Op de tweede dag van World Cup 5 staat alles klaar voor een mooie 1000 meter bij de vrouwen. De laatste rit is er een om voor te gaan zitten. Jutta Leerdam tegen Femke Kok, twee Nederlandse sprinters met verschillende verhalen dit seizoen. Waar Kok stabiliteit en regelmaat heeft laten zien, is het bij Leerdam zoeken geweest. Naar materiaal. Naar vertrouwen. Naar vorm. Die vorm blijkt niet zoek, maar zorgvuldig bewaard.
Na een prima opening rijdt Leerdam haar eerste ronde in 26,3. Een rondetijd die je normaal gesproken eerder bij de mannen ziet dan bij de vrouwen. Snelheden van boven de 55 kilometer per uur, een rit die bijna onwennig oogt omdat het zo hard gaat. De bekende loshangende arm is er weer eventjes, maar zonder consequenties. Ze klokt 1.12,74, waarmee ze haar eigen baanrecord uit de boeken rijdt.
Zelf is Leerdam na afloop ook zichtbaar verbaasd. “Ik weet ook niet hoe ik het deed, maar het kwam best wel makkelijk. Verbazingwekkend”, zegt ze in een interview met de NOS. Een dag eerder heeft ze aangegeven dat ze ‘wat dingetjes zou gaan uitproberen’ dit toernooi. Op de vraag welke dingetjes dat zijn, reageert ze guitig: “Dat ga ik natuurlijk niet zeggen hè. Na de Spelen”. Wel geeft ze een inkijkje in het gevoel. “Het ging veel makkelijker dan alle andere 1000 meters dit seizoen. Ik heb deze week best veel getraind, dus dit zag ik niet aankomen."
De baan in Inzell heeft voor Leerdam een speciale betekenis. Hier reed ze eerder, naar eigen zeggen, haar beste 1000 meter van de afgelopen jaren. “En nu heb ik dat baanrecord weer verbroken. Dus dat is echt heel bijzonder”, zegt ze. Het laat zien hoe lang ze eigenlijk weg is geweest van haar absolute topvorm op deze afstand.
Toch is er geen spoor van euforie dat doorslaat naar grootspraak. Van concurrenten als Takagi houdt Leerdam mentaal bewust een beetje afstand. “Als ik nog moet rijden, kijk ik liever niet. Dan weet ik nog niet hoe de omstandigheden zijn.”
“Kop in krant, Leerdam is terug”, wordt haar voorgelegd. Dat corrigeert ze direct. “Ik ben niet helemaal weg geweest. Ik heb de afgelopen tijd ook goede dingen laten zien.” Maar haar glimlach verraadt genoeg. Dit is meer dan zomaar een overwinning. Dit is een bevestiging. En misschien zit daar wel de grootste winst van deze dag. Niet alleen de tijd en het baanrecord, maar het herwonnen vertrouwen en gevoel. Leerdam die weet dat het er nog zit.
Nu wil ze deze lijn doortrekken richting de Spelen. Dat Milaan een zware baan heeft, schrikt haar niet af. “Als het zwaar is, is dat niet per se erg. Ik ben ook heel sterk.” Kortom: twee weken voor de start van de Spelen, precies op het juiste moment, laat Jutta Leerdam zien dat ze in bloedvorm is.
