“Dom kloten met Kjeld”, zo typeerde Jenning de Boo het gebulder dat vanaf de ijsbaan kwam tijdens de training, afkomstig van de twee Reggeborgh-mannen. “Dat gebeurt al de hele tijd in Milaan, zo is het eigenlijk altijd met Kjeld.” De afgelopen dagen voelde De Boo dat hij zich begon terug te trekken in zijn cocon. Niet meer reageren op appjes, veel in zijn kamer verblijven; de eerste wedstrijdzenuwen hadden hem te pakken. “De race komt eraan, een groot moment in mijn leven. Ik ben blij dat Kjeld me ontspannen kan houden. Hij is heel waardevol voor mij en het team.”
Genieten, dat is wat de 22-jarige debutant is meegegeven. Precies vier jaar geleden bereidde hij zich voor op een kwalificatiewedstrijd voor het WK Junioren op de shorttrackijzers (dat WK sloot hij overigens af met de wereldtitel op de 500 meter), woensdag mag hij een gooi doen naar olympisch eremetaal. Zijn wereld is in rap tempo veranderd. “Ik ben hier enorm van aan het genieten. Tijdens de openingsceremonie was ik van oor tot oor aan het grijnzen. Ik ben ook vergeten alles te filmen. Iedereen zat met telefoons om me heen. Ik heb het rondje gelopen en alles in me opgenomen.”
Wie ook alles, en nog meer, in zich opnam was Nuis. Hij barstte dinsdagmiddag van de energie en vloog in zijn relaas tegen de pers van het ene onderwerp naar het andere. Niet bang om zijn concurrenten een pluim te geven of zijn eerder verkondigde mening bij te stellen. “Ik sta hier ongeslagen aan de start (hij won alle drie zijn olympische races, red.). Helaas gaat dat morgen veranderen, sorry jongens. Ik ga zeker niet winnen. Morgen in ieder geval niet. Het slaat nergens op als ik dat zou zeggen. Dit seizoen heb ik al wel op het podium gestaan: ik werd derde in Hamar. Dicht op (Damian) Zurek, driekwart tel achter (Jordan) Stolz. Het is megavet als ik een medaille zou halen, dat is het hoogst haalbare voor mij. Maar er zijn nog negen anderen die dat kunnen. Dat is echt krankzinnig.”
Nuis schakelde even over op een ander onderwerp, voor hij zijn punt maakte: “We hebben gisteren een bizar niveau gezien van Femke en Jutta. Ongelooflijk trouwens, die eerste dag zei ik dat het kutijs was, maar hier worden tijden gereden vergelijkbaar met Salt Lake en Calgary, niet normaal. Chapeau voor de ijsmeesters, dit had ik niet verwacht na de eerste dag schaatsen. Ook hoe we nu de tempo’s kunnen rijden, dat is echt top.”
Zonder tussenkomst van een vraag, schoot hij weer terug naar de kern van zijn verhaal: “Oh, dat wilde ik zeggen. Femke en Jutta staken met z’n tweeën ver boven de rest uit, alleen tussen hen was het heel spannend. Bij ons heb je serieus tien man die op het podium kunnen staan. Natuurlijk is Stolz ongeslagen, daarachter ligt het helemaal open. Je hebt Joep (Wennemars), Jenning, Zurek, (Marek) Kania en een (Zhongyan) Ning, ik hopelijk ook. Het is net de vorm van de dag wie de medaille pakt. Iedereen is hier straks op z’n best, het zal een bloedstollende strijd worden.”
Nuis nam een teug adem, gaf de journalisten tijd voor een vraag. Wat de winnende tijd wordt? “1.06,8, misschien wel sneller. Van Stolz, ja. Hij rijdt hier heel overtuigend rond, maar dat vind ik van iedereen. Het niveau is zo ontzettend hoog. Niemand is slecht.”
Het onderwerp kwam weer terug op zijn ploeggenoot en hoe hij die begeleidt op zijn eerste Spelen. “Ik hoef Jenning niet te helpen. Natuurlijk is hij soms een dromer, maar dat is ook zijn kracht. Vandaag maakte hij een misser en dacht ik misschien ben ik wel sneller. Natuurlijk niet. Hij is heel goed. Al steek ik soms wel de gek met hem.” Er volgde een anekdote. “Gisteren gingen we wat loopscholing doen en fietsen. Ik had me voor de grap helemaal omgekleed, winterjas aan, tas gepakt. Ik zei: Jenning, we gaan naar de ijsbaan. ‘Ja, is goed. Kom eraan…. IJsbaan?!?’ Dat is echt lachen. Supermooi.”
De Boo moet af en toe even op scherp gesteld worden, zo ontdekte hij ook zelf tijdens de laatste World Cup in Inzell … In tegenstelling tot de meeste namen die Nuis opnoemde, reed de sprinter daar geen toptijden. Mede door een slordigheidje van hemzelf… “De eerste twee races zaten mijn ijzers iets los. Omdat ik relatief zwaar ben, gebeurt dat nog weleens. Het is aan mij om regelmatig te checken of die vastzitten.” In Duitsland kon hij er nog om lachen, deze week wil hij zulke stommiteiten absoluut voorkomen. “Weer een leermoment.”
Lof voor Jutta
Joep Wennemars keek maandagavond met speciale aandacht naar de 1000 meter, waar zijn vriendin Suzanne Schulting debuteerde op de langebaan. Helaas kwam ze niet verder dan de achtste plaats. “Ik had natuurlijk gehoopt dat zij het zou doen, maar ben vol lof over de rest van de wedstrijd. Dit was misschien wel een van de beste 1000 meters die ik ooit gezien heb. Petje af, diepe buiging voor Jutta Leerdam. Ze is zo’n grote sportvrouw. Er zijn weinig vrouwen in de geschiedenis die onder zoveel druk hebben gestaan als zij in de laatste rit. Als oud-ploeggenoot weet ik hoeveel shit ze over zich heen heeft gekregen. Ik denk dat zij het levende bewijs is dat het ook om geloof en beleving draait.”
Geloof, dat heeft Wennemars ook. “Ik heb een goede voorbereiding gehad en voel me gezond.” Vorig jaar werd hij vanuit het niets wereldkampioen in Hamar. Op die gouden medaille teert hij nog altijd en dat neemt een deel van de olympische stress weg. “Die pakken ze niet meer van me af. Ik ben daar heel trots op. Deze titel is voor altijd. Al wil ik wel meer…”
