Giechelend van verbazing over het feit dat een buitenlands medium hen heeft aangevraagd voor een gesprekje in de mixed zone stellen Valentina Ascic (27) en Katarina Buric (28) zich voor. Ze hebben de training met TeamNL net achter de rug en vooral de oudste van de twee lijkt dit hoofdstukje van haar eerste olympisch avontuur nogal spannend te vinden. Door de openingsvraag vloeien de zenuwen echter snel weg, want iets vertellen over de Nederlandse rijders die ze dagelijks op het ijs treffen, past lekker in hun straatje. Bij wie duiken ze het liefst in de slipstream: Jens van ’t Wout of Xandra Velzeboer? “Haha, ik zou zeggen Xandra, want Jens is niet bij te houden”, bekent Katarina vrolijk. “Ja, ik kies voor girlpower…, Jens is te snel.” “Ja, maar dat kan Xandra ook voor ons zijn”, haakt Valentina in. “Het is beter achter haar te zitten, omdat zij meer de vrouwenlijnen schaatst en daar zijn wij ook wat bedrevener in.” Samen gieren ze het uit, en het zal niet bij deze keer blijven.
Ze voelen zich als koninginnen in shorttrackland. Gezamenlijk naar de Spelen; vanwege hun achtergrond als atleten die jaarrond in het Center of Excellence trainen onder coaches Benny Bruggemans en Rianne de Vries mogen ze optrekken met een groep waartoe enkele van ’s werelds beste shorttrackers behoren. Dagelijks beter worden door te leren van de Nederlandse toppers. Beter kan niet. Ze struikelen bijna over elkaars woorden wanneer ze hun dankbaarheid willen betuigen over hun situatie. Katarina wil het geen droom noemen waarin ze zich bevindt. “Ik ben bezig om een doel te verwezenlijken. Het is eerder een droom voor de toekomstige generaties ons dadelijk in actie te zien op deze Spelen en van daaruit te hopen dat er na ons meer mogelijkheden komen voor de jeugd. En ik zei zojuist wat over een doel”, zo verduidelijkt Buric haar gedachten, “dat doel heb ik natuurlijk al een beetje bereikt, want ik sta hier in Milaan.”
Ascic heeft dat kunstje al in 2022 geklaard. Ze reed toen op de 500 meter (23e) en de 1500 meter (26e) en was de eerste Kroatische shorttracker op de Spelen. “Dat heeft ervoor gezorgd dat de mensen in ons land meer weten over de sport. Omdat we nu met twee aanwezig zijn, is het opnieuw een grote stap vooruit. Wij kunnen als voorbeeld dienen voor de jongeren; er zijn intussen heel goede junioren in Kroatië. De droom is ooit een medaille te winnen. We zullen zien hoe dichtbij of ver weg dat nog is. Ik ben zeer enthousiast dat ik alle drie individuele afstanden mag rijden. Ook dat betekent een sprongetje voorwaarts”, aldus de vlaggendrager van de Balkan-republiek. “Wij koesteren elke kleine stap die we kunnen zetten.”
Pionierend in een wintersport die nog veel terrein heeft te winnen, zijn de ploeggenoten uit Zagreb gelukkig een basis te hebben in Heerenveen. Altijd van huis en haard weg te zijn valt het duo soms zwaar. “We beseffen echter waarom we bij het Center of Excellence trainen. De compensatie zit ’m een beetje in het gegeven dat we het samen kunnen doen. Samen groeien we naar een hoger niveau, en in perioden die we ook liever thuis doorbrengen hebben we elkaar.” Valentina refereert aan kerst, in Kroatië zeer belangrijke familiedagen. “Die hebben we moeten missen. Wij stonden eerste kerstdag op het ijs in Heerenveen. Alleen in juni vorig jaar zijn we twee weken in Kroatië geweest, voor de rest stond en staat ons seizoen in het teken van de Winterspelen. Alles went. Dit ook.” Katarina: “De mogelijkheden die we krijgen, motiveren ons. En de uitslagen die steeds beter worden, net zo goed.” “Elke plaats die ik hoger eindig, is vooruitgang”, vult Valentina aan.
Ascic danst een beetje op de grens van de top-10 in de World Tour, Buric blijft niet ver achter. Tijdens de training met de Nederlandse cracks valt het verschil in kwaliteit onmiddellijk op, daar is een check van de onderlinge resultaten niet voor nodig. Deprimerend voor het stel? “Welnee. Iemand als Xandra daagt me alle dagen uit om meer uit mezelf te halen. We trainen doorgaans met onze groep van het Center of Excellence, maar rond de grote toernooien sluiten we aan bij Nederland. Dat ervaren we als heel positief”, zeggen ze.
De enige tegenvaller voor Buric is de voorstelling van zaken die haar maatje heeft gegeven over de Olympische Spelen. “Ongeveer alles dat ze van tevoren heeft verteld over Beijing klopt niet”, verklapt ze schaterlachend. “We zouden hier in Milaan in een appartement terechtkomen, voorzien van alle gemakken, met een ruime slaapkamer en badkamer. Nou, we zitten in een gewone studentenkamer hoor. Dat niet alleen: Valentina had d’r mond vol van de cadeaus die ze in China kreeg. Een koptelefoon bijvoorbeeld om naar muziek te kunnen luisteren. Nee, er is niets”, klinkt het quasi-verontwaardigd.
Valentina countert het commentaar handig. “Joh, zijn die presentjes zo belangrijk dan? Het is toch prachtig dat we samen op de Spelen zijn. Hopelijk kunnen we presteren wat we willen. Ik hoop op een finaleplaats op een onderdeel. Of in de top-10 finishen, dat zou al heel wat zijn.” “Ik zou graag een halve finale bereiken”, aldus Katarina. Aan medailles denken de twee geen seconde, laat staan aan een mogelijke premie die een plak zou opleveren. “Het mooist zou zijn als we door onze optredens een goede ijsbaan in Kroatië kunnen krijgen. Dat zou het best zijn voor de sport.”
