Het zijn altijd duels om van te watertanden. William Dandjinou, sinds anderhalf jaar de maestro van de shorttrackscene versus Jens van ’t Wout, de soms onnavolgbare en daardoor ongrijpbare import-Fries: in elk ijstheater geheid de hoofdact van het programma. Maar wanneer de afloop toch net wat anders is dan zijn fans – en dat waren tijdens de eerste finaledag van de Odido World Tour 4 er aan de Dordtse Sportboulevard ontzettend veel – hadden gehoopt, is dat natuurlijk teleurstellend. De kopman van TeamNL strijdt altijd voor goud.
Zowel op de 1500 meter als op de 500 meter leek-ie het voor het grijpen te hebben. Op het podium van de eerstgenoemde afstand stonden echter William Dandjinou (goud), Felix Roussel (zilver) en Long Sun (brons); en ook in het winnende trio van de sprint ontbrak zijn naam. Andrew Heo, een grote surprise uit de Verenigde Staten, vierde het feest van zijn leven (weliswaar na de diskwalificatie van de Canadees Steven Dubois), en hij werd geflankeerd door Dandjinou (zilver) en nog een klant die zich zelden bij de prijzenruif meldt: de Pool Felix Pigeon.
Van ’t Wout? Hij werd afgescheept met een vijfde en een vierde plaats. Die baalde eerst van een wegglijder in riante positie tijdens de apotheose van de 1500 meter, en een goed half uur daarna liep het nog erger af. Liefst had hij onder de ijsvloer van de kolkende arena willen verdwijnen.
Hij kón niet meer verliezen. Feit is dat hij los was gekomen van zijn schaduw Dandjinou, die waarschijnlijk gefrustreerd door de geweldige muur die de Nederlander achter zich had opgetrokken tot twee keer toe uit balans was geraakt. De weg naar de bevrijdende finish lag al open voor Van ’t Wout, hij kon goed beschouwd zonder al te veel stress de resterende anderhalve ronde voltooien want de concurrentie was eraan.
Toen wapperde plotseling zijn linkerschaats de lucht in, terwijl hij wat merkwaardig op het rechtermes balanceerde. Van ’t Wout verloor alle snelheid, moest toveren om overeind te blijven en voor hij het zich realiseerde vlogen de ‘bloedhonden’ achter zijn rug vandaan. Weg zege, zelfs weg medaille. Een dikke, vette illusie armer, terwijl de Canadezen vast stiekem genoten van hun successen, ondanks de discutabele uitsluiting van Dubois in de eindstrijd van de 500 meter.
“Wij wilden er in elk geval een clean race van maken”, lichtte Roussel toe. “Vechten tegen de besten van de wereld, en daar behoort Jens toe. Dat hij hier de sympathie van het publiek heeft, staat buiten kijf. Hij is een Nederlander op zijn thuis-ijs, maar dat maakte voor ons weinig uit. We wisten hoe hij de wedstrijd zou aanpakken, met zijn lijnenspel waarvan hij doorgaans veel meer gebruikmaakt dan wij. Jens zou de kop nemen en het tempo bepalen, omdat hij dat een fijne strategie vindt. Wat ook telt bij die tactiek: aan de leiding rijden doet ook veel pijn aan de benen. Daarom pasten wij onze strijdwijze wat aan. William bereidde onze aanval voor, nadat ik was opgeschoven naar plek drie. Door de actie van William werd Jens moe en daar probeerde ik van te profiteren. Hij bleek te sterk in die fase, zijn afweer was toen nog geweldig.”
Van ’t Wout sneuvelde mede door materiaalpech, legde hij aan het eind van de dag uit. Die linkerschaats was helemaal bot, ontdekte hij na twee bochten. Extra reden om met slim lijnenspel Dandjinou van het lijf te houden. Die opzet leek te slagen. "Het ging super, hij was helemaal in de war." Toen zijn rivaal achter hem uit balans raakte, wilde Van 't Wout nog even extra aanzetten. "Volgens mij kwam ik toen met mijn schoen op het ijs en schoot ik met mijn punt erin, maakte echt een hap in het ijs, toen was ik helemaal de weg kwijt. Ik had misschien door kunnen rijden, maar het was klaar. Ik baalde, want het was zo'n mooie show, zo'n mooi gevecht. Het ging alleen tussen hem en mij, de rest telde niet mee. Als dit niet was gebeurd, had ik gewoon gewonnen."
Tegenover een balende Oranje-kopman stond een blije Canadese ploeg. Roussel: “Deze uitslag is een boost voor ons, richting de Winterspelen. Ja, ook voor William, al beleeft hij een prachtig seizoen. Alleen, zodra we naar Milaan gaan, wordt alles gereset. Iedereen weet dat daar een kwestie kan zijn van een-keer-in-je-leven.”
Van 't Wout heeft zijn vizier ook op Milaan gericht. Hij was blij dat hij vandaag rechtstreeks kon vechten tegen Dandjinou, voor het eerst dit seizoen. "Superleuk, ik keek er echt naar uit. Hij wint superveel, maar ik kan echt met hem battelen." Morgen hoopt hij nog een laatste poging te kunnen doen, liefst in de finale van de 1000 meter. "Ik ga die wel echt gebruiken om een tactiek te testen. Hoe? Dat gaan jullie zien. Eerst die finale halen."
Alle uitslagen van de Odido Cup - ISU World Tour 4 vind je hier.