"Het lukte me niet meteen om de mijn rondetijden op te pakken", vertelde ze. Daardoor liet ze in het begin van haar race wat tijd liggen, maar met een vlak vervolg kwam ze tot een sterke 6.55,66.
Ook al was haar vijf kilometer geen ultieme rit, toch was ze uiteindelijk tevreden met haar optreden. "Het was zeker geen slechte rit. Ik rijd hier een persoonlijk record. Mij hoor je niet klagen."
"Maar het werd nog wel erg spannend", blikte Kleibeuker terug. "Olga Graf zat uiteindelijk maar een tiende achter me. Ik zei al tegen mijn coaches: 'dit wordt een vierde of vijfde plek'."
Dat was ook wat Kleibeukers dochtertje Annemijn (5) had gezien. "Je dacht dat je geen medaille had, hè mama?", had ze tegen haar moeder gezegd na de huldiging. Dat het toch goed uitpakte was een grote opluchting. "Ik wilde zo graag die medaille en dat ie dan toch nog komt, is dat geweldig."
Voor haar race was Kleibeuker op van de zenuwen. Zozeer zelfs dat ze ervan moest huilen. "Ik was erg zenuwachtig, heel erg zenuwachtig. Ik had het gisteren al", gaf ze toe. Ze had de nacht voor de vijf kilometer geen oog dichtgedaan.
De spanning die ze voelde kwam ook niet voort uit revanchegevoelens. Acht jaar geleden bij de Winterspelen in Turijn deed Kleibeuker ook mee, maar stelde teleur. "Dat speelde niet mee, maar wel dat ik maar weinig wedstrijdervaring heb. Veel minder dan de andere meiden."
Op het podium bij de bloemenceremonie moest Ireen Wüst haar daarom even instrueren wat ze voor de foto's moest doen. "Zij zit daarop", concludeerde Kleibeuker. Tegelijkertijd wist ze wel dat ze ondanks haar mindere ervaring in competitie, wel in goede vorm stak. "Ik weet dat ik wel kan schaatsen", zei ze. "Ik had een goede voorbereiding gehad en ik wist dat ik goed was."
De weg naar het olympisch podium in Sotsji was een bijzondere. Kleibeuker was na de winter van 2007 gestopt met langebaanschaatsen en nam pas in de loop van vorig seizoen die discipline weer op. Sinds 2009 reed ze wel in het marathonpeloton.
Ook al was ze lang weggeweest van de langebaan, toch speelden volgens haar coach Jack de Rijke na afgelopen seizoen al de Winterspelen door haar hoofd. "We hebben vorig jaar bekeken wat we moeten doen om in Sotsji te komen."
Alle tussenliggende hordes, kwalificatie voor de KPN NK Afstanden, kwalificatie voor de World Cups en het KNSB Kwalificatietoernooi (KKT) werden relatief moeiteloos en met de extra hulp van Jillert Anema genomen. Daardoor groeide ook het geloof dat een medaille erin zou zitten voor Kleibeuker. "Ik was vandaag niet verrast dat ik hier een medaille win. Dat was een tijd geleden wel anders, maar na het KKT wist ik dat ik hier een van de zes kandidaten voor het podium was."
Het nastreven van olympisch succes was niet eenvoudig voor Kleibeuker, die behalve schaatsster ook moeder en fysiotherapeute is. "Het vraagt offers", vertelde ze. "Het is vooral een kwestie van plannen, maar op een gegeven moment wordt het normaal."
Ook al is Kleibeuker 35, ze is nog niet klaar met de schaatssport. "Ik ben hier omdat ik schaatsen heel leuk vind. Ik blijf dan ook schaatsen. Of ik er over vier jaar weer bij ben, weet ik niet. Maar ik ben er gek genoeg voor."