Vorig seizoen kreeg ze die steun van Lasaulec, maar dat contract liep ten einde. Nu kan ze in het olympische seizoen rekenen op de steun van B+O. Het enige wat nog ontbreekt is een hoofdsponsor voor haar nieuwe ploeg, dat vooralsnog een ‘team zonder naam’ is. “Maar die gesprekken zijn gaande. Wie weet komt er daar binnenkort ook witte rook”, zegt de 29-jarige Joling optimistisch in het Van der Valk Hotel in Assen.
Maar tot het zover is, zal de ploeg alle kosten voor eigen rekening moeten nemen. Wel is er voor een trainingskamp in Nederland een tijdelijke sponsor gevonden. Bungalowpark De Lindenberg regelt de financiën voor een trainingsweek in Holten. “Dat wordt ons eerste kamp met zijn allen, dat is wel heel leuk. Hopelijk gaan we later in het seizoen ook nog naar Inzell, maar dat staat nog niet vast.”
Telefoon
Marije zit duidelijk weer lekker in haar vel. Nadat het nieuws naar buiten kwam dat Team Victorie niet verder zou gaan als ploeg, moest Joling actie ondernemen. Want, zegt ze, ‘zo zit dat op dit moment in elkaar’. “Als je het grootste talent bent, word je misschien nog gebeld. Maar ik moet gewoon zelf de telefoon pakken en mezelf zien te verkopen”, beweert Joling, die meerdere ploegen heeft gebeld. Geen van die teams had echter nog een vacante plek.
Dus bleven er nog een paar opties over. “Ik kon kiezen voor het buitenland, voor een marathonploeg of het gewest. En daarnaast zat Erwin ten Hove ook nog zonder ploeg”, aldus Joling, die al die tijd contact heeft gehouden met de coach waarmee ze vorig jaar bij Team Victorie goed op kon schieten. “Erwin en ik lagen elkaar goed. Hij is heel open en daar houd ik van.”
“Hij vertelde me op een gegeven moment dat er een groep van zeven jongens naar hem toe kwam met de vraag of hij hen wilde coachen. Dat vond hij zo gaaf, daar kon hij geen nee tegen zeggen”, vervolgt de voormalig Nederlands kampioen op de 5000 meter. Een nieuw team stond in de kinderschoenen, maar wilde ze opnieuw in zee met een ploeg zonder sponsor? “Ik begon mezelf af te vragen: waar voel ik mij het beste op mijn plek en waar kan ik het beste presteren in mijn ogen? En dat is voor mijn gevoel de ploeg van Erwin.”
Oma
En in die ploeg treft Marije voornamelijk sprinters. Die had ze immers ook getroffen als ze bij het Gewest Fryslan was aangesloten. “Ik heb hele goede gesprekken gehad met het gewest. Zij hebben echt hun best voor me gedaan, maar uiteindelijk heb ik gekozen voor het totale plaatje. Bij mijn eigen ploeg zijn er ook nog jongens die een 1500 meter kunnen rijden.”
Joling is naast de zeven jonge jongens – de oudste is 24 en de jongste 18 – de enige vrouw in de gelederen. Ze ervaart dat niet als vervelend. “De jongens gaan heel leuk met elkaar om. Natuurlijk mis je soms weleens een vrouw om je heen, maar die kom ik op de ijsbaan wel weer tegen.” Vervolgens zegt ze met een knipoog. “Ha, ik ben zowat de oma van het team! Maar ach, de jongens houden me ook weer jong hè.”
Ze snapt wel waarom vrouwen niet voor deze ploeg kiezen. “We hebben een ploeg, maar geen geld. De meesten kiezen voor een vaste basis waar ze goede faciliteiten hebben en ‘gewoon’ op trainingskamp kunnen. Ik snap dat heel goed, maar ik heb voor de mensen gekozen waarmee ik goed kan werken. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat het allemaal wel goed komt met een sponsor.”
Onrustig
Vanaf het moment dat Team Victorie met het bericht naar buiten kwam dat het na één seizoen ophield te bestaan, brak er een onrustige tijd aan. Maar waar de meeste sporters al vrij snel een nieuwe ploeg hadden, bleef Joling zoeken. Heeft ze zich zorgen gemaakt? “Op zich maak ik me nooit zo zorgen, het komt altijd wel goed. Ik geloof erin dat bepaalde dingen gaan zoals ze gaan. Maar op een gegeven moment word je wel een beetje onrustig. Dat je hoort dat andere mensen al wel een team hebben en jij nog niet. Dat is wel vervelend.”
De sfeer in haar team werd er ook niet beter op. “Als er onrust in de ploeg slaat, dan is het plezier met elkaar minder. Bovendien werd het geloof in een sponsor steeds minder. Je merkte dat iedereen vanaf maart andere dingen aan het zoeken was. Ik probeerde positief te blijven. Het is niet zo dat ik er geen geloof meer in had, maar het werd heel lastig.”
Toch deed Joling haar teamnaam als één van de weinigen eer aan. Ze werd in januari Nederlands kampioen allround. Dat gaaf haar weer vertrouwen voor de toekomst. Stiekem hoopte ze daarmee ook ‘op nieuwe mogelijkheden’. Maar op het WK allround kon ze haar eigen verwachtingen niet waarmaken. Ze werd elfde. “Ik heb geen goed toernooi gereden, maar dat wijt ik niet aan het feit dat ik mezelf graag in de etalage wilde zetten. Ik wilde te graag, ik baalde dat ik niet heb kunnen laten zien wat ik kan.”
Droom
Genoeg achteruitgekeken, ze wil weer vooruitkijken. De Olympische Spelen zijn in aantocht en die hoopt ze al te graag een keer mee te maken. Vier jaar geleden ging het op het olympisch kwalificatietoernooi (OKT) net mis. Ze richt zich op haar favoriete afstand, de 3000 meter. Maar ook op de 1500 en 5000 meter zal ze proberen een ticket af te dwingen. “Het is een droom om erbij te zijn. En als ik er sta, wil ik ook een medaille”, zegt ze ambitieus. “Maar eerst maar eens met de billen bloot op het OKT. Daar moet het gebeuren!”
Het zou misschien haar laatste olympische cyclus kunnen zijn. In september wordt ze 30 jaar, over vier jaar is ze 34. “Wat overigens best nog zou kunnen hoor. Ik heb nu weer heel erg veel plezier in het schaatsen. En als je het heel leuk vindt en de groep om je heen is leuk, is de drive om door te gaan er zeker.”