds zuur.”
Als bonus mocht Grevelt ook de 1500 meter schaatsen. “De laatste keer dat ik die gereden had was vorig jaar in Hoorn, met een eindtijd van 2.07. Dat was niet heel snel, waardoor het voor mij een grote gok was. Maar ik zat in een goede flow en zou met elke verbetering van mijn persoonlijk record (1.59,59, red.) tevreden zijn.” Dat ze uiteindelijk 4,6 seconden van haar beste tijd zou afhalen, had ze nooit kunnen verwachten. Met 1.54,97 werd ze uiteindelijk zesde. “Mooi dat ik er een afstand bij heb gekregen. Ik heb er vertrouwen in dat ik die ook onder de knie ga krijgen.”
Zo werd het een OKT vol gemengde gevoelens. “Aan het begin van het seizoen wilde ik er alles aan doen om daar zo goed mogelijk te schaatsen en mijn beste races van het seizoen te rijden, dat is gelukt op de 500 en 1500 meter. Maar het OKT kwam voor mij nog een jaartje te vroeg. Het gevoel wat bij mij blijft hangen is trots.”
Zaterdagmiddag voelde ze dat opnieuw, toen ze het brons kreeg omgehangen. De grootste winst in Polen was misschien wel de mentale veerkracht. “Ik heb geen spijt gehad van mijn eerdere keuzes, want ik heb veel geleerd bij mijn vorige ploegen. Soms moeten dingen op zijn plaats vallen. Ik heb het natuurlijk zelf gedaan, maar mijn omgeving is het afgelopen jaar ook heel belangrijk geweest. Ik bewandel nu mijn eigen pad, waarbij de trainers om mij heen staan in plaats van dat ze me een kant op duwen. Uiteindelijk ben ik dankbaar voor vorig jaar, want het maakt de glans nu nog mooier. Na alle mentale begeleiding leer ik weer fietsen zonder zijwieltjes.”
