"Dit is heel mooi, want het is alweer heel lang geleden dat ik een keer gewonnen heb", lacht Smit na zijn bezoek aan de hoogste trede van het podium. "De laatste wedstrijd in Oldebroek ging ook best goed, maar ik win niet zo vaak dus dit is een verrassing."
Ploeggenoot Kevin van der Horst waagde tijdens de wedstrijd over 42 kilometer een eerste ontsnappingspoging, maar werd na een aantal dappere rondes weer bijgehaald. "In het begin is iedereen natuurlijk fris en wordt het tempo erin gehouden, dan kun je niemand laten gaan."
Toch besloot Smit het peloton zelf al halverwege de wedstrijd vaarwel te zeggen. "Ik heb geen sterk eindschot, dus ik wist dat ik het ergens anders moest pakken. Met Contin in de wedstrijd wil je een massasprint natuurlijk voorkomen. Wij hebben geen sprinters in de ploeg , dus dat was geen optie. Je bent natuurlijk wel even bang, van: Is dit wel verstandig? Ben ik niet te vroeg gegaan?"
Dat bleek niet het geval, het gat dat de rijder van Team Warx sloeg werd door achtervolgers Alexis Contin, Ronald Haasjes, Jan van Loon en Robert Post niet meer dichtgereden. "Het duurde wel heel lang voor ik doorhad dat het gat groot genoeg was." Door informatie van ploegleider Appie Vos en het in de rug zien van de eerste achterblijvers werd het hem toch langzaam duidelijk. "Ik heb veel alleen gereden, maar kon natuurlijk wel aansluiten bij achterblijvers. Al wilden zij natuurlijk geen kopwerk doen. Behalve mijn ploeggenoten dan natuurlijk", lacht hij.
Commentaar kwam er nog wel van Contin die meende dat er door de Nederlandse rijders niet aanvallend genoeg gereden werd en er geen samenwerking was om het gat naar Smit te dichten. De rijder uit Rouveen kan zich niet vinden in de opmerkingen van de Fransman. "Hij heeft zelf gewoon niet goed opgelet. Er werd juist heel veel aangevallen. Het is logisch dat Contin naar de streep gereden wil worden, want als het op een eindsprint aankomt wint hij."
De sprint om plaats twee en drie werd dan ook gewonnen door de rijder van Team LottoNL-Jumbo, die Haasjes nipt achter zich hield. Smits ploeggenoot Van Loon moest het doen met de ondankbare vierde plaats. "Dat is jammer, hij heeft goed gereden en had het verdiend om erbij te staan", zegt Smit. De winnaar zelf had vervolgens nog één soloronde te gaan, maar besloot om toch maar niet rechtop te gaan rijden. "Vooral op die klinkers wil je niet te langzaam gaan", lacht hij. "Maar de druk is er dan wel vanaf en het is natuurlijk heel bijzonder. Het was zwaar én warm, maar ik ben heel erg blij."