Na haar vrije kür op de door Billie Eilish gezongen muziek van de James Bond-film No time to die stapte Lucca Dijkhuizen zondagmorgen tevreden van het ijs. ‘‘Soms was er van de spanning wel wat getril, maar de sprongen waren goed en vandaag ging het door te blijven rijden, denk ik het best”, zo keek de tiener uit Nieuw Tonge – op dag voor haar vijftiende verjaardag - terug op wat ze het publiek in Tilburg had laten zien.
Of het genoeg is om de selectiecommissie ervan te overtuigen dat ze haar begin maart naar het junioren-WK in Tallinn (Estland) zullen sturen? De Zuid-Hollandse scholier zei er tijdens de Challenge Cup niet mee bezig te zijn. ‘‘Mijn grootste doel was vandaag om goed te rijden.” In totaal scoorde ze 138.00 punten. Ruim onder haar seasons best van 153.30.
Op de tribune keek de andere WK-kandidaat Angel Delevaque toe hoe Dijkhuizen de triples vlotjes aan elkaar reeg. Gevraagd of ze met name benieuwd was naar de score van haar concurrent, schudde ze het hoofd van niet. ‘‘Ik zou ook niet weten hoeveel punten ze moet halen om boven mij te komen”, klonk het oprecht uit de mond van de 15-jarige Dordtse, die half december tijdens de off-ice warming-up voor de selectiewedstrijd in Thialf fors geblesseerd raakte aan haar rechterenkel. ‘‘Allebei de buitenste banden doorgescheurd.”
Angel legde voor haar blessure al een 157.27 op het ijs. De score is één van de dingen die meespelen voor de selectiecommissie die na 2 februari moet beslissen over wie het ene Nederlandse ticket voor het WK krijgt. De selectieprocedure spreekt ook van verplichte deelname aan vier aangegeven wedstrijden. Angel mist er door de blessure twee (Thialf en Challenge Cup Tilburg). Binnenkort buigt de selectiecommissie zich over de toewijzing van het WK-ticket. Vader Maarten Delevaque weet één ding wel zeker. ‘‘En dat is dat we in een spagaat zitten.”
Achtste titel Niki Wories: 'Met mijn hart geschaatst'
Oké, er stonden in Tilburg slechts vier vrouwen op het ijs in de strijd om de Nederlandse titel. ‘‘Maar ik was van hen wel de beste”, countert Niki Wories, die vindt dat haar achtste titel niet onderschat mag worden.
‘‘Want dan ben je al jaren achter elkaar aan het vechten om hetzelfde te doen. Onderschat die druk niet. Het is best zwaar. De rijdsters die er stonden, doen het ook supergoed. Kijk naar Jolanda Vos (derde, achter de Duitse Sarah Marie Pesch). Een prachtige rijder. Zij zijn mensen die me kunnen verslaan als ik mijn ding niet doe.”
Misschien net zo belangrijk vindt de 29-jarige ‘herintreder’ het dat ze met haar niveau een mikpunt blijft voor de aanstormende jeugd. ‘‘Het is sowieso goed dat er meer rijders zijn die zich aan elkaar kunnen optrekken. Zoals je bij het langebaanschaatsen ziet hoe die onderlinge strijd het niveau omhoog trekt.” Ze zegt dat het goed is om te zien dat er nu al junioren zijn die triples springen, hoge punten halen en elkaar scherp houden. ‘‘Ik denk dat we in Nederland de potentie hebben om naar boven te klimmen. In het verleden ging het vaak om een eenling. Zoals Lindsay (van Zundert), Karen Venhuizen en ikzelf.”
De kweekvijver bij de clubs groeit gestaag. ‘‘Of je dat het Lindsay-effect noemt of wat anders, het belangrijkste is dat er nu voor de tweede keer iemand uit ons land op de Spelen staat. Voor een kleine landje mogen we daar best trots op zijn.” Volgens Wories is het belang daarvan voor de aankomende lichting mini’s, novices of junioren niet te onderschatten. ‘‘Toen ik begon leek het onmogelijk om als Nederlandse de Olympische Spelen te halen. Ik weet uit eigen ervaring hoe demotiverend dat is. Ik denk daarom dat het honderd procent zal helpen dat je als jonge schaatser ziet dat eerst Lindsay en nu Daria en Michel op de Spelen staan. Ondertussen hoop ik er mijn steentje bij te dragen door gewoon door te gaan.”
Hoe lang nog? ‘‘Zolang ik er mijn geluk uit haal.” Gelukkig bijvoorbeeld met de achtste titel? ‘‘Zeker. Ik ben er trots op hoe ik vandaag heb geschaatst. Niet alleen technisch. Ik heb ook met mijn hart gereden. Dat lukt niet altijd. Als je dat kunt doen voor je thuispubliek is dat voor mij de grootste prestatie.”
