Solo kwam ze over de streep, weggereden uit de kopgroep van vier. "Eindelijk rolt het dubbeltje mijn kant op." Foske Tamar van der Wal en Yvonne Spigt maakten het podium vol.
Lisa van der Geest is dit seizoen een prominente verschijning in het peloton. De pas 19-jarige rijdster uit Warmond is actief, zit vaak mee in ontsnappingen en rijdt steevast sterk. Dat heeft ze zelf ook geconstateerd. "Het zijn de dingen waar ik aan merk dat ik weer een stapje heb gezet. Ik kan makkelijker mee, spring makkelijker naar een kopgroep en ben veel scherper, zit overal bij."
Ze merkte haar progressie ook op de langebaan, waar ze begin dit seizoen de drie en de vijf kilometer reed tijdens de KPN NK Afstanden. "Nu heb ik me weer geplaatst voor het kwalificatietoernooi. In Heerenveen won ik tijdens een selectiewedstrijd de vijf kilometer in een persoonlijk record van 7.11. Ja, je mag best zeggen dat het allemaal nog beter gaat dan ik had verwacht."
Van der Geest maakt er geen geheim van dat ze ambities heeft op de langebaan, net als haar ploeggenote bij Beteropenhaardhout.nl Mariska Huisman. "Ik wil heel graag doorgroeien. Zeker nu ik merk dat ik nu al best wel dicht tegen de top aan zit. Maar ik had niet gedacht dat ik dit jaar al die stap zou maken."
Op het ingekorte en heropende ijs van Flevonice liet ze in ieder geval zien dat ze heel wat in haar mars heeft. Van der Geest was vorig seizoen weliswaar in Thialf een keer de beste in een puntenkoers van de Driedaagse, maar de race in de polder beschouwt ze als haar eerste echte overwinning. "Destijds zei ik dat het maar een kwart zege was en dat voelde ook zo. Dit is een hele echte. Ik was al vaker dit seizoen in de positie dat het kon gebeuren, maar dan lukte het net niet. Om te winnen moet je een keer een beetje mazzel hebben, moet het dubbeltje jouw kant op rollen. Dat had ik vandaag."
In Haarlem was er ook al zo’n kansje, bracht ze even in herinnering. "Daar probeerde ik het door mee te sprinten met het peloton, maar Foske Tamar van der Wal reageerde meteen. Die is zo sterk en zo slim, haar verras je niet. Daarom wist ik vandaag wel zeker dat ik niet met haar naar de streep wilde rijden."
Van der Geest was samen met Van der Wal, Yvonne Spigt en Iris van der Stelt weggereden uit het peloton. Het kwartet zag met de ronde de voorsprong groeien. "We werkten heel goed samen, deden allemaal onze beurt op kop en reden dan ook alle vier goed door. Niemand verzaakte omdat we wisten dat we konden wegblijven."
Al snel groeide bij Van der Geest het besef dat dit de beslissende slag was en dat ze opnieuw een kans op de winst kreeg. "Ik maakte een plannetje. Wilde van kop af wegspringen. Iedereen kijkt naar Foske Tamar en daar wilde ik van profiteren. Nadat zij haar kopbeurt had gedaan en afzakte, nam ik over. Ik wachtte even tot ze helemaal achterin zat en sprong in de bocht weg. Daardoor konden ze niet meteen reageren en had ik al snel een gat. Dat groeide alleen maar."
Van der Geest pakte uiteindelijk meer dan twintig seconden, maar durfde zich niet rijk te rekenen. "Het deed allemaal behoorlijk pijn. Ik had een flinke blaar op mijn voet en kon verder alleen maar denken dat ik moest blijven staan. Het mocht me niet gebeuren dat ik in gewonnen positie nog eens onderuit zou gaan. Maar als je dan op dat laatste rechte stuk naar de streep rijdt, voelt dat absoluut geweldig."
Het was een overwinning die ze ook even nodig had. "Goed voor m’n zelfvertrouwen", liet ze stralend weten. "Soms ben ik ook nog wat te lief, laat ik me te snel op de kant zetten. Dit is de bevestiging dat ik goed meekan met de beste meiden, dat ik het in me heb om te winnen. En dat heb ik soms best een beetje nodig."