Dat resultaten uit het verleden absoluut niets garanderen in deze sport, wordt keer op keer bewezen in de topwedstrijden. Er mocht in de aanloop naar dit olympisch toernooi echter best een uitzondering worden gemaakt voor de man die je qua lengte niet automatisch tot de grote kanshebbers zou rekenen op het kleine speelveld van shorttrack. William Dandjinou regeerde het seizoen 2025-2026, althans in de World Tour. Niemand kwam bij hem in de buurt als het gaat om zeges op alle individuele nummers. Hij toverde, de aanvoerder van Team Canada, en liet zich door niemand afstoppen. Ook Jens van ’t Wout gaf niet thuis in de directe confrontaties, op een gelegenheid na. Maar wat zei dat eigenlijk?
Dandjinou moest donderdag al een bittere pil slikken. Hij greep op de eerste discipline van zijn olympische campagne naast de prijzen. Tot vlak voor de slotronde van de 1000 meter leidde hij soeverein, toen een weergaloos rijdende Jens van ’t Wout de druk opvoerde. Zijn rivaal die dankzij de extra versnelling die hij in huis heeft meestal uit de problemen kan blijven, moest evenwel passen. De deur ging open voor Van ’t Wout, gevolgd door de Chinees Sun Long en Jongun Rim uit Korea.
Diezelfde (denkbeeldige) deur, maar dan in een andere race, in een bloedstollende wedstrijd waarin een klein leger van negen zwaar bewapende strijders aan de start verscheen, bleef potdicht toen een van hen zich gedecideerd op kop zette van het voortsnellende lint. De eindstrijd van de 1500 meter - met liefst negen schaatsers op dat kleine baantje - ontpopte zich tot misschien wel de mooiste race ooit op een Winterspelen gezien.
Wat Jens van ’ t Wout klaarspeelde in dit slopende gevecht – waarin al zijn rivalen hem dolgraag pootje hadden willen lichten – was buitenaards. Uiteraard had het hem, de jongen die volgens zijn broer Melle niets anders kan in het leven dan shorttracken, geholpen dat gast-ploegmaat Niall Treacy halverwege de koers een nogal beroerde actie inzette die onmiddellijk de kansen van drie of vier man om zeep hielp. De Brit incasseerde er na het juryberaad en terugkijken van de videobeelden een penalty door, en terecht. Goed beschouwd moest het duel om de drie medailles op dat moment nog echt losbarsten. En dat gebeurde. Van ’t Wout, een begenadigd artiest op de smalle ijzers, nam een paadje binnendoor, verschafte zich zo een plek aan het front en liet zich vanaf die manoeuvre leiden door zijn intuïtie en vechtersmentaliteit.
Opnieuw bleek zijn ‘speelkameraad’ Dandjinou niet bij machte zijn grenzen te verleggen. De Noord-Amerikaan liet zich wegbeuken door een Koreaan en verloor zo wat meters. Wie wel het tempo van Van ’t Wout kon volgen, waren Roberts Kruzbergs en Daeheon Hwang. Zij knokten door, Dandjinou legde zich neer bij een nieuwe, deze keer veel zuurdere nederlaag. Ook de kopman van Oranje harkte zich toen meer dood dan levend naar de bevrijdende eindstreep.