Uitslag Challenge Cup junior vrouwen
- Lilou Rermeysen (Bel) 180.57 pnt, 2. Stefania Gladki (Fra) 172.86 pnt, 3. Anna Gerke (Dui) 171.78 pnt, 6. Luca Dijkhuizen 138.48 pnt, 14. Roos Harkema 88.80 pnt.
Uitslag Challenge Cup/NK
- Niki Wories 152.35 pnt, 2, Sarah Marie Pesch (Dui) 137.74 pnt, 3. Jolanda Vos 134.70, 4. Saskia Oudejans 116.64.
Alle uitslagen vind jehier
Zijn dochter wordt door menigeen gezien als de volgende kunstschaatser die na Lindsay van Zundert de Olympische Spelen kan halen voor Nederland. Maar ook de potentie van Lucca Dijkhuizen mag niet onderschat worden, weten de kenners.
Ook Lucca zegt dan ook te dromen van de Winterspelen. "Ik train in Breda en Lindsay is één van de coaches in ons groepje daar. Ik wil net zo goed worden als zij. En Lindsay heeft laten zien dat het voor ons mogelijk is.” Daarvoor moet wel hard gewerkt worden, beseft ze. ‘‘Ik train zes dagen per week.” Op de Beroepscampus in Middelharnis volgt ze daarnaast de praktijkopleiding zorg en welzijn. ‘‘De uren die ik mis, haal ik ’s morgens in voor mijn klasgenoten aan de les beginnen. Daarna moet ik vlug door naar de training in Breda.”
Angel Delevaque laat schertsend weten dat ze tegenwoordig alle tijd heeft voor haar huiswerk. ‘‘En ik merk het aan mijn portemonnee dat ik al een tijdje niet meer tank in België”, voegt moeder Irina er - met een knipoog naar de gemiste trainingen in Antwerpen - lachend aan toe. ‘‘Maar natuurlijk moet ik nu vooral jammer genoeg andere dingen doen”, vervolgt Angel. Het is zwaar om geblesseerd aan de kant te staan, geeft ze aan. Toch kon ze het opbrengen om naar Tilburg te komen. ‘‘Een beetje meeleven met de anderen. Een beetje kijken hoe het met hen gaat. Het doet best pijn, maar ik wil ook laten zien dat ik er nog ben.”
Op de vraag of ze nog denkt het komende WK te halen, moet Delevaque eerst deze woensdag het onderzoek van haar orthopeed afwachten. ,,Die kijkt of de enkel al weer sterk genoeg om op het ijs te mogen. En dan alleen nog om een beetje te glijden”, legt moeder Irina uit. Afgelopen week was er een terugslag nadat Angel al fietsend op de hometrainer had geprobeerd alvast wat aan haar conditie te werken.
Spannend moment dus komende woensdag? Angel haalt de schouders bij op. ‘‘Spannender was voor mij uitslag van wat er precies aan de hand was na de val. Dat viel dus tegen. Aan de andere kant had het erger gekund.” Vijf weken zonder ijs. Met een blessure. ‘‘Dat is me nog niet eerder overkomen”, geeft Angel aan. Mocht de orthopeed woensdag groen licht geven, is er dan nog wel tijd genoeg om zich eventueel voor te bereiden op het WK? Vader Maarten is duidelijk in zijn antwoord: ‘‘Het herstelproces gaat nu boven het WK. We forceren niks. En daar hoeven we Angel niet van te overtuigen.”
Als steuntje in de rug meldde zondag zelfs Loena Hendrickx zich in het IJssportcentrum van Tilburg. Haar broer Jorik is de coach van Angel. Per week worden drie trainingssessies afgewerkt in Tilburg en drie in de Antwerpse voorstad Deurne. ‘‘Ik ben hier om te supporteren voor mijn teamgenootjes”, zegt de Vlaamse superster, die een week na het behalen van het zilver op het EK met haar hondje naar Tilburg is gekomen. ‘‘Dit is ook de enige wedstrijd in het jaar die ik zo dichtbij huis kan bezoeken”, vertelt ze.
Hendrickx heeft na het EK nog ‘een beetje last’ van een liesblessure. ‘‘Ik geef die lies nu wat rust, maar volgende week hoop ik weer te kunnen trainen.” Ze geeft aan dat dat ook een opbeurende boodschap aan Angel is. ‘‘Ik denk dat ik mijn halve carrière geblesseerd ben geweest. Steeds ben ik teruggekomen op mijn oude niveau. Daar moet Angel nu ook in geloven.”
