Op de laatste kruising durfde Gerard van Velde al opgelucht adem te halen. Net als vorig jaar op het NK Sprint en het EK Sprint stak hij zijn duim in de lucht voor zijn pupil. “Dan zit het goed”, begrijpt De Boo. “Ik had zelfs tijd om naar Gerard te knikken: ja, ik weet het ook.” Vervolgens moest de focus snel weer terug naar zijn race. “Shit, ik moet nog wel finishen. Ik had de laatste bocht gezien van Janno Botman, waarin hij viel. Heel zuur voor hem. Mentaal is het niet heel lekker als je al die valpartijen voor je ziet (ook Moritz Klein viel, red.). Het schoot nog wel even door mijn hoofd dat het zo mis kon gaan. Want met een voorsprong van 1,8 seconde voorafgaand aan de 500 meter wist ik: als ik doe wat ik altijd doe, win ik hem.”
De Boo kwam heelhuids aan bij de finish, liet de klok op 1.07,40 stoppen en verloor daarmee zijn enige afstand van het weekend. Het ontnam voor hem niet de glans van de wereldtitel. “Ik ben ontzettend blij en trots dat het me gelukt is. Ik wilde heel graag Jordan Stolz verslaan. Daar was ik op gebrand na de Spelen. Nu lukte het me, ook nog in een wereldrecord punten. Het is het mooiste schaatsweekend uit mijn carrière.”
Op de 500 meter pakte hij zijn baanrecord terug, schaatste hij tweemaal onder de 34 seconden en troefde hij voor het eerst Stolz af in een rechtstreeks duel. De eerste kilometer rondde hij af in 1.06,52, zijn snelste in Thialf. Bovendien was zijn slotsom een wereldrecord punten waard. “Ik ben heel trots dat ik zo consistent ben geweest dit weekend. Al deze prestaties had ik niet verwacht toen ik aan het begin van de week naar Tjaarda ging.” Met Tjaarda doelt hij op het hotel aan de andere kant van de snelweg langs Heerenveen waar zijn ploeg altijd verblijft. Omdat de wedstrijdfocus en -spanning bij hem ontbrak, deed hij een dag eerder dan gepland zijn intrede in het hotel.
Ondanks het gebrek aan zenuwen - die kwamen pas op het moment dat hij de loting voor de eerste dag zag - en alle huldigingen en druktes die volgden na zijn olympische medailles, schaatste hij geweldig in de rondte. De hele week al. Zo tikte hij zelfs de 63 kilometer per uur aan in de trainingen. “Dit is een week vol records voor mij. Mijn voorbereiding was verre van optimaal. Dat ik nu wel optimaal presteer, gaat niet samen. Ik zou heel graag willen weten waarom dat toch lukt, maar dat antwoord kan ik niet geven. Anders had ik dat wel elke week kunnen toepassen.”
Het circus aan huldigingen gaat nog even door voor De Boo, totdat hij over twee weken naar zijn vakantiebestemming vertrekt. Zaterdag wacht een van de meest bijzondere: gehuldigd worden in de Euroborg, tijdens de rust van FC Groningen - Ajax. “Daar heb ik heel veel zin in. Groningen is mijn club en mijn stad. Zelf kan ik helemaal niet voetballen. Ik heb nul balgevoel, kan de bal net aan twee keer hooghouden. Mijn vrienden zijn wel fanatieke voetbalfans. Af en toe in de zomer ga ik met ze mee naar een wedstrijd. Maar ik volg Groningen zeker.”
