Gefeliciteerd, Jens.
Ogen die zonet nog nieuwsgierig keken, zijn getransformeerd naar verschrikt. Is hem iets ontgaan? Wat valt er te vieren? Jens van ’t Wout, normaliter ‘koning onverstoorbaarheid’ op het ijs en ernaast, heeft even geen idee waar hij de gelukwens aan te danken heeft.
Je staat op een cover.
“Ojee, ja”, reageert hij onmiddellijk, grinnikend. “Dat was wel cool. Het is grappig, want ik kreeg een bericht van mijn manager (Bart van Schijndel, red.) die net voor het begin van de World Tours in Montréal een fotoshoot wilde inplannen met mij voor Men’s Health. Ik dacht eerst van oh, da’s best cool. Ik vond vroeger als klein mannetje dat in Canada is opgegroeid Men’s Health iets bijzonders. Hoopte ook een grote, gespierde man te zijn op latere leeftijd, zoals die kerels op de voorkant van dat blad. Wanneer we in een supermarkt kwamen, dook ik altijd de hoek in van de tijdschriften en zocht ik naar Men’s Health om die afgetrainde lichamen te zien…”
Hij mag zich er nu zelf toe rekenen, dankzij de combinatie van een fit lichaam, een sterk verhaal en publieke bekendheid, de drie aspecten waarop er wordt geselecteerd door het magazine.
Zijn enthousiasme om te poseren smolt evenwel minstens zo snel weg als sneeuw onder een brandende zon. “Bart zei dat het nogal wat tijd kon kosten om het te regelen. Ze wilden het liefst foto’s schieten in de studio in Amsterdam. Aahh, shit!, schoot er door m’n hoofd, dan moet ik naar Amsterdam. Lastig, omdat we ook twee keer per dag trainen, alle dagen van de week. Hoe ga ik dat doen? En hoe vertel ik Niels (de bondscoach, red.) dat ik een trainingsdag moet overslaan om model te staan?. Ik hield het maar af in eerste instantie. Toen werd me verteld dat ik op de cover zou verschijnen. Shit, dat is iets groots, realiseerde ik me, en Bart stimuleerde het ook omdat het voor mijn heel goede exposure zou betekenen. Uiteindelijk lukte het met Niels om dit te regelen, net na Montréal waar ik behoorlijk ziek werd en kilo’s afviel. Daardoor was ik voor de shoot heel mooi lean, en droog. Ja”, (lachend), “ook bleek in mijn gezicht, maar dat kon de fotograaf wel weg editen. Ik moet zeggen: het is prachtig geworden.”
Is het nu erkenning voor jou als topsporter of is het erkenning voor shorttrack?
“Ik denk allebei, waarbij die voor mij het grootst is. De sport shorttrack is bekender dan ik. Er weten nog meer wie Sjinkie Knegt is. Ach, het is sowieso goed dat er aandacht is. Het begint langzamerhand een beetje te bezinken bij me wat het voorstelt. Dit heb ik nooit durven dromen. Om een model te zijn moest je kunnen sporten. Mijn broer Melle was altijd degene die daarin uitblonk, niet ik. Sterker nog, ik vond het helemaal niets, al die aandacht hoefde ik zeker niet. Stilaan begin ik te leren dat het erbij hoort.”
Hij haalt een voorval aan van eerder op de dag. Van ’t Wout werkte mee aan een item voor het Jeugdjournaal. “Die mensen zeiden me: ‘We doen elke week iets met een BN’er, een Bekende Nederlander. Ik dacht direct BN’er, zijn jullie gek? Maar zo word ik dus gezien. Ik vind dat niet en ik denk ook niet dat het me zal lukken mezelf anders te gaan bekijken.”
Je staat steeds vaker in de krant met een grote foto. Nu sta je op de voorkant van een magazine. Is dat dan anders?
“Voor mij wel. Men’s Health vond ik vroeger al heel vet. De foto’s zijn erg goed gelukt, ik ben er echt trots op.”
De volgende stap is Sports Illustrated, het Amerikaanse magazine dat de grootste sporters op de cover heeft staan. Ken je dat blad?
“Nee, ik denk eerder dat het de Play Girl wordt, hahaha….Nee, nee, dat durf ik niet hoor, zo bloot. Ik vond het al heel spannend om te poseren zonder shirt. Buiten deze foto’s zul je nergens online een plaatje vinden waarop ik sta zonder shirt. Ik train nooit zonder shirt!”
Dus dat was nog de grootste drempel?
“Ja, ik vond het heel eng om te doen. Gelukkig was de omgeving erg fijn: de cameraman deed het goed. Hoe zeg je dat….comforting vind ik een raar woord. Maar hij gaf me vertrouwen, beloofde steeds dat het er goed zou uitzien en dat soort dingen. Ik voelde me lekker met die groep mensen. Op een gegeven moment ging het wel. Maar om voor die eerste foto in mijn naakte bovenlichaam te gaan staan, met een beetje olie wat erop werd gedaan, dat was zeer spannend. Mijn moeder, die er als enige bij was omdat ze als chauffeur was meegegaan zodat ik onderweg kon rusten, vond die drie uur op de ijsbaan in Leiden heel gaaf allemaal. Om stoom af te blazen zijn we na afloop gelijk naar de McDonald’s gereden om wat meer op gewicht te komen na mijn ziekte in Canada.”
Deze klus leek wel spannender voor je dan een shorttrackfinale.
"Het was een andere soort spanning. Bij shorttrack heb ik altijd vertrouwen in m’n kunnen, wat ik niet kan zeggen van dit werk. Mijn bovenlichaam vind ik sowieso niet geschikt voor zo’n shoot, als je me vergelijkt met andere mannen die weleens op de cover staan.”
Maar waarom zijn ze dan bij jou uitgekomen?
“Ik heb geen idee. Ook niet naar gevraagd. Zoë (Deltrap, zijn vriendin, red.) zei ook laatst: ‘Ik zou niet weten waarom ze jou hebben gekozen'. Ik dacht nou fijn dat je dat zegt. Nee, ik ben heel blij met het resultaat en het feit dat ik eraan heb meegewerkt. Een mooie opstap richting Olympische Spelen.”
