Even later zat de Italiaanse stralend op de rand van het podium. Bloemen in de ene hand, een nieuw leiderspak in de andere. ’’Vind ik zo mooi hè’’, zei ze lachend, met een hoofdknik naar het pak. ’’Ik ben gek op die Nederlandse kleding, vind alles even mooi.’’ Maar dragen zal ze het pak in ieder geval voorlopig niet. ’’De volgende wedstrijd is pas op 7 mei. Dan zit ik in Italië voor de nationale kampioenschappen.’’
De kans is zelfs groot dat het voor ‘Lollo’ bij deze twee wedstrijdjes blijft. Met de Spelen over goed anderhalf jaar wil ze zich nu vooral richten op schaatsen. ’’Ik rijd nog in Heerde, maar daarna wil ik niet te veel races rijden. Alles wat ik nu doe is echt voorbereiding op het schaatsen en natuurlijk ook plezier. Maar als ik lol heb, train ik altijd lekker. Ik pak dan nog de Italiaanse kampioenschappen mee, en de World Inline Cup in Rennes. Daarna zie ik wel.’’
Blijft het bij twee, dan heeft Lollobrigida in ieder geval een honderd procent score te pakken. Want ook in Oldebroek was de Italiaanse weer beresterk en veel te rap voor de rest. En ‘de rest’ was in dit geval het kopgroepje van vijf waarvan ze deel uitmaakte. Dat kwintet – met verder Elma de Vries, Kelly Schouten, Bianca Roosenboom en de Colombiaanse Daniela Mendoza – had ruim afstand genomen van het peloton en mocht samen om de winst vechten.
Dat laatste nam de Colombiaanse in de ogen van Roosenboom iets te letterlijk. De stoom kwam na afloop uit de oren bij de rijdster uit Kampen. ‘’Ik doe in de wedstrijd ook wel eens wat met mijn handen, maar wat Mendoza in de finale deed, dat kan écht niet’’, brieste Roosenboom. Dat ze anders had gewonnen, wilde ze niet zeggen. ’’Maar ik was nu wel meteen kansloos. Anders had ik in ieder geval kunnen meesprinten. Nu moest ik opeens eerst nog een gaatje dichtrijden.’’
En dat terwijl voor Roosenboom het scenario veelbelovend was, met ook ploeggenote Schouten in de kopgroep. ’’Het was perfect’’, vond Roosenboom zelfs. ’’Kelly Schouten ging de hele tijd, waardoor Lollobrigia en Mendoza het gat steeds moesten dichtrijden. Vervolgens ging Elma de Vries en ook toen had ik zoiets van ‘laat Lollo en Mendoza maar rijden’. Het ging echt allemaal prima, maar op die actie van de Colombiaanse had ik echt niet gerekend. Overigens was Lollobrigida wel een goede winnares. Ze reed sterk.’’
Dat vond Lollobrigida zelf ook. De Italiaanse prees zich al gelukkig dat het dit keer wel droog was. ’’Ik heb niet naar de voorspellingen gekeken, die kloppen toch nooit. Maar ik heb wel gebeden en dat heeft gewerkt’’, liet ze lachend weten.