Na zijn race stortte Kjeld Nuis neer op de boarding – hij wilde geen zuchtje rijwind creëren door uit te schaatsen – om daar af te wachten of ‘de rit van zijn leven’ een tastbare beloning zou krijgen. Terwijl hij oververhit zijn pak openritste, hield hij drie dingen in de gaten: zijn concurrenten op het ijs, het scorebord en zijn dierbaren. Zijn ouders, zoon, vriendin Joy Beune en ploeggenoot Jenning de Boo beleefden de spanning mee. Was zijn 1.42,82 een medaille waard? Pakte die drievoudig olympisch kampioen op zijn 36ste wederom een plak?
Toen ook de laatste twee mannen de finishlijn gepasseerd waren, sprong Nuis op. Hij balde zijn vuisten en de inhoud van het waterflesje dat hij in zijn handen had vloog over de baan. Keer op keer hief hij zijn armen voor de bijna even enthousiaste Oranje-fans die wederom in groten getale aanwezig waren. Ze kregen niet alleen een prachtige race voorgeschoteld, Nuis nam ook uitgebreid de tijd om iedereen te bedanken. De hele tribune werd meegesleept in het feestgedruis.
Een half uurtje later stond hij met een brede grijns te vertellen over ‘de beste race uit zijn carrière'. De woorden vlogen in net zo’n rap tempo uit zijn mond als hij over de baan was gestoven met zijn tegenstander Zhongyan Ning. “Ik zag de opening van 22,9 en de eerste ronde van 24,8 op het rondenbord van de Chinezen staan. What the f*ck? Klopt dat echt?!”, schoot door het hoofd van Nuis.
De Nederlander was zo snel vertrokken, dat hij de bocht niet kon houden. “Ik kwam hard onderdoor, maar bij het uitkomen van de bocht waaierde ik uit. Mijn snelheid ging daardoor terug en Ning kon aanpikken. Jammer, anders was het misschien nog spannender geworden. Ning reed vervolgens de kruising van zijn leven, het was de rit van zijn leven. Waar hij dat vandaan heeft gehaald… Fenomenaal.” Acht tienden was de Chinees op de streep sneller dan Nuis, wat uiteindelijk zelfs goed was voor de olympische titel door een offday van Jordan Stolz.
Even leek het er nog op dat Kjeld Nuis voor de eerste maal dit seizoen sneller zou zijn dan de Amerikaan. Het verschil was zevenhonderdsten. “Die laatste 200 meter waren zó ver. Ik kon niet meer, het deed zoveel pijn. Dat was echt bizar. Mijn benen stak ik daardoor veel te vroeg naar voren. Misschien had ik anders zilver gewonnen. Maar eerlijk: het maakt me geen hol uit of het zilver of brons was geworden. Ik heb op een prachtige manier mijn olympische loopbaan afgesloten. Van deze rit had ik niet durven dromen. Ik heb het hoogst haalbare gehaald. Dan moet je super-, supertrots zijn. Mijn doel is behaald.”
Door zijn bronzen plak is Kjeld Nuis de meest succesvolle man ooit op de olympische 1500 meter. Die gedachte maakte de grijns van de Reggeborgh-rijder alleen maar breder. In de wetenschap dat hij een contract heeft voor het leven bij zijn ploeg, overweegt hij toch niet om door te gaan tot 2030? “Als het over vier jaar in Thialf georganiseerd wordt, maak ik me nog een keertje kwaad. Nee, gekheid. Kijk hoe snel die jongens dichterbij komen. Ik mag van geluk spreken dat ik hier sta. Dit is een heel mooi einde van mijn olympische loopbaan. Ik heb de angst gehad dat ik het niet meer zou kunnen, nu rijd ik op 36-jarige leeftijd de beste race van mijn leven.”
“Ik ga een jaar door met schaatsen, twee ook nog wel. Maar het wordt lastig een nieuw doel te vinden. Sinds Beijing stond deze wedstrijd in mijn agenda. Vier jaar ernaartoe werken was heel lang. Nu moet ik iets vinden dat me opnieuw triggert. Ach, misschien word ik wel bondscoach, hahaha.” Een schaterende Nuis krijgt de lachers op zijn hand. “Nee, dat is onzin. Vanavond neem ik een paar drankjes en daarna ga ik nadenken over nieuwe doelen.”
