Desondanks zat Francesca Lollobrigida even later hoofdschuddend in de warme jurybus. ’’Wat doe ik hier? Die vraag heb ik mezelf echt wel een paar keer gesteld’’, vertelde ze. Een ruime week geleden was ze nog thuis in Rome. ’’Zo lekker weer. Meer dan 27 graden, zon en elke dag heerlijk. En dan kom ik hier en krijg ik dit. Het is bijna mei hè. Bijna mei. En dan zó koud.’’
Klappertandend vroeg de Romeinse zich af waarom ze in vredesnaam nog een huis wil kopen in Nederland. ’’Komende week heb ik een afspraak. Een huis in Nederland lijkt me prima, zeker in het winterseizoen. Je hebt dan een basis, een eigen plek. Daar heb ik zin in. Maar of ik ooit kan wennen aan dit weer?’’
Ze bekende eigenlijk niet te willen starten. ’’Er viel zoveel regen, en daarnaast nog eens de wind en de kou. Het voelde verschrikkelijk.’’ Op de vraag of starten wel verantwoord was, laat Lollbrigida even een stilte vallen. "Als Italiaanse zeg ik ‘nee’. Dit zouden we thuis echt nooit doen. Maar we zijn in Holland, hier rijden ze wel.’’
De veiligheid was echter wel een aspect waar Lollobrigida steeds oog voor had. ’’We rijden weliswaar op regenwielen, maar dat zegt natuurlijk niet alles. Je hebt iets meer grip, maar je moet toch nog steeds uitkijken. Daarom heb ik ook de hele tijd voorin gekoerst, dat is toch iets veiliger.’’ Ze herkende al snel de risicoplekken. ’’Die witte lijnen. Die waren net iets gladder dan de rest. Was echt uitkijken.’’
Het vrouwenpeloton raasde zo ronde na ronde door de straten van Emmeloord, waar al snel het kaf van het koren werd gescheiden. Lollobrigida handhaafde zich probleemloos voorin, en dat was ook iets waar ze blij mee was. ’’Vorige week heb ik wel gereden in Gross Gerau, waar ik tweede en derde werd. Maar dit is de eerste race in Nederland. Dat is altijd even wennen, ook aan het racen. Je hebt toch meer contact dan op het ijs. Vorig jaar ging die eerste helemaal niet goed, maar nu ben ik tevreden met het resultaat en de manier waarop ik heb gereden.’’
Lollobrigida hield tot drie ronden voor het einde haar jasje aan, in een poging nog een beetje warm te blijven. Toen ze voelde dat het aankwam op een sprint, ging het jasje uit. ’’Dan ben ik toch iets aerodynamischer’’, zei ze lachend. Hoe dan ook, de Italiaanse dook geheel volgens plan als eerste de laatste bocht in, voor de rappe Argentijnse. Die kwam er op weg naar de streep niet meer aan te pas.
Op Koningsdag krijgt de Italiaanse weer een kans, in Oldebroek. Als ze aan de start staat tenminste. ’’Nu zeg ik nog dat ik twijfel. Als het weer goed is wel. En als mijn schoenen weer droog zijn.’’