Furieus was Joling gestart. De snelle rondetijden kwam als vanzelf, gaf ze toe. "Ik wilde eigenlijk een stabiele race rijden, niet te sloom zoals in Enschede. Ik wilde geen 29'ers, maar ze kwamen te gemakkelijk."
Dat gemak duurde tot 1800 meter. "Toen wist ik dat ik mezelf tegen zou komen. Het enige wat je dan nog probeert is goed te blijven zitten en door te gaan." Het mocht echter niet baten. Joling kon haar tempo niet volhouden en kwam uiteindelijk tot een tijd van 4.00,48.
Dat was wel een persoonlijk record, maar veel liever wil Joling onder de 3.55,98 van Renate Groenewold. "Ze pest me er af en toe mee dat die tijd nog altijd staat", lachte Joling.
Het liefst had ze volgende week in Salt Lake City een nieuwe poging gewaagd die tijd uit de boeken te rijden, maar in de Amerikaanse stad staat geen 3000 meter, maar een 5000 meter op het programma. "Dat is jammer, want dan ben je toch een week langer geacclimatiseerd."
Ook al ging ze kapot in de laatste rondes, toch keek Joling best tevreden terug op haar rit. "Het is het begin van het seizoen. En dat ik er dan zó in kan gaan dan is dat al mooi", concludeerde ze. "Dit is grenzen verleggen. En dit is waar ik vandaag sta."
Daarbij kreeg ze veel bewonderende blikken van haar collega's voor haar poging om boven zichzelf uit te stijgen. Al vat haar ploeggenote Lotte van Beek het wel pakkend samen: "Suicide mission!"