Moedeloos wordt Kamminga er niet van, die zilveren plakken achter de Italiaanse veelwinnaar. En misschien komt dat, omdat het gat steeds kleiner wordt. “Ik ben niet zo van de grote uitspraken, maar dit toernooi kan ik gewoon niet tevreden als ik niet win. Waarom ik dat zeg? Omdat ik er zo dichtbij zit en omdat we als team zo goed rijden.”
Gisteren deden Sharon Hendriks en Kelly Schouten het harde werk, vanavond waren dat Elma de Vries en Bianca Roosenboom. “Misschien waren ze geïnspireerd door wat ze gisteren zagen, maar in ieder geval was het super.” De dames deden in het eerste deel van de race veel kopwerk, in een koers waarin Lollobrigida verrassend af en toe de aanval koos.
Uiteindelijk liep de afvalkoers, zoals bijna altijd, uit op een sprint, waarin de snelsten zich onderscheiden. Sandrine Tas, die het brons greep, moest de twee kemphanen ver voor zich dulden. In de laatste meters kwam Kamminga ernaast, maar het was net niet genoeg.
“Ik moet gewoon blijven vertrouwen. Vooral op mijn snelheid”, weet Kamminga. “Als ik nu terugkijk wat ik beter had kunnen doen, dan is dat dat ik de sprint eerder had kunnen aangaan.” Kamminga lag met anderhalve ronde te gaan op kop. “Ik voelde haar komen en wilde haar koste wat kost voor zijn bij het ingaan van de laatste ronde, maar ze gooide hem er net voor. Was ik zelf al eerder op topsnelheid gekomen, dan was haar dat niet gelukt. Ik moet gaan denken: als ik op topsnelheid lig, komt er gewoon niemand meer voorbij. Iets meer lef, ja.”