Nee, nee, daarmee kondigt ze niet haar afscheid aan. Leerdam bepaalt in de zomer of haar schaatshart nog hard genoeg klopt om weer een seizoen alles te geven voor de wintersport. Maar het vlammetje is nog zeker niet gedoofd. “Ik heb alles bereikt wat ik wilde. Ik had nog geen olympische titel, die heb ik nu wel in bezit. En twee zilveren medailles. Mensen snappen het niet altijd, maar schaatsen is ook mijn passie. Ik houd van de sport, van de beweging en het gevoel op het ijs. Door de bochten met zo’n hoge snelheid, die ik zelf genereer. Bovendien heb ik zo’n fijn team, we zijn inmiddels echt familie van elkaar.”
Terug naar de 500 meter van zondagmiddag, die ze in 37,15 finisht. Hoewel het gat met Femke Kok immens is (0,66 seconde), wint ze er een zilveren medaille mee. “Het was niet perfect, maar dat hoefde ook niet. De tijd van Femke had ik niet kunnen rijden, zilver was vandaag het hoogst haalbare. Ik wist dat ze er diep onderdoor zou gaan, want zij rijdt altijd 36’ers. Ze is de waardig olympisch kampioen, ik heb alle respect voor haar.”
Leerdam is al dolgelukkig dat ze op het podium van het kortste nummer staat. “Jaren geleden had ik niet verwacht dat ik op de 500 meter ook mee zou doen om de medailles, want ik heb eigenlijk een extra bocht nodig. Op de 1000 meter genereer ik pas in de derde bocht mijn power en snelheid. Vandaag miste ik al viertienden bij de start. Dan moet je zoveel goedmaken in het rondje, dat is niet te doen.”
Bovendien stond de 27-jarige schaatser niet geheel fit aan de start. “Ik had echt naar die 1000 meter toegewerkt. Jaren denk je erover na en dan lukt het. Toch een soort shock. Twee dagen geleden werd ik ziek wakker. Mijn lichaam wist dat de spanning eraf was, maar ik wilde nog knallen op de 500 meter. Ik ben blij dat het goed genoeg was.”
De knuffel met Kok was, wederom, veelzeggend. “We gunnen het elkaar ook. Voor het Nederlandse sprinten zijn deze twee titels heel speciaal. Mooi dat ik eerst goud had en Femke zilver en dat het nu omgedraaid is.”
