Na het missen van de finale op de duizend meter hoefde bij Knegt niet eens de knop om. Natuurlijk baalde de regerend Europees kampioen van die gemiste kans op zijn beste afstand, maar de hoop op de overallzege had hij nog lang niet opgegeven. “Je hebt in ieder geval één ding voor: je bent meer uitgerust voor de drie kilometer”, fluisterde bondscoach Jeroen Otter hem in.
Met drie verschillende winnaars op drie afstanden bleven de punten ook behoorlijk verdeeld tussen de schaatsers. Knegt zag tot zijn genoegen dat de Chinees Dajing Wu na het goud op de 500 meter slechts vierde werd op de kilometer. Daardoor maakten nog zes schaatsers kans op de wereldtitel.
Knegt wachtte het verloop rustig af op de afsluitende drie kilometer. De Chinezen, beter op de korte onderdelen, zouden toch wel door het ijs zakken. Toen Tianyu Han ging rijden, liet hij hem dan ook gewoon lopen. Net als even later de Rus Semen Elistratov, die een halve ronde voorsprong pakte. “Er gaat er altijd één ontsnappen en we wisten dat dat één van de Chinezen zou zijn. Er mocht alleen niemand een ronde weg rijden, dus ik moest zorgen dat er iemand ging rijden.”
Drievoudig olympisch kampioen Charles Hamelin leidde de achtervolging, handig profiteerde Knegt van de Canadees. “Hamelin wordt helemaal gek in zijn hoofd. Hij is zo dom om het dicht te rijden en gaat kapot.”
Otter had zich verbaasd over de vroege aanval van Elistratov, die daarmee zijn eigen karretje aan gort reed. Zaterdag greep de Rus nog de afstandstitel op de 1500 meter. “Ik kan zijn coach niet verstaan, maar ik neem aan dat hij niet heeft gezegd dat hij moest gaan. Ik zag al aan zijn grimas dat hij het niet ging halen. Kassa!, dacht ik.”
Pas in de laatste drie ronden vertoonde Knegt zich. Met een machtige aanval sloeg hij een gat met zijn overgebleven concurrenten Se Yeong Park en Hamelin. Park kwam nog terug, maar Knegt had ditmaal wel voldoende aan zijn uitschuifbeen. Met de zege steeg de behendige shorttracker met stip van plaats vijf naar plaats één. De strategie pakte zo uit als uitgedacht.
“Het lijkt allemaal makkelijk, afwachten en rustig blijven”, aldus Otter, die net als Knegt wist dat hij moest winnen om de eindzege te kunnen pakken. “Maar reken maar dat het bij Sjinkie van binnen ook kookte.”
Knegt was optogen. Na acht individuele wereldbekermedailles had hij dan eindelijk die mondiale zege op zak, de wereldtitel. “Ik kwam voor een podiumplek. Als je dan kan winnen is dat mooi.”
Zijn familie en vriendin volgden het WK vanuit Nederland. Knegt vond het niet nodig dat ze zouden afreizen naar Moskou. “Ik heb tegen ze gezegd dat ze niet hoefden te komen. Met visums is het zo’n gedoe om ze hier helemaal heen te laten reizen”, stelt hij. “Ik doe gewoon mijn ding. Als ze er zijn heb ik eigenlijk minder contact dan als ze thuis zitten. Nu stuur ik ze tussendoor een berichtje.”